10.BÖLÜM

İyi okumalar ❤️ 10.BÖLÜM Omzumdaki derin sızı yüzünden gözlerimi açtığım zaman zihnimin biraz daha uykuya ihtiyacı vardı ama bedenim bunu reddediyordu. Canım ilk günler ki gibi yanmıyordu ancak dün dikişlerimin yenilenmiş olması bir iki günün beni zorlayacağını uykumdan uyandırarak belli etmişti. İç çekerek aynı pozisyonda uyumaktan ağrıyan belim yüzünden düz bir şekilde yattım. Saatin kaç olduğuna bakmak için başımı çevirdiğim zaman koridordan gelen hızlı adımların sesini duyabiliyordum ama bu adımlar sert değildi. Kapının kolunun aşağıya doğru çekildi ve ardından hemen kapı açıldı. Kıvırcık saçları yeni uyandığını belli edercesine kabarmış ve daha çok karışmıştı. Gözleri ise hafif kızarıktı, yeni uyandığı zaman özellikle göz altlarının kızarık olduğunu fark etmiştim. ''Meyra,'' dedi sonlara doğru uzatarak. ''Uyanmışsın.'' Yatağımın yanına geldiği zaman başımı ona doğru çevirmiştim. ''Ama seni ben uyandıracaktım.'' Dediğinde gülümsedim. ''Yarın uyandırırsın, olur mu?'' Başını olumlu anlamda aşağı yukarı salladı. ''Olur.'' Avuçlarını yorganın üzerine koyarak destek aldı ve yatağın üzerine çıktı. Daha rahat etmesi için biraz yana kayarak ona yer açtım. Saçlarını geriye doğru attı ve eğilerek yanağıma bir öpücük bıraktı. ''Günaydın.'' Sadece sevgisini göstermek için çekinerek de olsa yanağıma bir öpücük bırakırken kalbimi ele geçiren deja vu hissine engel olamamıştım. Nil beni her zaman yanağımdan öperek uyandırırdı. Bazen de kendini üzerime atar ve beni kendince gıdıklamaya çalışırdı. Tepkisizliğim bakışlarındaki çekingenliği arttırmaya başladığı zaman elimi geriye doğru düşmesin diye sırtına yasladım. Gülümsedim, zoraki bir gülümseme değildi çünkü ben çocuklara ölüyor olsam bile içten bir şekilde gülümserdim, ''Günaydın, ama biliyorsun ki benim omzum hala biraz hasta. Yanağını getir ben de öpeyim yoksa gerçekten günaydın öpücüğü vermiş olmazsın. Benim de senin yanağını öpmem lazım.'' Yüzünü eğdiği zaman yanağına bir öpücük bıraktım. ''Diğer yanağını da öpmezsem küsermiş,'' dediğimde gülerek başını diğer tarafa çevirdi ve ona da bir öpücük bıraktım. ''Babam bekliyor, bize çok güzel kahvaltı hazırladı.'' Dediği zaman yattığım yerden yavaşça kalktım. ''Yüzümü yıkayayım sonra da aşağı inelim, babanı bekletmeyelim.'' Odadaki banyonun içerisinde yüzümü yıkayıp çıktığım zaman Mihre beni açık kapının önünde bekliyordu. Elimi uzattığım zaman bekletmeden tuttu. ''Kahvaltı hazır diye, seni uyandırmam için beni babam yolladı. Ama canım istediği zaman sabahları seni uyandırmak için odana gelebilir miyim?'' Merdivenin başına geldiğimiz zaman adımlarım yavaşladı. ''Beni kısa bir süredir tanıdığını biliyorum ama sana kızmaz. Benden çekinmene de gerek yok. Anlaştık mı?'' diye sorduğum zaman gülümsedi. ''Anlaştık.'' Dedi ve elimi bıraktı. ''Ben kendim inerim. Büyüdüm hem kreşe de gideceğim.'' Dedi ve ileri doğru bir adım attı. ''Sayı saymayı da biliyorum zaten babam öğretmişti.'' ''Bir...iki...üç....'' Adımlarını sayarak inerken hemen bir adım arkasındaydım. Düşmezdi ama düşerse diye bakışlarımı ondan ayırmıyordum. ''Bak, gördün mü? Sayıları biliyorum.'' Dediği zaman gülümsedim. ''Evet, gördüm. Çok güzel sayıyorsun. Aferin sana.'' Mutfaktan içeri girdiğimiz zaman Ulaş'ı görmüştüm. Saçları dağınıktı, lacivert bir kazak ve gri bir eşofman altı giymişti. Mihre için bardağa süt dolduruyordu. ''Günaydın.'' Dediğim zaman başını kaldırdı. ''Günaydın.'' Dedi ve oturabilmem için kenara çekildi. Mihre ile yan yana oturduğumuz zaman o da karşımıza oturmuştu. ''Çok bekletmedim değil mi baba? Meyra zaten uyanmıştı, hemen geldik ama söz verdi. Onu yarın ben uyandıracağım.'' ''Hemen geldiniz,'' dedi Ulaş ve onun sevdiği şeyler ile önündeki boş tabağı alışkanlıkla doldurdu. Onlar baba- kız kahvaltı etmeye başladığı zaman yavaş yudumlarla sıcak çayımı içiyordum. Kahvaltı etmiyor olsam bile onlarla masaya oturuyordum aslında oturmasam da olurdu ama yalnız kalmayı istemediğimi bu eve geldiğimden beri daha iyi anlamıştım. Koskoca evde yalnız kalmaktan başka bir ç…