YARA

''Yarayı kendi ellerinle nefes olduğun kalbe sen açtın'' Kötüydüm.. Bencildim.. Nankördüm.. Ben kötü ne varsa vücut bulmuş haliydim. Aynada kendime baktığımda çökmüş göz altlarım bile ruhumdan daha iyi haldeydi. Bugün her şeyi kaybetmeme neden olan hayalimin sonucunu alacaktım. Masamın üzerinde ki fotoğrafa kaydı gözlerim. Kırık bir gülümseme ile fotoğrafı elime aldığım an artık göz yaşlarım kendini bırakmışlardı. Emektar sandalımızda oturuyorduk. Ellerimi avuçlarının içine almıştı her zaman ki gibi. Başını yana eğerek bakmış gülümsüyordu bana. O bana hep gülümserdi ki.. Acısını bile bana hissettirmez kendisi başa çıkardı.. Beni incitmemek için kendinden sakınırdı Çağrı Temiz.. Ben ise onu kaybetmemim altıncı yılında ondan kalan sadece bu fotoğrafımızla onu anıyordum. Göz yaşlarımı silip fotoğrafı kalbime bastırdım. Sanki Çağrı'ya sarılıyormuş gibi sıkı sıkı sarılıyordum ona. Telefonumun melodisi ile fotoğrafı yerine koyup yatağıma doğru yürüdüm. Derin bir nefes aldıktan sonra yatakta ki telefonumu aldım. Eren arıyordu. Aramayı yanıtlayıp kulağıma götürdüm telefonu. ''Kızım'' uzatarak söylediği bu kelime heyecan ve sevin doluydu. ''Neredesin sen şart yerleri açıklandı. İzmir'e gidiyorum ben çabuk bak hadi'' Eren konuşurken ben yatağa oturdum ve bilgisayarımı açtım. Sisteme girerken ''Bakıyorum'' dedim sesim onun kadar heyecanlı çıkmadığı için ofladığını duymuştum. ''Görüntülüye çevir şu konuşmaya, benim kalbim çıkacak senin yerine bu ne ruhsuzluk'' diye bağırmıştı. Sesi kulaklarımı delerken sinirle oflayıp aramayı görüntülüye çevirip bilgisayara yasladım. Her zaman ki gibi ışıl ışıl parlıyordu sarı saçları ile. Bembeyaz tenini önemsemeden bu güneşin altında saatlerce durup bronzlaşacağını düşünse de sadece kızarmıştı. ''Yine çok mutlusunuz hanımefendi'' diye sırıtırken kahvesini yudumladı. Zoraki bir gülümseme ile ''Sizde hanımefendi sizde'' dedim. Sistem açılmıştı. Altı yıl önce bu sistemi abim açmış ve kendi ellerimle hayatımı mahvetmeme izin vermişti. Görev yeri ''Manisa Seferihisar Ulu Hastanesi'' yazı beynimde yankılanmaya başlamıştı. Kaçtığım yer beni kendine çekmişti. ''Mavi, iyi misin?'' ''Kızım, ne oldu bu surat ne?'' Eren'in sesiyle telefonu elime alıp hızla ayağa kalktım. ''Manisa'' sesimi ben bile duyamamıştım. Vücudum titremeye başlamış, kalbim hızla atıyordu. Kaybolmak istediğim asıl yer kaçtığım yer miydi? ''Şaka falan mı yapıyorsun?'' Eren'in sesi ciddileşmiş ilk halinden eser kalmamıştı. ''Eren ben ne yapacağım'' gözlerim aynanın önünde ki fotoğrafa kaydı tekrar. ''Altı yıl sonra ben nasıl döneceğim oraya'' ''Yapamam ki'' ''Hangi yüzle gideceğim'' ''Kendine gel bir Mavi'' diyen Eren ile bakışlarımı fotoğraftan çekip ona çevirdim. ''Herkes bir gün evine döner. Senin de demek ki eve dönmenin zamanı gelmiş'' Kelimeler kalbime bir bir batıyordu. Gidemezdim. Her şeyden önce bir yüzüm yoktu.. ''Evimi yıkıp geldim ben Eren, ben bir eve dönmeyeceğim bir enkaza döneceğim'' ''Güzelim enkazı öyle bırakmak da orayı tekrar eve döndürmek de senin elinde ve gitmeden bunu anlayamazsın' Haklıydı. Peki ben hangisini istiyordum? ''Sonra konuşalım mı Eren biraz yalnız kalmak istiyorum'' Gözlerinde ki endişe böyle dediğim de daha da artmıştı. ''Tamam ama ara beni aklım sende. Nasıl hareket edersen et hep seni le olduğumu unutma Mavi'' zoraki bir gülümseme yerleştirdim dudaklarıma. ''Teşekkür ederim seni seviyorum'' dedikten sonra telefonu kapattım. Ne yapacaktım ben. Insan paramparça ettiği bir yere nasıl geri dönerdi ki.. Dönebilir miydi ya da? Dönseydim de kabul edilir miydim.. Telefonumu alıp odamdan çıkıp balkonuma geçtim. Küçük sallanan pufuma oturup yalnız kız kulesine baktım. Galata ve Kız Kulesi bile vazgeçmemişti birbirinden asırlardır ama ben... Telefonumu açıp rehberime girdiğimde babamın üzerinde durdu parmaklarım. Boğazımı yakan acı his onunla konuşurken beni yıkacaktı biliyordum ama babamdan başkası bana iyi gelmezdi şu an. Üzerine tıklayıp hopörlere verdim telefonu ve kucağıma koydum. 'Güzel kızım' sıcak sesi kalbi…