ISSIZ KALP

Bir yanlış tüm doğruları götürürdü. Kalpten oluşan bir kırık tüm kalbi yok ederdi. Geçmiş Sınava artık bir ay kalmıştı. Kütüphane de o kadar sıkılmıştık ki kafeye geçmiştik Çağrı ile. Logaritma beynimizi boşaltırken ikimiz de yeni doğmuş bir bebek gibi kala kalmıştık. "Aşkım biz galiba başaramayacağız" dedim isyan ederek. Çağrı test kitabından başını kaldırarak bana baktı yorgun gözleriyle. Test kitabını kapatıp masada ki ellerimi tutup gülümsedi. Şartlar ne olursa olsun onun bana her zaman gülümsemesini aşamayacaktım. "Sana bunu düşündüren ne" diye sorarken ellerimi iyice avucunun içerisine aldı. "Bir ay kaldı, ben hiçbir şey bilmiyor gibiyim. Beynim bomboş" dudaklarımı büzdüm. "Birtanem netlerin çok ama çok iyi hatta benden de iyi" "Stres ve baskı altında olduğun için böyle düşünüyorsun. Ben sana güveniyorum yapacaksın" dedikten sonra ellerimi öptü. "Yapacağız" dedim gülümseyerek. "Birlikte başaracağız hayallerimizi" diye ekledim. Günümüz Boğazıma kadar hayal kırıklığı ile doluydum. Altı yıl benden saklananları, ailemin artık aile dediğimiz kavramın içine beni koymayışı ile yüzleşmiştim. Onlara birer yabancı gibiydim. Kucağında yattığım Eren'e baktım. Yalnızlığımın içinde ölecektim. Eren elimi tutmasa kimsesizim diyecektim. "Mavi" diye fısıldadı Eren. "Hı" derken kucağından kalkıp bağlı saçlarımı açıp koltuğa yaslandım. Babamın hastanede ki odasındaydık. Ameliyatı için karar verememiştik daha. Annem ve Mehmet uyandırılacak kararı o verecek deselerde abim ve ben direkt ameliyat diyorduk. "Karar verilmesi gerek artık ve annen varken sizin bir hükmünüz yok" Eren de benim gibi kafasını koltuğa yaslamıştı. Başıma saplanan ağrılar sanki çivi gibiydi. Babamın masasında ki fotoğrafımıza değdi gözlerim. O benim kahramanımdı ama ben onun kahramanı olamıyordum. Hani imkansız dediğimiz diziler olurdu ya şu an Mucize Doktor dizisinde olmak ve Ali Vefa nın ne yapıp ne edip babamı ameliyat etmesini çok isterdim. "Annemin dediği olacak" derken çıkan boğuk sesimi toparladım. "Çağrı ile denk geldik" Eren hızla başını dikleştirip bana doğru döndü. "Ne" diye bağırırken eliyle ağzını da kapatıp kendini frenlemeye çalışmıştı. Başka bir an da onun bu tepkisi beni güldürürken şu an yüzümde mimik oynatmamıştı. Fotoğraftan bakışlarımı çekip tavana bakmaya başladım. "Başkası ile birlikte" sesimde oluşan hayal kırıklığı boğazımda bir düğüm oluşturmuştu. Parmağımda ki yüzüğün varlığı artık bir yük gibiydi bana. "Yüzüğü hak etmiyorsun dedi bana" titreyen sesim ile ağlayacağımı anlamıştım. Eren gibi ona doğru döndüm. "Tamam sakin oluyoruz zaten bunların yaşanacağını biliyordum aşkım." Konuştuklarına kendi bile o kadar inanmıyordu ki sesine bile yansımıştı. "Başkasıyla onu görmeyi, başkasıyla onu mutlu görmeyi beklemiyordum Eren" dedim sol gözümden göz yaşım aktı. Elimin tersi ile sildim. Ağlamaya hakkım yoktu. Onu bırakıp giderken ne bekliyordum zaten. "Seni bekleyeceğini düşünmüyorduk ama en kötüsüne alıştırdık zaten kendimizi'' Eren'İn söylediği cümleler kalbime ok gibi saplanmıştı. Kafamı salladım sadece. Odanın kapısı çaldı ve içeriye abim girmişti. Bakışları önce Eren'e değdi. Samimi bir gülümseme ekledi yüzüne. Beni gördüğünde bile böyle gülümsememişti mesela.. ''Oo cadı hoş geldin'' derken yanımıza doğru geldi ve babamın masasına oturdu. Derin bir iç çekti içine ve bunu bir ben bir de o hissetti. ''Oo Aka Bey yüzünüzü gören cennetlik resmen'' Eren'in haklı isyanı karşısında abimin gülümsemesi gitti. ''Durumları biliyorsun cadı'' diye soludu. Eren kafasını salladıktan sonra abimin bakışları bana değdi. Hiçbir his yoktu sadece huzursuzluk vardı. ''Ne düşünüyorsun?'' diye sordu ''Babamı'' dedikten sonra Eren biraz daha yaklaştı bana doğru. Yanımda olduğunu hissettirmek istiyordu. ''Annemin dediğini yapmak zorundayız Mavi'' ''Tıbben durum bu şekilde'' sandalyede geriye doğru yaslandı. Eren ile konuşmasında samimi kelimeler kullanan abim bana adım ile hitap ediyordu. Evet Eren benim ailem sayılacak kadar yakınımdı ama ona bile her şey olan ailem bana h…