Tanıtım

MAÎ İRTİHÂL Yıl 2034. Üçüncü Dünya Savaşı'nın ardından geçen dokuz yıl boyunca, dünyanın yaraları hâlâ taze. 2025'te başlayan savaş, bir yıl bile sürmedi. Tahmin etmek zor değildi; üstün teknolojiler, milyonlarca insanın ve çağların sonunu getirmeye yetti. İnsanlık, kendi icatlarının gölgesinde yok oldu. Savaşın tek bir sebebi vardı: Güç gösterisi. Dünyaya meydan okuma hayalleri, bir kıvılcım gibi yayıldı ve yıllarca süren gerilim, sonunda 2025'te patladı. Önce Avrupa'da başladı, ardından bütün dünyayı pençesine alan bir kıyamet fırtınasına dönüştü. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. 2026'da, dünyanın çöken düzeni apar topar değiştirildi. Ekonomiler yerle bir olmuş, devletler haritadan silinmişti. Yeni dünya düzeni planı tıkır tıkır işlemeye devam ederken insanlık raydan çıkmadan, yeni bir sistem getirildi: Düzenler. Artık devlet yoktu. Dünya, 1. Düzen, 2. Düzen, 3. Düzen diye bölündü. Her düzen, kendi kurallarına göre yönetiliyordu. Devletler yok olsada insanlık nereden geldiğini unutmamıştı. 21. Düzenin sokaklarında türkçe şarkılar yankılanırken, 15. Düzenin dar sokaklarında İtalyanca fısıltılar duyuluyordu. 21. Düzende adalet diğerlerinkinden daha farklı çalışıyordu. Burada insanlar ikiye ayrılmıştı; Altlar ve Üstler. Üstler, servetin ve teknolojinin hâkimiydi. Güç ellerindeydi. Altlar ise açlıkla boğuşan, sefaletin pençesindeki halktı. Her gün yüzlerce insan açlıktan ölürken, Üstler bir kez bile başlarını çevirip bakmıyordu. Yozlaşmışlardı. Empati yoksunu, soğuk bedenler hâline gelmişlerdi. Çünkü güç, bir kez avuçlarına düştü mü, onu kaybetme korkusu her şeyden ağır basardı. Altlar ve Üstler arasında geçilmez bir sınır vardı. Bir duvar. Ve bu duvar, sadece betonla değil, nefretle örülmüştü. Altlar, ne kadar isteseler de diğer tarafa geçemezlerdi, sebebi ise sınır duvarının olağanüstü korunması değil, Üstlere olan nefretleriydi. Onlar için adalet; savaştı. Tüm bu karanlığın içinde bile umut kıvılcımları hep var olmuştu. 2029'da, Üstler'in içinden bir grup insan başkaldırdı. Düzeni sarsmak, eşitliği sağlamak için bir örgüt kuruldu. Bu örgüt, Düzen liderinin kâbusu oldu. İlk başta küçük ve etkisizdi; ancak zamanla güçlendi. Çünkü anladılar ki, yozlaşmış gibi görünen bazı zihinler hâlâ kurtarılabilirdi. Zenginlerin bir kısmı örgüte katıldıkça, liderin korkuları büyüdü. Örgütü bastırmak için başlatılan her savaş, düzenin kendi sonunu daha da yaklaştırdı. Ama bu savaş, sadece bir başlangıçtı. Örgüt, idealist olduğu kadar acımasızdı da. İki yıl boyunca insanları yanlarına çekmeye çalıştılar. Ancak çabaları yetersizdi. Düzeni sarsmak için daha fazlası gerekiyordu. Hem de çok daha fazlası. Ve yaptılar. Birlik için, adalet için... ama en çok da intikam için. Örgüte katılmayan, destek vermeyen tüm zengin ailelerin çocuklarını hedef aldılar. Onların çocukları, Altların kaybettiklerinin bedelini ödeyecekti. Modern dünyada devasa bir Kale. Bu Kale de yaşı 16'dan 23'e kadar olan çocuklar. İçinde ölüm kalım savaşı. Yaşam oyunu; intikam yuvası. Dillerden düşmeyen, her yıl düzenlenen o yarışma Mavi Kale de gerçekleşiyordu. Bir diğer deyişle, Mai İrtihâl. Yarışmanın amacı her ailenin bir çocuğunu ölüm kalım savaşında mücadelesini izlemekti. Bazı aileler çocuklarını bu yarışmaya seve seve gönderirken bazı aileler tehdit ediliyordu. Fakat her ikisinde de çocukların isteği sorulmuyordu. Onlar Açlar tarafında aileleri olan kimsesiz çocuklar adlandırılıyordu, çünkü ölüme terk ediliyordu. Terk edilen çocukların acısı yüzlerinden okunamayacak kadar derin ve keskindi. Dünyanın bozulan düzeni en çok onları etkiledi ve anlayamadıkları bu savaş oyununda birbirlerine güvenmemeleri ve birbirlerini asla sevmemeleri gerekiyordu. 2031 yılında kurulan bu yarışmanın 2034-cü yılında hiçbir şey eskisi gibi değildi. Kurallar daha acımasızdı, canlar daha ucuz, ruhlar daha değersizdi. Kıyamet ilk burada koptu, insanlık en çok burada vicdanını duydu, en çok burada kaybetti. Öyle bir yerdi ki, ortası yoktu. Bir girişi vardı ki, çıkışı yoktu. Cehennemdi,…