4. BÖLÜM

"Bazen bitmek bilmeyen dertler yağmur olur üstüne yağar. Ama unutma ki, rengarenk gökkuşağı yağmurdan sonra çıkar." Mevlana Başımda ki sızıyla yavaşça gözlerimi araladım. Bana ne olmuştu? Neden yerdeydim, neden bana meraklı gözlerle bakıyorlardı? " Prensesim iyi misin? Bir yerine bir şey olmadı değil mi? Canın yanmıyor değil mi?" Rüzgar neredeyse hiç nefes almadan bunları sormuştu. "İ-iyiyim... Ne oldu bana?" sesim varla yok arası çıkmıştı. Kafamda hissettiğim acıyla başımı tuttum. Ne olduğunu yavaş yavaş hatırlıyordum. Rüzgarla Ayaz yumruk yumruğa kavga ediyorlardı. Sonra... Sonra korkulu rüyam olan atak yine gün yüzüne çıktı. Hafifçe doğruldum bana korku dolu gözlerle bakan ela gözlerle karşılaştım. İlk defa bana bu kadar duygu dolu bakıyordu. Bu bakış oldukça tuhaf hissettirmişti. Tam olarak içimde bu duyguyu tarif edemiyordum. Sinir miydi yoksa nefret miydi hissettiklerim? Yerde oturmuş ellerini dizlerinin üstüne koymuş bir şekilde gözünü ayırmadan bana bakıyordu. Rüzgar nereye baktığıma bakmak için arkasına dönmüştü. " SEN HALÂ BURADA MISIN LAN!?" gözleri ateş püskürüyordu. Kafamı diğer yöne çevirdiğim de Berkin ile göz göze geldim. Beni öylece yerde görünce koşarak yanıma geldi. "İyi misin?" diye sordu endişeli bir ses ile. Ağrıyan başımı yavaşça salladım. Gözlerimi ondan ayırmak istemiyordum. Eğer gözlerimi ayırırsam gözleri bana küsecekmiş ve bir daha gözlerime ilişmeyecekmiş gibi hissediyordum. Ayaz benden gözlerini çekmeden sinirli bir şekilde ayağa kalktı. Berkine sinirli bir şekilde göz gezdirdi. Ardından hiçbir şey demeden arka bahçeden hızla çıktı. "Rüzgar neler oluyor?" kafamın içinde tonlarca soru dönüyordu. "Bir şey olmuyor güzelim sen iyi olduğuna emin misin?" ısrarla sorsam da söylemeyeceğini biliyordum. Bu yüzden fazla uzatmak istemedim. Daha sonrasında Bade'ye sorabilirdim. Berkin hala bana endişe ile bakıyordu. Rüzgar önce Berkini süzdü ardından bana baktı. Kim olduğunu çözmeye çalışıyordu. Benim aklım hala olan kavgadaydı. Rüzgar Bade ile konuşmak için buraya gelmiş olmaydı. Peki Ayaz nereden çıkmıştı? Rüzgar ve Bade'nin desteğiyle yavaşça ayağa kalktım. Berkin sadece bana bakıyordu. Sakin ve ılımlı bir ses ile "İyi olduğuna emin misin?" diye sordu. " Evet gerçekten iyiyim sadece biraz başım ağrıyor." dedim. Bir şey demesine fırsat vermeden Rüzgar aramıza girdi ve elini Berkine doğru uzattı. "Rüzgar ben Derin'in en yakın çocukluk arkadaşıyım." dedi. Ses tonu yanlış bir hareketini görürsem bittin der gibi bi hali vardı. Alttan alttan uyarıyordu. Etrafımda ne zaman birini görse zaten aynısını yapıyordu. Berkin'e özel bir durum yoktu. Berkin önce Rüzgara sonra uzattığı ele bakıp elini sıktı. "Berkin bende memnun oldum." dedi sakin bir ses ile. Rüzgar bana çaktırmadan bakış atıyordu. 'Eve gidince ifadeni alacağım senin!' bakışıydı. Nerede görsem tanırdım bu bakışı. Berkin üşüdüğümü fark etmiş ki montunu çıkarıp bana yavaşça giydirdi. Bu beklediğim bir şey değildi. Şaşkın şaşkın yüzüne bakıyordum. Montunu bana giydirirken o kadar yakınımdaydı ki yutkunmayı bırak nefes bile alamamıştım. Rüzgar hala sorgular bir şekilde bana bakıyordu. Berkin geri çekildiğinde "Hava soğuk sende kalsın üşüme." dedi. Yavaşça kafamı salladım. Hava o kadar soğuktu ki şuan donuyorum. "Hadi eve gidelim prenses." Rüzgar'ın gözlerinden ne kadar korktuğu belli oluyordu. Yüzüne dikkatli bir şekilde baktığımda kaşı ve dudağı patlamış, burnu kanıyordu. "Ben değil sen kötüsün şapşal!" acı acı gülümsemişti. Bade " Derin canım hadi git eve hem Rüzgar'ın da yüzüne pansuman yap kötü olmasın. Ben sınıfa gidiyorum bir istediğin olursa bir telefon uzağındayım." diye söze girdi."Tamam canım gideceğim sende dikkat et kendine görüşürüz sonra." Bade Rüzgara bakıp hiçbir şey demeden yanımızdan ayrıldı. Berkin "Bir şeye ihtiyacın olursa beni de her zaman arayabilirsin. Gerçi numaram yok sanırım ama bulurum sınıf grubundan seni." dedi. "Tamam haber ederim sanada." dedim. Rüzgar derin bir iç çekip " Ben eşyalarını alıp geleyim beni bekle ön tarafta." ded…