8.BÖLÜM

İyi okumalar, yorumlarınızı bekliyorum ❤️ • • • 8.BÖLÜM Korku, hayatımın her zaman bir parçası olmuştu çünkü masum bir bebek olarak kanlı ellerin arasına doğmuştum. Hiçbir zaman toz pembe bir hayatım olmamıştı. Tüm gerçekleri bilmek zorunda kalarak büyümüştüm. Silah sesi yabancı olduğum bir şey değildi. Daha altı yaşında küçük bir çocuk iken, çatışmanın ortasında kaldığımda tanışmıştım. Her ne kadar yabancısı olmasam da her defasında yüreğime sanki ilk kez duyuyormuşum gibi korku büyük bir ağırlık bırakıyordu. Masanın üzerinde duran çantama hızla uzandım. Derin'in çantasını da yanıma aldım çünkü ikimizde yanımızda silah taşıyorduk. Babam bana silah kullanmayı öğretirken Derin'e de öğretmişti. Çünkü onun da hayatı benimle arkadaş olduğu için tehlikeye girebilirdi. Çığlık sesleri yükselirken kalabalığın arasında zar zor da olsa kızları bulabildim. Derin'in çantasını hızla kucağına tutuşturdum. ''Hemen gidiyoruz!'' dediğimde gözlerim etraftan gelebilecek bir tehlikeye karşı tetikteydi. Korkuyor olsak da mantığımız bizi terk etmemişti çünkü onlarda benim gibi bu kanlı hayatın gerçekleri ile büyümüştü. ''Hemen gidelim.'' Dedi Bade ve önden yürümeye başladı. ''Çıkışı biliyor musun?'' diye sordum kolunda tutarak. Başını olumlu anlamda salladığı zaman onun hemen arkasından ilerliyorduk. Birkaç el silah sesi daha duyduğumuzda zorlukla yutkundum. Hemen arabaya binip gitmeliydik çünkü bu silah sesleri bizimle mi ilgiliydi yoksa tesadüfen mi bu ana şahit olmuştuk emin olamıyordum. Selin'in yavaş adımlar ile arkada kaldığını fark ettiğimde diğerleri önden ilerlerken ben onu bekliyordum. Yürürken bir yandan da elindeki telefonu sıkıca tutuyor ve muhtemelen biriyle mesajlaşıyordu. ''Şu an mesajlaşmanın sırası değil hemen dışarı çıkmalıyız.'' Dediğimde, ''Abime haber verdim.'' Dedi ve telefonu ceketinin cebine bıraktı. Kalabalığın arasında birbirimizi kaybetmemek için elini tuttum ve insanlara çarpmayı umursamadan hızlı adımlar ile yürümeye başladım. Merdivenlerdeyken birkaç kişi bizi sertçe çarpsa da onlarla uğraşacak durumda değildik, hemen gitmeliydik. Kapıdan çıkmak üzereyken bir el ateş sesi daha duyduğumda Selin'i hızla kenara çektim ve çantamdaki silahı çıkardım. Selin, silah taşıyor olmamı beklemiyor olmalı ki şaşkınca bana bakıyordu. ''Kullanmayı biliyor musun?'' diye sordu. ''Evet, sen?'' diye sordum bir yandan da kapının dışında ateş edebilecek biri var mı diye bakıyordum. ''Yani biraz, babam göstermişti.'' Dedi. Etrafta eli silahlı kimseyi görememiştim. Sokak çok kalabalıktı. Kulübün içerisindeki neredeyse tüm herkes kendini dışarı atmıştı. Herkes korku ile birbirine bir şeyler soruyordu. Selin ile birlikte dışarı çıktığımız zaman sokağın başındaki arabamı görebilmiştim. Derin sürücü koltuğundaydı ve bizi görür görmez yanlarına hemen gelelim diye korna çaldı. İnsanlara çarpa çarpa yürürken gergindim çünkü tehlikeye fazlasıyla açıktık. Kendimizi saklayabileceğimiz bir köşe bile yoktu ve bu beni korkutuyordu. Arabaya biraz daha yaklaştığımızda bir silah sesi daha bize sesini duyurdu ve sokaktaki tüm insanlar çığlık atarak koşturmaya başladı. Benim ise adımlarım durmuştu çünkü omzum acıyordu. Saniyeler önce sesini duyuran kurşun artık omzuma saplıydı ve canım gerçekten çok yanıyordu. Bedenimden dışarı özgürce süzülen kanı görmesem bile hissedebiliyordum. ''Karşı binanın ikinci katında!'' diye bağıran Selin ile başımı kaldırdım ve sağ elimdeki silahı diğer elime aldım. Şarjörünü bitirip yenisini takmak gibi bir hata yapmaya karar vermişti belki de sağ elimi kullandığım için bir hata olarak görmemişti ama bilmediği önemli bir şey vardı: sol elimi de kullanabiliyordum. Canım yandığı için silahı tutuşum güçlü değildi ama pes etmedim. Karnını nişan alarak tetiğe bastım. Derin, koşarak kaçan insanları fırsat bilerek arabayı önümüze kadar sürdü. Arabanın arka kapısını açan kişi Laraydı. ''Hemen binin!'' Selin beni hafifçe öne doğru itti ve ilk önce benim binmeme izin verdi ardından da kendisi bindi ve Derin arabayı çalıştırmak için onun ka…