KARANLIKTA

9.BÖLÜM KARANLIKTA Karanlık, sandığım kadar sessiz değildi. Hatta bazen en çok şey karanlıkta duyuluyordu. Nefesler,kıpırtılar, sandalye gıcırtıları… Ve benim kalp atışım. “Tamam,” dedim içimden. “ Bu sadece elektrik kesintisi.” Ama buna kendim bile inanmıyordum. “Defne?” ses karanlığın içinden geldi. Bu ses Arasındı. Bir an olduğum yerde kaldım. “Burdayım,” dedim, sakin kalmaya çalışarak. “İyi misin?” Bu soruya nasıl cevap verirsem vereyim korkuyordum ama bunu belli etmek istemiyordum. “Evet.” Ama yalandı deli gibi korkuyordum. Birden bire nefesim daraldı. ellerim ayaklarım titremeye başladı İyi değildim Karanlığın içinden tekrar bir ses daha yükseldi bu eylülün sesiydi. “Tamam… kimse hareket etmesin. dedi “Telefon ışığını açan var mı?” Mert’in sesi hemen ardından yükseldi. “Ben açtım ama sadece kendi yüzümü aydınlatıyor,çok trajik bir durumdayım. “Bu durumdayken bari boş yapma be abi.” dedi Kerem Ben olduğum yerde donmuş gibi kalmıştım nefes alamıyordum ellerim daha çok titremeye başlamıştı bayılma durumuna gelmiştim ki bunu hemen eylül fark etti çünkü bu durumu bilen tek kişi eylüldü beni görünce hemen yanıma koştu “Defne iyi misin kuzum derin nefes al tamam mı.” arasta hemen yanımdaydı ve ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. endişeli bir sesle eylüle seslendi “Eylül defneye ne oluyor neyi var.” dedi o sıra ben kendimden geçmeye başladım ama beni merak etmiş ve sorması beni etkilemişti beni bu kadar önemsemesi iyi gelmişti. “ Defnenin karanlıkta kalma fobisi var karanlıkta kaldığında fenalaşıyor.” dedi eylül aferin sana eylül aman ağzında bir şey tutama sen tamam mı kızım, kızıyordum ama iyi değildim. ve böyle durumda saklanması doğru değildi herhalde “Defne beni duyuyor -” son duyduğum ses arasın sesiydi *** Gözlerimi açtığımda tüm kadronun beni izlediğini gördüm. nerdeydim, ışıkların her yeri aydınlatığı aydınlık yerdi ve ışığı görünce rahatlamıştım ve bu bana yeterdi. Ama hala kütüphanedeydik galiba ve herkes başına dikilip beni izliyor bana bakıyordu. “ Hayırdır abi öldün mü? herkes niye beni izliyor “ deyiverdim birden “Yok yaa… ölmedin sadece öbür dünyada uçuş yaptın.” diye dalga geçmişti Mert bu çocuk valla deli der gibi bir yüz ifadesiyle konuşmaya başladı Kerem. “Sen gerçekten normal değilsin abi ya boş konuşma rekorunu kıracaksın yeminle.” eylül hemen yanıma geldi ve endişeli bir sesle “iyi misin defnoşum çok korkuttun bizi.” dedi “Bu defnoşuna bir şey olur mu eylülüm iyiyim merak etme. dedim şakalaşarak ortam zaten gergindi araya bir komiklik katayım demiştim ama konuşmayan bir tek arastı Bana uzun uzun bakıyordu endişeli ve korkulu bir yüzle bir o kadarda masum bir yüzle bakıyordu gerçekten çok mu korkmuştu bana birşey olacak diye niye bu kadar çok önemsedi ki beni eylül yanımdan kalktığında aras eğildi yanıma “Defne iyi misin gerçekten.” dedi sesinde endişe,korku,hüzün vardı. yüz ifadesi de aynı şekildeydi “Gerçekten iyiyim aras merak etme. Hem ne bu hallerin görende zannedecek önemsiyorsun beni.” “ önemsiyorum Belki defne.” “önemsemeni gerektirecek birisi değilim ki aras niye önemsiyorsun beni .” “önemsememi gerektirecek birisin ki önemsiyorum dimi defne .” arasın cümlesi bana bir şok etkisi yaratmıştı öylece bakakalmıştım yüzüne aras gerçekten beni önemsiyordu ama peki neden. Bana ne oluyordu peki ne yaşıyordum ben, onunla olduğumda yaşamadığım duyguları yaşıyordum kalbim pırpır atıyordu ,karnımda kelebekler uçusuyordu Ben galiba aşık oldum…