ENKAZ

Kendi yarattığın enkazı nasıl kaldırabilirsin? Buradaydı.. Tam karşımda.. Gözlerinde olan tek şey hayal kırıklığıydı. Bakışlarını ilk çeken Çağrı olmuştu. Sedyede yatan babama kaydı gözleri. Hızla yanımdan geçerken kokusu burnuma dolmuştu. Aynıydı kokusu. O eski amber kokusu duruyordu yerinde. ''Abi, durum ne?'' sesi kalbimi daha da hızlandırırken nefes alışlarım neredeyse duruyordu. ''Anjiyo yapacağız'' diye yanıtlamıştı abim Çağrı'yı. Gözlerimi bir kaç defa kırptıktan sonra önlüğü tamamen giyip onlara doğru döndüm. Bakışlarını bana değdirmeden babama doğru eğildi. ''Bir şey lazımsa nöbetçiyim bu gece'' babamın omuzuna dokunduktan sonra abimin omuzuna dokundu ve hızla odadan çıktı. Babama anestezi uygulandıktan sonra abim orta yaşlı doktora döndü. ''Kardeşim Mavi Ateş'' bakışları beni buldu gururla. ''Kalp ve Damar Cerrahisi mezunu'' ''Ulu Hastanesine atandı kendisi'' Başımı eğip mahcup bir tavırla "Merhaba" dedim. "Siz ikiniz şimdi odadan çıkıyorsunuz ve bana bırakıyorsunuz her şeyi" ''Ural'a siz müdahele edemezsiniz. Kapıda bekleyin Aka' abimin omuzuna dokunup biraz sıkmıştı. Abim bakışlarını bana değdirdi. ''Abi, sana emanet'' abim de adamın koluna dokunduktan sonra beni kolunun altına aldı ve odadan çıktık. Kapının önünde ki sandalyelere bıraktık kendimizi. Annem karşıda ki koltuklardaydı. Ağlıyordu. ''Nasıl oldu?'' abimin güçsüz çıkan sesi ile ona doğru döndüm. ''Beni aldır İzmir'den. Yolda başladı belirtileri. Bana söylemediler abi'' sitemle çıkan sözlerim kalbimi acıtmıştı. ''Bende bilmiyordum Mavi'' diye fısıldadı. Gözünün önündekini nasıl görmezsin abi demek istedim, sen nasıl doktorsun diye bağırmak istedim ama yapamadım. Hakkım var mıydı buna? Sonradan gelen birisi olarak onlara sitem etmeye bile hakkım yoktu benim.. ''İyi olacak'' diye fısıldadım. Elimi dizinin üzerinde ki elinin üzerine koyup sıktım. Zorla gülümsedi. ''İçeride ki Mehmet Tan. Tanıdığım en iyi doktorlardan'' dedi abim o sırada annem ile bakışlarımız kesişti. ''Babamın can dostu'' kalbimde yıllar saplı olan hançeri biraz daha içeri itmişti abim. Babamın can dostu... Babamın can dostu Kerem amca değil miydi.. Babamın can dostu artık Çağrı'nın babası değil miydi.. Babam benim yüzümden hem sağlığını hem can dostunu mu kaybetmişti.. Boğazımda oluşan yanma hissi gözlerimi alev alev yakmaya başlamıştı. Ben giderken arkamda sadece Çağrı için bir enkaz yarattım sansam da ailem için de büyük bir yıkım yaratmıştım. Yavaşça ayağa kalktım. Nefes almaya çalışsam da göğsüme batan sızı izin vermiyordu. Abimin sesi kulaklarımda bir uğuldama yaratırken kendimi dışarıya zar zor atmıştım. Köşede ki ağacın önüne attım kendimi. Hızlı hızlı nefes almaya çalışsam da çok zordu. Dolan gözlerim artık kendini bırakmıştı. Beynimde ki tek ses rüyamda gördüğüm Çağrı'nın ''Neden?'' diye sorduğu sesti. Elimde takılı olan eldivenlerimi çıkardım hızla. Üzerimde ki önlükten de kurtulduktan sonra nefesimi kontrol etmek istesem de yapamıyordum. Kendimden iğreniyordum. Kendimden nefret ediyordum. Göğsüme giren sancı bu sefer mideme saplanmıştı. Bağırmak hatta kendimi yok etmek istiyordum. ''Sakin ol Mavi'' diye fısıldadım kendime Bana cevap olan tek ses rüyamda ki Çağrı idi. ''Şoktasın Mavi sakin ol'' diye fısıldadım kendime bu kez de Bir el hissettim sırtımda ve aynı anda gelen o huzur dolu koku ve ses eşlik etti. ''Mavi'' Çağrı buradaydı.. ''Mavi, iyi misin?'' sesi nefesimi kontrol etmeme yardımcı oluyordu. Kalp atışım yavaşlıyordu. Derin bir nefes aldım. Mideme giren sancı geçmemeye yemin etmişti. Göz yaşlarıma durmadıkları için isyan ediyordum. Yıllar sonra onun karşısında bu kadar güçsüz durumda olmak istemiyordum. Yıllar sonra beni bu halde görüp acımasını istemiyordum. ''İyiyim'' diye mırıldadım. Gözlerimi elimin tersi ile silip burnumu çektim. ''Buraya geldiğim gibi böyle bir manzara ile karşılaşmayı beklemiyordum'' diye açıkladım kendimi. Sesim titriyordu, kalbim acıyordu. Gözlerime bakmaya çalışsa da ben bakışlarımı kaçırıyordum. ''Babamın rahatsızlığı olduğunu bilmiyordum be…