HİÇBİR ŞEY OLMAMIŞ GİBİ

12.BÖLÜM HİÇBİR ŞEY OLMAMIŞ GİBİ Ertesi gün Her şey normaldi. En azından dışarıdan bakıldığında. Sabah yine aynı saatte uyandım,aynı hazırlıkları yaptım ve okula gitmek için evden çıktım. sanki dün piknikte hiçbir şey olmamış, Aras hiçbir şey söylememiş, ben de o cümleyi bütün gece düşünüp durmamışım gibi… Bazı cümleler insanın aklından çıkmıyordu. özellikle de o cümle… “Ama benim hikayemde başrol çoktan belli.” Bu kez ne demek istediğini düşünmeme gerek yoktu. Biliyordum. Arasın bana neden baktığını bana karşı birşey hissettiğini hepsini artık biliyordum. Asıl bilmek istemediğim şey ise kendi hislerimdi Gerçi onlardan da kaçacak halim kalmamıştı. Aras’ı seviyordum. bunu ilk kez kendi kendime bu kadar açık söyleyebiliyordum ve garip olan şey bunu fark ettiğimde korkmamıştım. Aksine… içimde uzun zamandır aradığım bir şey yerine oturmuş gibiydi. Belki de artık ondan kaçmayı bırakmanın zamanı gelmişti. Kendi kendime düşünürken kendimi bir anda okulun kapısında buldum yol mu hızlıydı yoksa ben düşünmekten yollar akıp gitmiş miydi her neyse okul bahçesine doğru yürüyordum Bizimkileri görmüştüm neyseki aras yoktu nasıl bakacaktım yüzüne acaba bizimkilere doğru giderken arkamdan biri seslendi ve bu tanıdık olduğum sesti andık tabi adını hemen gel “Günaydın defne.” cevap verip vermeme arasında kararsız kalmıştım ay ben niye utanıyordum acaba iltifat eden oydu allah allah ya normal bir sesle “Günaydın Aras.” dedim ve bizimkilerin yanına hızlıca yürümeye başladım Mert bizi görünce “ Ooo kimleri görüyorum okulun en havalı çifti.” “Merttt!.” diye bağırdım ona “ayy sende ne nazlı çıktın be kızım tamam sustum ne yaparsanız yapın be.” Bir anda tekme savurdum bacaklarına doğru bu çocuk benim dayağımı yemeden güne başlayamıyor galiba “Defneee! dedi acı dolan sesiyle.” kafamı kırdın zaten bacağımı kır al senin olsun be bacım.” “Kaşınma o zaman sid.” biz didişirken kerem ve eylüle kaydı gözlerim ee bunlar baya olmuş gençler “Eylülüm hayırlı olsun bacım.” dedim konuyu dağıtarak eylül utangaçlığından cevap veremedi kerem girdi araya “ teşekkür ederiz defne sevdiğim kıza hisselerimi söylediğimin mutluluğunu yaşıyorum şu an.” mert hemen söze atlayıp “Ah iyi ki benn dimi ama.” 😀 “ valla kırk yılın başında işe yaradın kardeşim eyvallah.” dedi kerem gülerek “ ama bak kırılıyorum abiciğim.” dedi mert “ tamam lan gel buraya.” dedi kerem ve mert’in sırtını sıktı bir dost edasıyla sonra gülerek kafasını kolunun arasına aldı “ lan boğulacağım bi bırak beni anladık mutlusun.” hepimiz gülmeye devam ederken zil çaldı binaya doğru adım atmaya başladık o sıra Aras kolumdan tutarak “Defne konuşabilir miyiz artık.” “Ama zil çaldı ders var sonra konuşsak.” kızım kaçma artık yaa ah bu iç sesimde olmasa beni kim adam ederdi acaba 😀 “Şimdi konuşacağız Defne ilk ders önemli değil zaten.” dedi Aras evet ilk ders bedendi bugün “Peki.” dedim okulun bankına doğru gittik ve oturduk. bir süre kaldık öyle sessizliği ben bozmuştum. “konuşucaz dedin ne konuşacaksak konuşalım der kaçıyor.” dedim bir an da yüz yüze gelmiştik ve ben yine kızarmaya başladım ve kalbim küt küt atıyordu “kaçmasan mı artık defne.” dedi birden aras “neyden.” dedim “Hala kaçıyorsun defne.” yanaklarım alev alev yanıyordu ve arasın eli yanaklarıma doğru çıktı “Defne ben seni öyle çok seviyorum ki kızım… yüzünün her detayını ezber edecek kadar kızaran yanaklarını, güldüğünde çıkan gamzeni, doğal hallerini,öfkeni, triplerini..” Bir an sustu “ Kısacası sen ve seninle ilgili olan her şeyi seviyorum, ben kızım.” “Peki sen?” dedi sonunda senin hikayende başrol kim defne ?” bu kez düşünmedim Gülümsedim. ve yanaklarımda olan ellerini tutup indirdim ve ellerini tutmaya devam ettim “Sende hala anlamadın mı Aras.” dedim “Senden duymak istiyorumdur belki.” dedi derin bir nefes aldım ve artık ne olacaksa olsun dedim “Sensin, Aras.” ilk kez gözlerindeki o kendinden emin ifadeyi gördüm.” “Yani?.” Gülümsedim. “Yani…ben de seni seviyorum.” Beğendiniz mi bu bölümü Geç atıyorum bazen onun için özür dilerim