Giriş

Yönün nereye dönerse dönsün gölgen hep seninledir "Kızım, uyan sonuçlar açıklanmış" "Annem kalk meraktan öldük" "Mavi eşşeği uyan artık öleceğiz heyecandan" Sesler birbirine karışırken gözlerimi ovalayarak açtım. Karşımda üç kişi bana dünyanın sekizinci harikasıymışım gibi bakıyorlardı. Abim birden yatağa yanıma atlayıp beni dikleştirdi. "Kızım yerleştirme sonuçları açıklandı" Babam laptopu abime uzatırken hala ne olduğunu anlamıyordum. "Ne açıklanmış?" Diye mırıldanırken bir kere daha gözlerimi ovuşturdum. Umarım uykumdan uyanmama değecek bir sebepleri vardır! Oflayarak abime doğru döndüğümde heyecanlı gözlerle bana bakıyordu. "Bir dakika" sesim kulaklarımı delecek şekilde yüksek çıkmıştı. "Sonuçlar mı" derken artık uyku beynimi terk etmişti. Heyecanla elimi göğsümün üzerine koydum. "Bismillah" diye mırıldanıp abimin dizlerinde ki laptopı alıp kucağıma yerleştirdim "Ya olmamışsa?" Babamın sonsuz güven veren gözlerine baktım. Her zaman sığınağım olan o gözleri bana güç versin istedim. "Sonuç ne olursa olsun senin yanındayız anneciğim" annem eğilip yanaklarımı öptüğünde sıcakladığımı hissetmiştim. Ellerim titrese de ekrana yavaşça bilgilerimi girdim. O an herkesin nefesini tutmuştu. Abim Manisa da tıp okumuştu. Üniversitesini çok sevdiği ve bilgisine güvendiği için Manisa istiyordu benim içinde. Babam ve annem de diretme yapmamışlardı ama seçim yaparken Manisa'yı yazdığım da çok mutlu olmuşlardı. Babam Yelken Hastanesi'nin baş hekimiydi. Annem ise kadın doğum uzmanıydı. Abim Genel Cerrah'tı. Yani anlayacağınız tüm ailem doktordu. Benim ne istediğime karışmamış bana diretmemişlerdi ama onlarla büyürken mesleği ve alanı sevmiştim. Çocukluğumdan beri tıp istemiştim ama.. Aması en büyük korkumdu. Ben burada bu aile içinde artık olmak istemiyordum. Babamın altında torpille staj yapmak, onun sayesinde üniversite okumak, abimin bilmişliğinin altında ezilmek annemin isteklerinin altında yok olmak istemiyordum. Bu hayat benimdi ve ben nasıl istiyorsam öyle yaşamak istiyordum. Ailemin saygınlığından ve zenginliğinden geçinmek onların isimlerinin altında ilerlemek istemiyordum. Tercihlerin son günü herkesten habersiz listemi değiştirmiştim. İstediğim yerleri yazmıştım. Bana iyi gelecek kolayca tutunup bağlanabileceğim yerleri. Nereye gidersem gideyim evet eksik kalacaktım çünkü arkamda sadece ailemi değil kalbimi attıran kişiyi Çağrı Temiz'i de bırakacaktım. Çocukluktan beri ellerimiz hiç ayrılmamışken bu seçenek benim için çok zordu ama zaten hayallerini bile benim için kurmuş bir adama hadi gel aileni bırakıp gidelim demek bencillik ve nankörlüktü. Gel desem de gelemezdi ailesine olan bağlılığı onu çok zorlardı bu yükün altına giremezdim. Sayfa açılırken gözlerim kısıldı. Nefesim artık ciğerlerimi sıkıştırırken canımı acıtıyordu. "Ne" sesi abimin sesinden hayal kırıklığı içinde çıkmıştı. "Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi" Olmuştu istediğim yere yerleşmiştim ama neden böyle hissediyordum. Mutlu olmam heyecanlanmam hatta ağlamam lazımdı ben ise gözlerimi açtığımda gelecek olan tepkilerden korkuyordum. Yastığımın altında ki telefonum titremeye başladığın da beni asıl korkutan şeyin telefonumda olduğu hissine kapıldım. Telefonu elime alıp ekrana baktığım da "Çörek" yazıyordu. Çağrı arıyordu. "Mavi İstanbul'u yazdığını bize neden söylemedin?" Babamın sesi hayal kırıklığı ile çıksa da gözleri yine de gururluydu. Tıp'tı çünkü gerisi önemli değildi. Annem ve abim ile ilgili böyle diyemezdim. Annem sinirlenip odamdan çıkmıştı. Abim arkasından gitmişti. Babam benden açıklama bekliyordu. "Hayalimdi" diyebildim ama eksik bir hayaldi. Babam yavaşça başını sağlayıp her zaman ki gibi ortayı bulmak için odamdan çıktı ve beni asıl korkum ile baş başa bıraktı. Telefonu açtığımda 28 arama olduğunu gördüm. Kalbim korku ile tekliyordu. 15 tanesi Çağrı'dandı diğerlerini önemsemedim. Çağrı'nın mesajlarının üstüne tıkladım. "Mavi'm sonuçlar açıklanmış giriyorum şimdi, çok heyecanlıyım" "Mavi'm aradım ama uyanmıyorsun Sevilay teyzeyi aradım uyandıracaklar se…