KESİNLİKLE AŞIK DEĞİLİM!!!

BÖLÜM KESİNLİKLE AŞIK DEĞİLİM !!! Karanlıktan neden bu kadar korktuğumu sorarsanız, size mantıklı bir cevap veremem. Çünkü olayın üzerinden yıllar geçmişti… Ama bazı korkuların son kullanma tarihi olmuyordu. Ben sekiz yaşındayken bir alışveriş merkezinde annemden ayrılmıştım. Annemi ararken bir asansöre binmiştim. Tam o sırada asansör durmuştu. Ardından ışıklar sönmüş,içerisi zifiri karanlığa gömülmüştü. Belki sadece birkaç dakikaydı. Ama sekiz yaşındaki bana göre saatler sürmüştü. Kapıya vurduğumu hatırlıyorum, ağladığımı hatırlıyorum,korktuğumu hatırlıyorum. Ve o günden sonra karanlığı hiç sevmediğimi de. Ama işin garip tarafı şu ki… Dün o olayda karanlıkan çok, karanlıkta benim için endişelenen birini düşünmüştüm. *** Dün küçük bir aksiyondan sonra yeni bir güne başlamıştık. Yine yatağımdan zar zor ayrılarak hazırlanmaya başlamıştım. Aynanın karşısında hazırlanıyordum. Dün kendime bir itirafta bulunmuştum . Ben aşık olmuştum demiştim hem de arasa, ama hayır aşık olmadım olamam. Niye olamazsın bal gibi çocuk yakışıklı mı yakışıklı önemsiyor mu seni, evet al sana aşık olmak için bir sürü sebep. Bu iç sesim beni delirtecekti. Hani derler ya düşmanını uzakta değil yakınında ara gerçekten de benim tam olarak içimdeydi bu düşman Yine çok oyalanmıştım hızlıca hazırlanıp çıktım evden. çıkmıştım ki tam evimin önünde kimi gördüm dersiniz tabiki aras ama burda ne işi vardı ve evimi nasıl buldu. Ben şok olmuş bir sesle “Aras!.” diye tepki verdim “Evet benim.” dedi “sen olduğunu gördük zaten ne işin var burda.”dedim “seni merak ettim.” “Beni mi merak ettin ?” “ Evet itiraf etmek gerekirse dünden beri aklımdan çıkmadın.” Birkaç saniye boyunca ne diyeceğimi bilemedim şaka yapıyordu heralde. Yapıyordu değil mi? Çünkü Aras Demir’in evimi önünde durup bana bunları söylemesi normal değildi. “Ben..” cümlenin devamını getiremedim heyecandan. Aras hafifçe gülümsedi. “ Yanakların kızardı şuan inanılmaz tatlısın Bu sefer gerçekten donup kaldım. Sinir olmam gerekiyordu ama şuan “Aras!” “Ne var? Gerçeği söyledim.”dedi Ah bu yanaklarım her seferinde beni ele vermekten vazgeçin artık “Sen bugün neden böylesin?”dedim “Nasılım?”dedi “Sürekli beni utandırıyorsun.”dedim Aras omuz silkti ve hafif gülümsemesiyle “Hoşuma gidiyor.”dedi kalbim o kadar hızlı atıyordu ki duyulacak sanıyordum. “Adresimi nasıl öğrendin sen?”dedim “zor olmadı eylülü aradım o verdi evinin adresini.”dedi “çok iyi yapmış afferin benim arkadaşıma.”dedim Bir okula gideyim yicem seni kızım bekle senn diye geçirdim içimden “okula kadar birlikte yürüyelim mi defne ?” dedi masum bir sesle Birkaç saniye boyunca ona bakmıştım. Normal bir soru sormuştu. Ama nedense okulun yolunu birlikte yürümek bile kalbimin hızlanmasına yetmişti. iç sesim yine ortaya çıkmıştı yine Git defne. Bu fırsatı sakın kaçırma o git diyor ben gitmem Git. Gitmem. Sus artık! “Tamam,” dedim sonunda Arasın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. “ Bu kadar düşünmene gerek var mıydı ?”dedi “vardı.”dedim “Neden?”dedi “Çünkü canım istedi konu sen olunca gıcıklığım tutuyor da.” dedim “Demek konu ben olunca gıcıklığın tutuyor.”dedi “Evet öyle yürüyelim mi artık.”dedim Bana bakıp gülümsüyordu. “Yürüyelim bakalım.” dedi Beraber okula kadar yürümeye başlamıştık. Okulun kapısına varmıştık okul binasına doğru giderken Mert’in sesini işittik “Oo kimleri görüyorum kimleri grubumuzun sevgili unvanı alacak kişiler ee siz daha olmadınız mı ?” dedi Mert “ Dalayım mı sana mert istermisin boş yapma abi.”dedim Aras benim aksime şöyle cevap verdi. “ Bu zamana kadar yaptığın en mantıklı konuşmandı tebrikler.” sert bir bakış attım Arasa. “ oo tamam abi siz olmuşsunuz belli.” dedi Mert bir anda Mert’e tekme attım kaşınmıştı ama kabul edin “acıdı kızım napıyosun ya “ dedi “acısın acısın.”dedim “Delisin kızım ya.” dedi “Deliyim işte ona göre adam ol mertcik.”dedim Birbirimize söylene söylene bizimkilerin yanında gittik. Zaman geçtikçe birbirimize alışıyorduk. Ve galiba sıkı bir dostluk kuruyorduk. Evet hissediyorum bu sene çok başka bir sene olucakt…