5. BÖLÜM

"Acıya kahkaha atabilen sanatsa eğer; ben çok pahalı bir tabloyum." Charles Bukowski Herkesin gözü benim üzerimdeydi. Neler olduğunu çok merak etmiştim. Annemin bugün geç çıkacağını düşünüyordum fakat şuan herkes buradaydı. "Bu ne güzel sürpriz canım ailem." diyerek yanlarına gittim. "Otur kızım şöyle seninle bir şey konuşacağız." dedi annem ciddi bir ses ile. Oldukça meraklanmıştım. Anneannem, dedem... Onlara mı bir şey olmuştu yoksa. Olmamıştır canım olsa annem bu kadar sakin olmaz. Değil mi olmaz? "Anne neler oluyor? Anneanneme ya da dedeme mi bir şey oldu yoksa? Korkutmayın beni lütfen." dedim endişeli bir sesle. "Allah korusun kızım onlar iyiler bir sorun yok gerçekten. Biz bir şey düşündük. Ciddi söyleyelim de ne tepki verecek dedik. Hemen kötüyü soktun niye aklına?" diyerek güldü. Ah annem ah yüreğime iniyordu bir bilsen... Elimi kalbimin üzerine götürerek "Ay anne aklım çıktı ya böyle şaka mı olur?" dedim. Ardından "Hem ne düşündünüz?" dedim. "Uzun zamandır tatile gitmiyoruz siz de çok yoruldunuz. Bizde Mineciğim ile düşündük ki sınavlardan sonra ufak bir tatil yapalım." dedi Elif teyze. Gözlerimi sıra ile abim, Gökçe abla ve Rüzgar'ın üzerinde gezdirdim. Bizde yeni öğrendik der gibi bakıyorlardı. Büyük ihtimalle bana yaptıkları gibi onlara da şaka yapmışlardı. Ah bu iki kadın öldürüyor beni... "Çok güzel olur. Nereye gideceğiz?" dedim heyecan ile. Abim ve Gökçe abla araya girmeden Elif teyze abim ve Gökçe ablayı işaret ederek "Bu sefer Rüzgar ve sen seçin. Hep bu ikisi seçiyor." dedi gülerek. Abim ve Gökçe ablanın yüzü düşerken Rüzgar ile birbirinizin gözlerine bakıp kocaman gülümsedik. "O zaman biz gidip seçelim." dedim Rüzgara kaş göz yaparak. Kaç gündür resmen benden kaçıyordu. kavga hakkında sorular soracağımı çok net biliyordu. Artık kaçacak yeri kalmadığını anladığında sakince ayağa kalkıp benim peşimden odama girdi ve koltuğa oturdu. "Kaç gündür benden neden kaçıyorsun sen?" dedim düz bir ses ile. Gözleri ben hariç her yere bakıyordu. "Ne kaçması? Ben ve kaçmak... Yan yana bile saçma." dedi. "O zaman şuan neden gözlerini kaçırıyorsun?" dedim. " Tamam ya tamam pes." dedi ellerini kaldırarak. "Sor ne soracaksın bitsin kapansın şu konu." diyerek devam etti. "Dökül o zaman seri. Niye Ayaz ile kavga ettin?" dedim. Konuşmasına fırsat vermeden "Ha bir de niye karşılık vermedin?" diyerek ekledim. "Bade ile bizim şu meseleyi konuşayım dedim. Neyse bu değişik geldi. İleri geri konuştu. Bende sinirlendim geçirdim bir tane. Sonra karşılık vermek içimden gelmedi." dedi ve omuz silkti. İçimden gelmedi ne demek ya şaka gibi çocuk cidden! " İçinden gelmedi diye mi dayak yedin şimdi sen?" pis pis sırıtıp "Evet." dedi. "Rüzgar şaka mısın sen canım? Dalga geçme benimle!" demem ile birlikte anında ciddileşti. Ne zaman Rüzgara ismiyle hitap etsem kızdığımı fark ediyordu. Çünkü genelde kızgın olduğum zamanlarda ismiyle hitap ediyordum. " Tamam tamam sadece ne kadar ileri gideceğini merak ettim. Tam karşılık vereceğim seni gördüm nasıl itmişsem üzerinden iki metre uzağa uçtu." uçma tabiri komiğime gitmişti. Allah'ım ben neden bu çocuğa sinirli kalamıyorum? Tam bir şey diyecektim ki Rüzgar benden önce davranıp söze girişti. " Bir de utanmadan neyin olduğunu sordu dangalak ona ne ise!" kıkırdadım. "Amacı ne anlamıyorum cidden." dedim sıkıntıyla. Ardından "Takıntılı bir sapık gibi geliyor gözüme." dedim ciddi bir ses ile. Sanki komik bir şey söylemişim gibi bana bakıp kıkırdadı. Benim kadar Ayaz'ı ciddiye almıyordu. Gerçi bende almıyordum ama sürekli beni rahatsız etmesi hoşuma gitmiyordu. "Bu arada lütfen bir daha benden kaçma ve bir şey gizleme çalışma." dedim sitemli bir şekilde. " Tamam prenses söz." dedi. Rüzgar sonunda bana anlattı diye mi sevinsem Ayaz'ın hareketleri benim daha çok kafamı karıştırdı diye mi üzülsem bilemedim. Ayaz'ın hareketlerini asla anlamlandıramıyordum. Ne istiyordu benden, bana karşı neden böyleydi? Bakışlarıyla rahatsız ettiği yetmiyormuş gibi bir de hareketleriyle rahatsız ediyordu. Keşke bakışlarında ki…