MAHİ - III / Bahar

Aşkın evveli muhabbettir ve belki ahiri de… Ki ben seni, dünyalık sevmedim. -Ataol Behramoğlu Her Şey Sensin - Yalın Bahar Abimin evinin kapısını kapattıktan sonra Selim elimi tuttu ve bahçede yürümeye başladık. Tam dış kapıdan çıkacaktık ki durdum. “Selim Mahi’ye bir şey söylemem gerekiyor.” “Acil mi güzelim,” dediğinde başımla onayladım. Geldiğimiz yolu yeniden geri yürürken cebimden abimin evinin yedek anahtarını çıkarıp kapıyı açtım. Ali Asaf abim uyanmasın diye sessizce kapıyı ittirince arkadaşıma seslendim. “Mahi,” dediğim anda onları görür görmez sesimi alçalttım. Ben durunca arkamdan gelen kocam da aniden durdu. “Ne oldu?” diye sorduğunda hafifçe kenara çekildim ve onun içeriyi görmesini sağladım. Selim birbirlerine sarılmış yatan arkadaşlarımızı görünce tıpkı benim gibi duraksadı. Kapının kolunda duran elimin üzerine elini koydu ve kapıyı çekerek kapattı. Kapının kapanma sesi kulaklarıma dolunca kendimi daha fazla tutamadım ve yüzümü Selim’in göğsüne yaslayarak ağlamaya başladım. “Yapma böyle sevgilim,” derken saçlarımı sakince okşadı. Yüzümü ona daha fazla bastırırken ellerimi beline sardım. “Ama onları gördün mü Selim?” Tabii ki onları görmüştü ama benim bahsettiğim şey dışarıdan gördüğümüz şey değildi. Birbirlerine uyurken bile sımsıkı tutunma şekilleri ve yüzlerinde oluşan o ifade beni mahvetmişti. O kadar uzun zamandır ikisinin de yüzünde canlarının nasıl yandığını belli eden ifadeler vardı ki sevdiğim iki insanı böyle huzurlu görmek kalbimi çok kırmıştı. “Gördüm,” diye fısıldayıp sustu. Bende sessizce göğsünde sakinleşene kadar ağladım. Selim sonunda dayanamayıp başımı göğsünden çekti ve ıslanan yanaklarımı sildi. “Hava çok soğuk bak yüzün de buz gibi oldu. Hadi evimize gidip konuşalım olur mu?” Burnumu çekerken başımla onu onayladım. Elimi tutup beni bahçeden çıkarırken hiç konuşmadık. Sessizce evimize doğru yürürken sıcaklığını hissetmek ister gibi ona biraz daha sokuldum. Evimizin önüne geldiğimizde Selim apartmanın kapısını açtı. Kendi katımıza çıkan merdivenleri sessizce çıkarken aklımda bir ton şey aynı anda dönüp duruyordu. Selim evimizin kapısın açtı ve içeri girer girmez kabanımı çıkartıp dolaba astım. Selim de kendi ceketini astıktan sonra bana doğru döndü. “Gel bakalım içeri girelim.” Ellerini omuzlarıma koyup beni döndürdü ve içeri doğru yürüttü. İkili koltuğun bir köşesine otururken kucağına gelmem için elini dizine vurduğunda hemen hareket ettim. Kucağına yanlamasına otururken bacaklarımı topladım ve başımı göğsüyle omzunun arasına yasladım. “Sakinleştin mi?” Başımı sallayarak onu onayladım. “O zaman konuşalım hadi biraz. Ne var aklında anlat bakalım.” Başımı biraz kaldırıp yüzüne baktım. “Aklımda bir şey olduğunu nereden biliyorsun?” Bana sanki saçmalamışım gibi tek kaşını kaldırıp baktı. “Karımı tanımadığımı mı ima ettin sen bana?” Yüzümde bir gülümseme oluşunca sanki bundan memnun olmuş gibi rahatladı. Yüzündeki mutlu ifadeyi izlerken ona ne kadar âşık olduğumu bir kez daha hatırladım. Elimi yanağına koyup dudaklarımı onun sıcak dudaklarına bastırdığımda önce şaşırdı ama sonra bir elini başımın arkasına sıkıca bastırak dudaklarımı hapsetti. Öpücüğü derinleştirip nefesimi keserken kendimi zorlayarak ondan uzaklaştım. Yüzüm sanki ilk öpücüğümüzmüş gibi yanıyordu. Selim bunu fark edip dudaklarıma bir öpücük daha bırakıp geri çekildi. “Hemen konuşmazsan bu iş başka yöne doğru gidiyor.” Onunda en az benim kadar nefesinin kesildiğini duyunca hoşuma giderek gülümsedim. Fakat kocam her zaman ki gibi yine haklıydı. “Tamam,” dediğimde Selim tüm dikkatini yeniden bana verdi. “Onları öyle görmek beni mahvetti Selim,” dedim yeniden durumu anlatmak ister gibi. “Biliyorum güzelim,” diyerek beni onayladı. “Ama bu onların hayatı. Biz ikisini de mutlu görmek istiyoruz. Nasıl oldukları da önemli değil. Ayrı ya da birlikte.” Dudaklarımı bükünce hemen düzeltti. “Tercihen birlikte,” derken gülümsedi. “Ama önceliğimiz hep mutlu olmaları.” “Bende öyle istiyorum. Bugüne kadar da yani Mahi hep uzaktayken o mutlu olsun i…