7.BÖLÜM

İyi Okumalar 💙 . . . 7.BÖLÜM Yağmur damlaları, kuruyan toprakları şiddetle ıslatırken dışarıdaki fırtına evin içerisine ulaşamamıştı. Büyük ev, küçük kız üşümesin diye sıcacıktı ve güven doluydu. Ona burada hiçbir şey zarar veremezdi. Demirhanların güvenli alanıydı bu ev, kapıdan içeri adım atar atmaz yüzlerindeki maskeler geride kalırdı. Tamer Demirhan, işlerinin yoğun olduğu bir süreçten geçtiği için eve her zaman yorgun gelirdi ama bu yorgunluğu onu kızlarıyla vakit geçirmekten alıkoyamazdı. ''Babacığım,'' dedi küçük Nil. Henüz üç yaşındaydı ve akıcı bir şekilde konuşabilmeye yeni başladığı için asla susmuyordu. Her zaman anlatacak bir şeyi oluyordu ve evin her bir yanında sesi her zaman duyulurdu. ''Ablacığım ne zaman gelecek? Onu çok özledim ben.'' Ablasına çok düşkündü. Her zaman onu sorardı ve evde olduğu zamanlarda peşinden asla ayrılmazdı. Meyra Demirhan'ın gölgesi Nil Demirhan'dı. Mira Demirhan, elindeki meyve tabağı ile salona girdi. Tekli koltuktaki kocasını ve onun kucağında oturan küçük kızını görünce gülümsedi. Bu huzurun korunabilmesi için ikisi de zorluklarla yüzleşmişlerdi, hala da devam ediyorlardı ama ikisi de çok iyi biliyorlardı ki, kızları tüm bunlara değerdi. ''Ablanın biraz daha işi var ama gelir, tamam mı? Çok beklemezsin.'' Dedi Tamer Demirhan. Mira Demirhan, koltuğun kolçağına oturduğu zaman küçük kızın ilgisi annesine kaymıştı. ''Ben meyve yiyene kadar ablam gelir mi?'' diye sordu. Ani hareketi ile geriye düşmesin diye Tamer Demirhan çoktan elini kızının sırtına yaslamıştı. Kahverengi toplu saçları koştuğu için dağılmıştı. Mira Demirhan, kucağındaki tabağın düşmemesine dikkat ederek kızının yumuşacık saçlarını yavaş bir şekilde toplamaya başladı. ''Meyvelerini yedikten sonra, baban ve benle yapboz da yaparız. Sonra da ablan gelmiş olur. Anlaştık mı?'' Küçük elleri ile annesinin kucağındaki tabağı sıkıca kavrayarak kendi kucağına koydu. ''Anlaştık.'' Dilimlenmiş portakalları hızlı bir şekilde dudaklarının arasına sıkıştırırken yanakları şişmişti ve sevimli bir görüntü ortaya çıkmıştı. ''Yavaş ye, babacığım. Kimse meyvelerini önünden almıyor.'' ''Ne kadar hızlı yersem ablam da o kadar hızlı gelir.'' Mira Demirhan hafif sahte bir alınganlıkla kendi gözlerinin kopyası olan gözlere baktı. ''Ablanı daha mı çok seviyorsun? Sanırım baban ve beni hiç sevmiyorsun.'' ''Baba tabak.'' Dedi. Tamer Demirhan, onun isteği üzerine meyve tabağını kenardaki sehpanın üzerine bıraktı. Kucağının boşalmasını fırsat bilen Nil de dizlerinin üzerinde babasının kucağında ayağa kalktı ama düşmeyeceğini biliyordu çünkü babası her zaman onu korurdu. Canı asla yanmazdı. ''Anneciğim,'' dedi ve sevimli bir şekilde gülümsedi. Bakışları annesinin siyah saçlarına takıldı. Ablasının da saçları kömür gibi siyahtı ama onun saçları tıpkı babası gibi kahverengiydi. Bazen annesine ve ablasına daha çok benzemek istediği için huysuzlanıyor ve ağlıyordu ama şu an saç renkleri farklı diye ağlayamayacağının farkındaydı. ''Benim küçük ama kocaman kalbim,'' dedi ve kollarını iki yana açtı. Ablası onun kalbi hakkında böyle bahsettiği için o da kendisi için öyle diyordu. ''Seni de , babamı da , ablamı da çok çok çok seviyor. Kocaman böyle,'' derken kolları ile büyüklüğünü göstermeye çalışıyordu. ''Ama babam bir keresinde demişti ki, seni de çok seviyormuş ama bizi de çok seviyormuş. Sadece bir kişiyi değil, başkalarını da çok sevebilirmişiz ama herkesin sevgisi büyük olsa bile farklıymış. Sen hep benimle olduğun için çok mutluyum ama babam ve ablam işe gidiyor. Onları daha çok özlüyorum. Ama seni de çok seviyorum, gerçekten.'' Dedi ve annesinin boynuna kollarını sıkıca sardı. Mira Demirhan yüzündeki gülümseme ile kızını kucağına aldı ve ayağa kalktı. Başına sevgi dolu bir öpücük bıraktı. ''Biliyorum güzel bebeğim. Sadece seninle biraz uğraşmak istedim. Ben de seni çok seviyorum.'' Tamer Demirhan ise karşısındaki kadını ve kız çocuğunu büyük bir sevgiyle izliyordu. Onları koruyabilmek, çocukları sevginin ne olduğunu bilsin hissetsin diye çektiği ac…