6.BÖLÜM

Umarım bölümü beğenirsiniz, iyi okumalar ❤️ . . . 6.BÖLÜM Yalnızlık, hayatın bir parçasıydı. Bazen kalabalıkların arasında bir başınıza kalırdınız bazen de gerçekten etrafınızda kimse olmazdı. Kimsesizlik ise yalnızlığın daha acımasız haliydi. Kimsesizlik biraz da yıldızlar gibiydi. Parlamaya devam ederdin ama hiçbir yere ait olmazdın sadece orada öylece dururdun. Zihnin seni bazen korurdu ama bazen de en büyük kötülüğü kendisi yapardı. Ve bu gece de o anlardan bir tanesiydi. Göğsümün üzerine büyük taşlar bırakılmış gibiydi. Nefes alamıyordum. Göğsümde o kadar büyük bir ağırlık vardı ki sanki kalbim eziliyordu, kimsesizliğimin parıltısı da artıyordu . Titreyen ellerim ile odadaki balkonun kapısını zar zor açmış ve kendimi yere atabilmiştim. Başımı kaldırdım belki de lacivert gökyüzünde parlayan kimsesiz yıldızlar bana yardım ederdi de göğsümün üzerindeki bu ağırlık giderdi. Avuç içlerim betona yaslıyken, soğuk rüzgarlar tenime sert bir şekilde çarpıyordu. Zihnimi sanki bir sis bulutu kaplıyordu. Sesimi çıkarıp da yardım isteyemiyordum, zaten yardım isteyebileceğim kimse de yoktu. Tek başımaydım. Kimsesizdim. Dakikaları hesaplayabilecek kadar algılarım açık değildi ama çok yavaş geçtiğini anlayabiliyordum. Göğsümün üzerindeki ağırlık ilk başlardaki gibi olmasa da hala varlığını koruyordu ama nefes almak ilk zamanlar ki gibi acı verici değildi. Belki de yıldızlar bana acımıştı da ışıltısını biraz da olsa söndürmek istemişti. Odamın açılan kapısını da bana doğru yaklaşan adım seslerini de duyabilmiştim. ''Meyra?'' Ulaş'ın kalın sesi, sanki göğsümün üzerindeki taşları yarıp geçmişti. Kalıntıları, göğüs kafesimin içine düşerken derin bir nefes aldım. Başımı kaldırdığım zaman yüzümde ne gördü bilmiyorum ama biçimli kaşları hızla çatıldı. Yanıma, dizlerinin üzerine oturdu. Yüzüme gelen siyah saç tutamlarımı geriye doğru itti. Elini, omzuma yasladı. ''İyi misin?'' diye sorduğunda gülümsemeye zorladım kendimi. Her zaman iyi olmak zorundaydım. ''İyiyim.'' Dediğimde iç çekti. ''Yalan söylerken daha ikna edici olmayı öğrenmen gerek.'' Dedi ve sırtını benim gibi duvara yasladı. ''Kabus mu gördün?'' diye sorduğunda ürpermiştim. ''Evet ama hatırlamıyorum.'' Derken sesim boğuk çıkmıştı. Başımı eğmek ve onun bakışlarından yüzümü kaçırmak istesem de bunu yapamadım. Sanki yaparsam karşısında güçsüz düşecektim oysaki şu an da çok güçlü göründüğüm söylenemezdi. ''Bazen vedaları kabullenmek gerekir çünkü acıya alışmak gerek, karşı gelmeye devam edemezsin.'' ''Alışmak istemiyorum o zaman bir daha göremeyeceğimi gerçekten kabul etmiş olurum.'' Dediğimde çenemi kavrayarak gözlerinin içine bakmak zorunda bıraktı beni sanki ona bakmıyormuşum gibi. ''Eğer intikam almak istiyorsan kabul etmelisin. Kendine yenilirken bir başkasını yenemezsin.'' Dudaklarım titreyerek bana ihanet etti. Göz yaşlarım hızla çeneme doğru süzülürken kendimi geriye doğru çektim. ''Anne ve babamın acısını bir yerde kabullenebilirim, alışabilirim ama Nil... O daha çok küçüktü. Hayalleri vardı, renkli bir dünyası vardı. Daha yaşayamamıştı bile. Ulaş, onun yokluğuna alışamam. Ben onun renkli dünyasına alışkınım, siyaha dönüşmüş haline değil.'' Zehriyle zarar vermeye hazır yeşil hareleri bu sefer yerini şefkate bırakmıştı ve bakışları benim için daha da yabancılaşmıştı. Parmakları ile göz yaşlarımı silmeye çalıştı ama şiddetli yağmur damlaları gibi gözlerimden taşmaya devam ediyorlardı. ''Ölümü kucaklamanın çok zor olduğunu biliyorum ama sen onu kucaklarsan, senden daha fazla bir şeyler götüremez.'' ''Nil geri gelsin.'' Derken hıçkırıklarım dudaklarımın arasına zar zor hapsoluyordu. Titreyen bedenimi kollarının arasına aldığı zaman sıcak bedenine sığınırken bulmuştum kendimi. Başım omzuna yaslıydı. ''Bunu söylediğim için çok üzgünüm ama Nil geri gelmeyecek.'' Küçük bir çocuk gibi inat ettim ve omuz silktim. ''Geri gelmeyecekse ben onun yanına giderim ama önce intikamını almam gerek.'' Bir şey demedi sadece bana sarılarak ağlamamın dinmesini bekledi. Onun kollarının arasındayken uzun z…