15.BÖLÜM

15.BÖLÜM Savaş, her zaman gözle görülecek kadar büyük olmazdı. Kilometrelere yayılmaz, sınırları aşmaya çalışmazdı. Bazen insanın kendi bedeninin içinde daha büyük bir savaş harpı olurdu. Silahlar her zaman tende keskin izler bırakmazdı, kalp görünmez darbelerle en çok yaralanan yer olabilirdi. Mira Demirhan, kendi bedeninde kaybetmesinin de kazanmasının da bir şey değiştirmediği bir savaşın içerisindeydi. Ve bir kazananın olmayacağını da biliyordu. Aşık olduğu adamın peşinden avare ruhu ile dolaşırken sadece on altı yaşındaydı. Gelecek, umutsuz ihtimallerin üzerine toprak atarak boğar, onlara güzel bir hayat verir sanacak kadar umut ve cesaret doluydu. O hayatın içine bir misafir gibi girmek yerine o hayata bulandığını fark etmeden önce. İlk önce anne ve babası ona sırtını dönmüştü. Kızlarının bedenini de ruhunu da bulayan hayat, onlara göre değildi. Kendi canlarından, kendi kanlarından olan kızlarını gözden çıkarırken bir saniye bile düşünmemişlerdi ve bu Mira Sayer'in ilk kalp kırıklığı olmuştu. Hayatın ona sunduğu yeni yolu itiraz etmeden kabul etmişti çünkü en azından sevdiği adam yanındaydı ama sonra en yakın arkadaşını arkasında bırakmak zorunda kalmıştı. Aşk, onu yalnızlaştırmıştı ama şikayet edemezdi çünkü kalbi söz dinlemeyip de aşka büründüğü zaman ihtimalleri biliyordu. Gerçek olmasın diye çok çabalamıştı ama gücü yetmemişti. Kadere karşı gelinemeyeceğini öğrenmiş, canını daha çok yakmak yerine elindekileri korumayı öğrenmişti. Meyra Demirhan, annesinin yalnızlıktan kavrulduğu hayatında kocasından başka kimsenin olmadığı en çaresiz anında annesinin rahmine tutunmuştu. Mira Demirhan, kızı daha karnında büyürken anneliğin ne kadar iyileştirici ve hayat dolu bir şey olduğunu tatmıştı. Kocası ile istedikleri tek şey kızlarını pamuklara sarmak ve onların yalnızlık ile asla yüzleşmek zorunda kalmamalarıydı. ''Anne,'' dedi küçük kız çocuğu. Henüz yedi yaşındaydı. Umut doluydu ve babasıyla annesinin onun için yarattığı renkli dünyasında huzurluydu. ''Babama bunu alalım.'' Dedi. Tamer Demirhan birkaç gün sonra yirmi altı yaşına girecekti ve Meyra babasına aşık bir çocuktu. Onun doğum günü için çok heyecanlıydı. Babası ona hep gülümserdi, onu hep severdi ama onun için bir şeyler yapmayı küçük kalbi çok istiyordu. Elinde tuttuğu bordo kravatı annesine uzattı. Mira Demirhan gülümseyerek hafifçe eğildi. Kızının boyuna yaklaşmaya çalıştı. ''Rengi çok güzelmiş.'' Dedi. Meyra hevesle başını salladı. ''Bence de.'' Dedi. Alışverişleri uzun saatlerin sonunda bitmişti. Babası her gün işe giderken takım elbise giydiği için Meyra da ona bir takım almak istemişti ama beğenmesi çok uzun sürmüştü. ''Anne, biz eve gidene kadar babam gelir mi?'' diye sordu. Tamer Demirhan, birkaç iş görüşmesi için yaklaşık bir hafta önce Rusya'ya gitmişti ve bugün dönecekti. Anne- kız, onu çok özlemişlerdi. ''Muhtemelen biz eve gittikten bir iki saat sonra gelir, bebeğim.'' Dedi. Meyra, bu hafta okulda neler yaptıklarını annesine hevesle anlatırken Mira Demirhan'da onun duygularına eşlik ediyordu. Orman yoluna girmek üzere olduklarında arkalarında onları takip eden korumaları kontrol etmek amacıyla aynadan baktı ancak aralarındaki mesafenin açıldığını görünce hızını düşürmüştü. Tanıdık yol, Meyra'yı da heyecanlandırmıştı. ''Evimize gitmemize bir saat kaldı yani babam da en fazla üç saat sonra gelecek.'' Dedi ve mutlulukta ayaklarını salladı. Hemen yanında duran hediye paketlerine gülümseyerek baktı. Muhtemelen hediyelerini vermek için babasının doğum gününü bekleyemeyecekti. Silah sesi, sessiz orman yolunda yankılandığında ikisi de irkilmişti. Meyra'nın küçük kalbi korku ile atarken, Mira Demirhan'ın korkmasının tek sebebi kızıydı. Aynadan hızlıca neler olduğunu kontrol etmeye çalıştı. Korumaların arabasını çevirmiş siyah arabaları gördüğü zaman hemen telefonunu alarak kocasını aramıştı ama duyduğu tek şey ulaşılamıyor diyen telesekreterin sesiydi. Uçakta olduğunu anladığında Faruk Demirhan'ı aradı ama aramasın cevap verilmedi. Birkaç kez daha arayarak şans…