4. BÖLÜM - SÜRPRİZ

Esra ertesi gün erken çıkmak için izin aldı. Dün gidemediği buluşmaya bugün gidecekti. Gün içinde bunu düşünmemeye çalıştı ama pek başarılı olamadı. Öğleden sonra işlerini toparladı, masasını düzenledi ve lavaboya gitti. Aynada kendine baktı. Makyajını hafifçe tazeledi. Sabah yaptığı topuzu açtı, saçlarını omuzlarına bıraktı. Bir an durdu. Kendine baktı ve gülümsedi. Bir erkek için bu kadar özenli hazırlanacağını o da beklemiyordu. Telefonunu aldı ve Ali’ye mesaj attı: “Umarım kafe çok yoğun değildir.” Bir süre sonra cevap geldi. “Şu an biraz yoğun ama akşama doğru sakinleşir.” Ardından ikinci mesaj düştü: “Yolun düşerse kahve hazır :)” Esra mesajı okudu, gülümsedi. Kalp bırakıp çantasını aldı ve çıktı. Kafenin olduğu sokağa yürürken adımları yavaşladı. Nedense biraz heyecanlıydı. Kapının önünde bir an durdu. Sonra içeri girdi. Zil sesi duyuldu. Ali başını kaldırdı. Esra’yı görünce kısa bir an durdu, sonra gülümsedi. Tezgâhtan çıktı ve yanına geldi. — Hoş geldin. Bir an baktı. — Açıkçası bugün geleceğini düşünmemiştim. Esra montunu çıkarırken cevap verdi: — Dün gelemedim diye bugün telafi etmek istedim. Ali başını salladı. — İyi yapmışsın. Eliyle cam kenarındaki masayı gösterdi. — Yerin hazır. Birlikte masaya geçtiler. Esra etrafına baktı. Bu kez kafeyi daha dikkatli inceliyordu. Duvarlardaki tablolar, küçük detaylar, sessiz atmosfer… — Geçen geldiğimde fark etmemişim… Burası gerçekten güzel. Ali hafifçe gülümsedi. — Küçük ama insanın durup nefes alabileceği bir yer olsun istedim. Esra başını salladı. — Olmuş. Sonra sohbet başladı. Basit şeylerden… Sonra biraz daha derinden… Zamanın nasıl geçtiğini ikisi de fark etmedi. Bir ara Esra saate baktı. Şaşırdı. — Bu kadar saat olmuş mu? Ali kahvesini bıraktı. — Demek fena değilmiş sohbet. Esra gülümsedi. Ve o gün kafeden çıkarken aklında sadece kahve yoktu. Bir sonraki gelişini de düşünüyordu.