DİKENLİ GÜL

Geçmiş Bugün ilk hatamı yapmıştım. Dersimi iyi çalışamamış müdahaleyi de yanlış yapmıştım. Yatağımda dizlerimi karnıma çekmiş ağlıyordum. Başaramayacaktım. Uğruna her şeyimi feda ettiğim bu hayatı başaramayacaktım. Gözlerimi dizlerime sildim. Karşımda ki ayna da kendi halimi gördüm. Dizlerim göz yaşlarımı siliyor, iç sesim beni teselli ediyordu. O kadar yalnızdım ki içim acıdı kendime. Masada duran Çağrı ile fotoğrafımız bana acıyarak bakıyordu. Sanki sese gelmişti Çağrı'nın sesi bana hak ettin bunu diyordu. Mavi Ateş kendinin hayatını su gibi temiz kurmaya çalışırken Çağrı Temiz'in hayatını ateş olup yakmıştı.. Kesik bir nefes çektim. Elim telefona gitti. Birini aramak ben kötüyüm demek istedim. Kimi arayacaktım ki. Beni halı sahaya tercih etmeyen abimi mi? Gözünde hayalet olduğum annemi mi? Babamı arasam bir ihtimaldi ama hayal kırıklığına uğrardı. Telefonu geri yanıma bıraktım. Sen yaptın bunu kendine diye fısıldadım kendime. Şimdi mızmızlanma Mavi.. Tam o anda kapım çaldı. Kimseyi de beklemiyordum bugün oysa ki. Belki kargo ya da kapıcıdır diye düşündüm. Kalkıp kapıyı açmaya bile halim yoktu. Yavaşça ayağa kalktım. Kapı hala çalıyordu. Elimi yüzümü dahi düzetmedim. Saçlarım dağınık, gözlerim şiş sanki birisi dokunsa yıkılacağım arkamda beni tutan bir dağ yok.. Kapıyı açtığım da karşımda Ahmet'i görmek beklediğim son şey bile değildi. Ben daha bir şey demeden gözleriyle beni süzdü. Ne kadar harap olduğuma baktı. Ben bile kendime acırken onun gözlerine bu his oturmamıştı. ''Ne bu halin?'' diye sordu huzursuzca kolunu kapıya yasladı. Bir şey diyemedim yine doldu gözlerim ve akmaya başladı. ''Hey,hey'' dedi endişe ile ve yüzümü avuçlarına aldı. Akan göz yaşlarımı sildi tek tek. Ne ara içeri girip koltuğa oturmuş ve başım onun omuzuna düşmüştü anlayamamıştım bile ama derin bir nefes çektim içime. Ne o konuşuyordu ne de ben. Ben ağlıyordum o ise benimleydi işte.. ''Mavi'' diye mırıldandı belki de benden daha içli bir şekilde. ''Hım'' dedim güçsüzce. ''Bunu yapma kendine'' derken boşta ki ellerimin üzerine ellerini koydu. ''Bugün hata yaptıysan yarın daha güçlü olmalısın'' ''Bir kitapta okumuştum '' diye fısıldarken ellerimi okşamaya başladı. ''Sen şu an yaptığın hata için acı çekmiyorsun Mavi sen şu an geçmişin acısını yaşıyorsun. Kitapta diyor ki yazar ''Ruhunu bile bile öldürüyorsun'' kitap da diyor ki yazar ''Ruhun şarkı söylüyorsa hayat seni mutlaka dansa kaldırır'' söylediği her cümle o kadar yumuşaktı ki taş olan kalbim sıcacık olmuştu. ''Çok sevdiğim, çok değer verdiğim bu yazarın cümleleri her çöküntümde beni hayata tekrar itiyor, seni de itsin Mavi.. Bırak geçmişi, yaşa artık'' ''En ufak hata da kendine yıkma'' derken başımı kaldırdım omuzundan. ''Bugün ne oldu biliyor musun?'' diye sordum burnumu çekerek. Kafasını yana yatırıp beni dinlemeye başladı. ''Elim telefona gitti. Yanımda birini istedim bir teselli istedim'' dudaklarımı büzdüm bir çocuk gibi. ''Kimseyi arayamadım Ahmet. Bunu ben yarattım. Kendimi kimsesiz bir hiç gibi bıraktım'' duran göz yaşlarım tekrar akmaya başladı. Eli yüzüme değdi yavaşça. Gözleri doldu Ahmet'in. Benim acım onun gözlerini doldurmuştu. Ne büyük lütuftu bu.. ''Ben varım'' dedi ''Ben hep varım'' -- Ne hissedeceğimi genellikle bilirdim çünkü hep aynı şeyi hissederdim. Dibi.. Şu an ise tam tersi ne hissedeceğimi ne yapacağımı bilmiyordum. Omuzumda ki Ahmet mırıldanıyordu. Anlaşılmıyordu ne dediği. Telefonlarımız yoktu. Saatlerdir buradaydık. Ahmet'in açık açık konuşmasından sonra bir daha konuşmamıştık. O beni ben onu anlamıştım. ''Ahmet'' diye mırıldandım. ''Hı'' dedi yorgunca. ''Kalkalım mı?'' diye sordum. Omuzumda huzursuzca kıpırdandı. ''Biraz daha dinlenmeme izin veremez misin?'' diye sordu çocukça. Bazı anlar unutuyordum. Ahmet benim yanımda Adal değil çocuk oluyordu. ''Merak etmişlerdir saatlerdir buradayız'' dedim ona karşılık. Homurdanarak kafasını kaldırdı. ''Gidelim'' derken saçlarını kaşıdı. Ayağa kalkarken kendine sigara yaktı. ''Öptüm dimi seni'' dedi yaramaz bir çocuk gibi. Ya…