1.BÖLÜM

Bu kitabın kurgusu ilk olarak aklıma 27 Nisan 2024 tarihinde düşmüştü ardından da ilk bölümün bir kısmını yazmış sonra da hiç devam etmemiştim. 3 Mart 2025 tarihinden itibaren ise yavaş yavaş sizler için çok güzel bir evren oluşturdum diyebilirim. Uzun soluklu bir kurgu olacak ama her duyguyu hissedeceksiniz. Bazı sahneler birer film sahnesi gibi zihninizde canlanacak, belki de tüm sahneler... MAHZEN benim için dönüm noktalarından biri, umarım siz de benim gibi onları çok seversiniz. Yorumlarınızı bekliyorum. İYİ OKUMALAR . . . . . 1.BÖLÜM Seçemediğimiz şeylerin bedeli hayat tarafından ödetilirdi . Dünyayı gelme seçimi bizim tarafımızdan verilmemiş olsa da başımıza gelen her şeyi kabul etmek zorunda bırakılırdık. Hayatımız boyunca zorunda bırakıldığımız, seçemediğimiz savaşlarda kendimizi kaybederdik, dirensek bile... Ve her bir direniş masumiyetinizden bir parçayı da beraberinde götürürdü. Kalp sevgi dolu olsa da , kendi hislerine küskün bir şekilde hayatta kalırdı, devam etmeye çalışırdı. Gözlerimizi açtığımız her bir yeni gün, bedenimizin biraz daha canlı kalması ; ruhumuzun ise biraz daha ölmesinden başka bir şey değildi. En bencil duygu ise umuttu. Umut, karanlık bir gecede, yavaşça doğmaya başlayan , gözümüzü alan ilk ışık gibiydi. En zor zamanların ortasında, her şeyin kayıp gitmiş olduğu çaresiz anlarda; bir çiçeğin tohumunun toprakta filizlenmesi gibi kalbimizde yeşerirdi. Kök salıp kendini büyüterek hayatımızın büyük bir kısmına zaman zaman misafir olurdu. Umut, insanın kalbinde her zaman gizliydi. Kök salmak için doğru zamanı bekliyordu oysaki beraberinde yanlışları da getiren de kendisiydi. Bazen en derin yaralarımızın sebebiydi umut ama acıyla gelen mutluluğa bağımlıydık. Onu kalbimizden söküp atamıyorduk. O tohumu kalbimden söküp hala atamamıştım. Kendimi çıkmazda hissetmiştim, hislerimi o tohumun olduğu toprağın daha derinlerine gömmek zorunda kalmıştım ama o hislerin tohuma karışacağından habersizdim. Hala benimle birlikteydiler. Katilimin boğazımı saran, bedenimi ele geçiren hislerimin olmasından korkuyordum oysaki şimdi bile bu beden ölü hislerle dolu bir mezarlıktı. Yağmur damlaları şiddetli bir şekilde evinden ayrılırken gökyüzü ise sesiyle etrafı sanki yarıyordu. Nefesim, yanan bir ateşmiş gibi havayla birlikte akciğerlerime dolarken kaburgalarım çatlayacak gibi sızladı. Yaklaşan far ışıkları, siyah zırh gibi parlayan arabayı ortaya serdi. Motorun homurtusu sanki göğsümde yankılanıyordu. Bir saniyelik tereddüt ölümle hayat arasındaki tek çizgimdi ama tereddüt etmedim. Adrenalin damarlarımda özgürce gezinirken lastiklerin etrafa yaydığı fren çığlığı , sanki kulak zarımı yırttı. Ön tamponun sadece santimetreler önünde, dizlerime abanarak yere çöktüm: bana çarpması için değil, onun dikkatini çekebilmek için . Çünkü bundan sonra atacağım her adım, onun bakışlarını üzerimde tutabildiğim sürece vardı . Fren patırtısının ardından bir uğultu başladı. Takım elbiseli korumalar hızla arabadan indiler . Islak kapüşonum yüzümün tamamen gözükmesini engelliyordu . O yüzden hiç kımıldamadım. Tam o sırada arka kapı tıkırtıyla açıldı. Karşımdaki kişi sadece ailesinin mirası ile değil ,yeraltı âleminin soğukkanlı krallarından biriydi . Ölüm kadar soğuk bir mavilik barındıran gözleri vardı. Aramızda bir nefeslik mesafe kalınca konuştu. "Kimsin?" Sesi paslı bir hançer gibi güçlü ama zararsızdı. Boğazımdaki yumruyu bastırdım. Kapüşonumu iki parmağımla kavrayıp geriye düşürdüm. Yağmur damlaları, saçlarımı kirpiklerime yapıştırdı. Elmacık kemiklerimden aşağı süzülen damlalar utancımı, korkumu, öfkemi maskeliyordu. Yirmiye yakın silah namlusu bana yöneldi ama bu beni korkutmadı. Silahların, kanın içine doğmuştum. Bakışlarını sabitledi. "Arabamın önüne neden atladın?" Soru basitti ama cevap ölümcül olacaktı. Ağzımı açarken içimdeki fırtına ne söyleyeceğim konusunda tek kelime yol göstermedi. Ama plan netti. "Benimle evlenmen gerek." Yağmurun gürültüsü içinde bile cümlem yankılandı. Birkaç koruma aynı anda nefes aldı, bazıları gülm…