4.BÖLÜM

Uzun bir bölüm ile geldim artık her bir yeni bölüm ortalama olarak bu kadar olacak. Umarım MAHZEN'i severek okursunuz, iyi okumalar, yorumlarınızı bekliyorum • • • 4.BÖLÜM Gökyüzüne gri bir perde çökmüştü. Güneşe ise sırtını dönmüştü, kapıyı da üzerine kapatmıştı. Havanın soğukluğu herkesi etkisi altına almıştı, şehir bile sessizliğe bürünmüştü. Sadece rüzgarın hafif uğultusunu duyabiliyordum. Yatağın bir ucuna kıvrılmıştım, dizlerimi karnıma doğru çekmiştim, yorgan ise omuzlarıma kadar örtülüydü. Benim için koruyucu bir kalkandı sanki. Parmak uçlarım soğuk çarşafın üzerine daireler çiziyordu. Sessizlik, rahatsız ediciydi çünkü zehirli düşünceler serbest kalmak için zihnimdeki hapishanenin kapıların acımasızca vuruyorlardı. Daha fazla yatmak istemediğim için , aslında zehirli düşünceler sessizliği ele geçirmesin diye, kalktım. Odanın içi düzensizdi çünkü bana yabancıydı. Burası benim odamdı ancak bana ait hiçbir şey yoktu. Kalbimin bir evi, bir kimsesi yoktu. Koridora çıktığımda beni yine bir sessizlik karşıladı. Yavaş adımlarım ile merdivenleri inmeyi bitirdiğimde kulağıma kısık sesle de olsa çizgi film karakterlerinin sesleri gelmeye başladı. Salona geldiğimde içeri girmedim, kapının eşiğinde durdum. Mihre geniş kanepeye oturmuştu, kısa boyu yüzünden havada kalan ayaklarını yavaşça sallarken elindeki bardağı sıkıca kavramıştı. Yavaş yudumlar ile sütünü içerken meraklı bakışları televizyondaki çizgi filmdeydi. Çocukların gözleri yeni şeyleri keşfetmenin heyecanı ile parıldardı, yetişkinlerin gözleri ise kalplerinin kırıklarının batırdığı parçalar ile parlardı. Bir çocuğun çizgi filmi büyük bir merak ve masumiyet ile izlemesi boğazıma koca bir yumrunun oturmasına sebep oldu. Nil de şu an çizgi film izleyebilirdi, öldürülmeseydi.Zehirli düşünceler sislerini zihnimin içine saldığı zaman mutfağa yöneldim. Kahvaltı hazırlayarak dikkatimi dağıtabilirdim. Mutfağa girer girmez Ulaş'ı görmeyi beklemiyordum. Tezgahın üzeri biraz dağınıktı, çırpma telini sertçe kavramıştı ve düşüncelerinin hıncını çıkarmak istercesine kabın içerisindeki karışımı çırpıyordu.Tezgahın üzerinde bardağa su doldururken göz ucuyla ona baktım. ''Çoktan öldü, çırpmana gerek yok daha.'' Başını kaldırarak yüzüme baktığında dün gece yüzünden biraz gergin hissediyordum. Mihre'ye sadece bir abla olabileceğimi söylemişti ama o küçük bir kız çocuğuydu. Küçücük kalbinde kocaman yer kaplayan anne eksikliğini benim davranışlarım ile doldurmak isteyebilirdi.''Her zaman bu kadar geç mi uyanırsın?'' diye sorduğunda bileğindeki saate baktım. ''Dokuz çok da geç bir saat değil.'' ''Mihre yedi buçukta uyanıyor ve kahvaltı etmek için saatlerce bekleyemez. Daha küçük bir çocuk.'' ''Kahvaltı için beni beklemenize gerek yok çünkü sabahları bir şeyler yemem.'' Oysa ki kahvaltı en sevdiğim şeylerden biriydi ama ailem vefat ettiğin beri pek kahvaltı etmezdim. ''Umarım intikam planına, sonuna kadar senin de hayatta kalman dahildir.'' Elimdeki bardağı tezgahın üzerine bırakırken çıkan tok ses mutfakta yankılandı. 'Merak etme, dahil.'' Tezgahın üzerindeki dağınıklık beni rahatsız ettiği için toparlamaya başladım. ''Ne hazırlıyorsun?'' ''Pankek, canı çekmiş.'' ''Dondurulmuş meyve var mı?'' diye sorduğumda başını olumlu anlamda aşağı yukarı salladı. ''O zaman bende yerim.'' Dedim. ''Uyandığına göre çayı demleyebilirsin.'' Ulaş ile sessiz bir şekilde kahvaltıyı hazırlarken içimde tuhaf bir sakinlik vardı. Herkesin korktuğu, acımasızlığı ile bilinen bir adamın mutfakla bu kadar uyumlu ve sessiz olması tuhaftı. ''Mihre, gel babacığım.'' Mihre salonda olduğu için ona seslenmesi gerekiyordu, sesini duyurmalıydı ama sesi yine de yüksek çıkmamıştı. Dışarıda herkesin korktuğu adam, kendi kızına karşı sesini bile yükseltmiyordu. Mihre koşarak mutfağa girdi. ''Çok acıktım çok! Karnımdan ses bile geldi!'' ''Günaydın prenses.'' Dediğimde gülümsedi. ''Günaydın.''Sessiz bir şekilde kahvaltı ederken Ulaş'ın bakışlarını üzerimde hissediyordum ama başımı kaldırıp da ona bakmadım. Onu görmezden gelmeyi terc…