GİRİŞ

GİRİŞ Baran yerde oturuyordu, kucağında büyük bir kitap vardı. Renkli renkli şeyler... Harita mıydı neydi artık. “Bak burası Rusya,” dedi. Parmağıyla kocaman bir maviye bastı. “Çok büyükmüş,” dedim. “Gerçek mi bu?” Baran başını salladı. “Gerçek. Kocamanmış. Babam öyle dedi.” Kafamı eğdim. Sayfaya yaklaştım. “Ben buraya gitsem kaybolurum,” dedim. Baran güldü. “Ben seni bulurum.” “Bulamazsın,” dedim. “Bulurum,” dedi. “Orada robotlar varmış, sen seversin ya hani.” Bir şey oldu içimde. Sanki bu sayfa gerçekten bir yer gibiydi. Sonra da “Ben buraya gitmek istiyorum!” dedim. Yüksek sesle, ciddi ciddi. Baran omzunu silkti. “Tamam git o zaman.” “Sen de gel,” dedim. “O zaman olur,” dedi. Biraz düşündüm, sonra sordum: “Rusya çok mu uzak?” “O kadar uzak ki... annene sarılamazsın,” dedi. Birden gözlerim doldu. Ama çaktırmadım. Kitabı kapattık. O gün unuttum sandım. Ama şimdi hatırladım. O mavi yer... orasıydı işte.