Giriş

20 Ekim 2032 Benim göğüs kafesimin biricikleri, soğuk mezar taşlarım… Mezar taşlarına bakarken göğsümden fırtınalar kopuyordu. Yine de gülümsedim; benim biricik ailemi katledenlerin artık bu dünyada olmadığını bilmek bunu sağlıyordu. Elimdeki üç buket çiçekten papatyaları annemin, siyah gülleri babamın mezarına koydum. “Buraya geldiğime göre neden geldiğimi anladınız,” dedim ve dolu dolu gülümsedim. “Her şey son buldu benim ruhumda.” Ellerimi kabanımın cebine koyup bir kez daha gülümsedim. “Şimdi izninizle ruhumun yanına da gideyim,” dedim ve oradan ayrıldım. Çok değil, birkaç mezarın ardından soğuk beyaz bir mezar taşının önünde durdum. O soğuk taş, benim ruhumda sıcak ve sevgi doluydu. Elimdeki mor sümbül, unutma-beni çiçeği ve beyaz zambaktan oluşan buketi yavaşça bıraktım. “Özür dilerim, sevgilim.” Sevgilim kelimesini söylediğimde gözlerim dolmuştu. “Onların katilini bulmam için onunla olmam gerekiyordu. Sana yaşattığım bu acıyı misliyle kendime de keseceğim.” Küt saçlarım uçuşarak yüzüme gelince iteledim ve arkamı döndüm. “Sana son kez arkamı dönüyorum…” diyerek ilerledim. Aileme yaşatılanlar misliyle ödenmişti. Şimdi ise benim ödemem gereken bir hata ve kefaret vardı. Merhabalar, umarım seversiniz. Kurgum watty’de mevcut aynı şekilde diğer platformlarda da. İnstagram profilimde mevcut. Şimdiden teşekkürler🎭🕯️