14.BÖLÜM

Beklenen bölüm sonunda geldi diyebiliriz, iyi okumalar. Yorumlarınızı ve oylarınızı bekliyorum. 14.BÖLÜM Ağır kapıyı kucağımda taşıdığım birkaç dosya yüzünden omzumla iterek açmıştım. İçeri girdiğim zaman burnuma metalin soğuk ama işlem görmüş kokusu ulaşmış, yoğun ışıklar daha ilk andan başımda ince bir sızıya sebep olmuştu. Defileye sadece iki hafta kalmıştı ve son bir ay boyunca omzumdan vurulmuş olduğum için her şeyi uzaktan yürütmek zorunda kalmak daha fazla stresli olmama sebep olmuştu. Sakince saatlerce uyuyabiliyormuş gibi önümüzdeki günlerde beni daha çok uykusuzluk bekliyordu. ''Meyra Hanım!'' diye seslendi Mehtap, podyumun diğer kısmındayken. Elinde klipsli kalın bir dosya vardı. Saçları sıkı bir topuz şeklinde toplanmıştı. Hızlı adımlar ile yanıma ulaştığı zaman, ''Hoşgeldiniz.'' Dedi. ''Hoşbuldum. Bir sorun var mı?'' diye sorduğumda başını olumsuz anlamda iki yana salladı. ''Her şey planlandığı gibi ilerliyor.'' Üzerimdeki kabanı çıkardıktan sonra saçlarımı da gelişigüzel bir şekilde toparladım. Dikkatimi dağıtacak hiçbir şey istemiyordum. Podyum provaları için kiraladığımız salon, normalde bir moda çekimi stüdyosuydu ama bugün bize aitti. Bu iş teklifi bize ilk geldiğinde babam kararı bana bırakmıştı çünkü şirket tamamen bana ait olmadan önce güzel projeler ile adımı duyurmamı istiyordu. Yirmi dört yaşında, mezun olalı sadece iki yıl olmuş bir Meyra için bu süreç çok sancılı geçmişti çünkü her şey tamamen benim tasarımım olacaktı. Her şeyin kontrolü ben de olacaktı. Stresten uyuyamadığım gecelerin ve karnımın ağrıdığı günlerin sayısını bir süre sonra saymayı bırakmıştım. Stüdyoya benim gelişim ile herkes daha ciddi bir şekilde çalışmaya başlamıştı ve kimseyi uyarmak zorunda kalmadığım için keyfim yerindeydi. Masada dizili kutuları açtım. Her bir kutu, bir gecenin uykusuzluğuydu. "Şu setin tokası gevşemiş," dedim, önümdeki bir bilekliği işaret ederek. Parmaklarım refleksle o bilekliğe gitti. İncecik bir mekanizmaya sahipti ve onu ben tasarlamıştım. Ufak bir dokunuş ile düzeltilebilecek bir kusur olduğu için çok önemsemedim. Son kontrolleri sağladıktan sonra podyumun ucundaki koltuğa oturdum. Bu sadece bir takı defilesi değildi. Beyza Hanım da sektöre ismini tekrardan hatırlatmak istiyordu ve onun eşsiz kıyafet koleksiyonu, benim eşi benzeri olmayan kıyafetlere özel tasarladığım takılar ile her şeyi ile bir ilk olacak bir defile olacaktı. Kariyerim için önemli bir defile olacaktı. "Daha dik durmalısın," dedim modele. "Omuzlarını geri al." Model hemen duruşunu düzeltti ve yürüyüşü baştan aldı. Mehtap ise alttan alttan gülümseyerek yanında duran stajere , ''Meyra Hanım yine modunda.'' Dedi. ''Mod değil,'' dedim sesimin sert çıkmamasına dikkat ederek. ''İşimizin büyük bir kısmı görsellik ve hataya yer yok.'' Hayatın kendisi hataydı ama o hatayı en aza indirmeyi acı çekerek de olsa öğreniyorduk. Kontrol etmeyi öğrenmek zorundaydık. Mafya dünyasının en büyük yapı taşı buydu zaten. Kontrol. Telefonum cebimde titreştiğinde ilk anda önemsemedim. Prova günlerinde telefonum hiçbir zaman susmazdı. Tedarikçi, model, mekan, ışıkçı... Ama ikinci titremenin üzerine zaman geçmeden üçüncü ve dördüncü de geldiğinde bakışlarım ekranıma düştü. Kreş , yazısını gördüğüm an etrafımdaki her şey önemsizleşti. Telefonu açtım. ''Alo?'' Karşıdaki ses, profesyonel ama tedirgindi. "Meyra Hanım merhaba. Mihre'nin nefesi biraz sıkıştı. Astım atağı gibi . Hemşire baktı, şu an daha iyi. Ama yine de onu gelip almanız daha iyi olur.'' Gözlerim otomatik olarak podyuma kaydı. Başka bir model yürüyordu. Kolye ışıkta parlıyordu. Mehtap bana bakıyordu, ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. "Ne... ne kadar kötü? İlacı kullanmak zorunda kaldınız mı?" diye sordum. "Şu an iyi ," dedi kadın. "İlacı kullanmadan hemşire kontrol altına aldı ama yoruldu ve korktu. Bir süre dinlenmesi gerek." Mihre daha dört yaşındaydı ve küçük göğsünün içine sinsi bir şekilde giren nefes alamama korkusu yaralayıcıydı. Telefonu tutuşum sıkılaşmıştı ve köşesi elime batıyordu. "Tamam,"…