MAHİ - I / Bahar

Yaşlanıp öyle kol kola yürüyelim mi? Ne güzel yaşlanırsın sen. -Cemal Süreya Benimlesin Akşama – Alifiru Bahar Omzumdan kayan çantamı düzeltmek için elimdeki poşetleri yere bıraktım. Yüzüme vuran güneşi engellemek ister gibi hafifçe eğildim ve çantamı düzelttikten sonra yeniden poşetlere uzandım. Bir poşeti elime alıp diğerine uzandığım anda yüzüme vuran güneşin ortadan kaybolmasına sebep olan bir gölge dikildi önümde. Yerimde doğrulamadan sadece başımı geriye attım ve karşımda duran adama baktım. Selim… Onunla karşılaşmayı beklemediğimden şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım. Bu saatlerde işte olması gerekiyordu. Daha birkaç saat önce ona mesaj attığımda işe gideceğini söylemişti. Onu görmenin heyecanıyla dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. “Selim,” dedim ismini fısıldayarak. “Güzelim,” diye karşılık verdiğinde refleks olarak etrafıma bakındım. Sanki biri bizi duyacakmış gibi irkilmiştim. Selim bu tavrımı fark edince suratını astı. Dudaklarını ince bir çizgi halini alana kadar sıktı. Amacım onu kızdırmak değildi ama tedirginliğimi de anlamasını istiyordum. Elimdeki poşetleri yeniden yere bıraktım ve onu görebilmek için doğruldum. Yüzünün gülmesine sebep olmak ister gibi ona birazcık yaklaşarak kısık sesle konuştum. “Hayatım,” dedim gözlerinin içine bakarak. Bakışlarında beliren ışıltıyı hissettim. “Sen işe gitmedin mi?” Selim’in yüzü rahatlamayla gevşedi. Bakışları önce gözlerimde sonra da dudaklarımda gezindi. “İzin aldım,” derken elini bana doğru uzattı ama sonra ne yaptığını anlayınca aniden bana dokunmadan durdu ve geri çekti. “Zaten hafta sonu,” derken omuzlarını silkti. “Bir şey yok, değil mi?” dedim merak ederek. Başını iki yana salladı. Az önce bana doğru uzanan elini kaldırıp çenesini kaşır gibi okşadı. Tedirgin olduğunu hissedebiliyordum. “Selim,” dedim merakla. “Ben...” diye başladı ama sonra durdu. Çenesinde gezinen elini saçına atarak geriye doğru taradı. “Belki biz...” yeniden duraksayınca onun bu çekingen hallerine gülümsedim. Selim, ona güldüğümü görünce derin bir nefes aldı. Başını iki yana sallarken dudaklarının kıvrılmamak için zorlandığını fark ettim. “Birlikte bir şeyler yaparız belki diye düşündüm,” derken gözleriyle gözlerimi yakaladı. Bunu ne kadar istediğini, gözlerine dolan o istek ve umut parçalarının her birinde gördüm. Ve bunu yok eden kişi olmak hiç ama hiç hoşuma gitmiyordu. Selim birkaç gündür bu konunun üzerinde çok fazla duruyordu. Ne zaman telefonda konuşsak, konu hep bir şekilde benimle rahat rahat konuşmak istediğine geliyordu. Mesajlaşmalarımızın sonu hep bu konuyla bitiyordu. Elimi tutmak istediğini, dilediğince sarılmak istediğini söylemekten hiç vazgeçmiyordu. Daha fazlasını istediğini de ima ettiğini çekinmeden ifade ediyordu. Bu durumda sanki bunlara ben engel oluyormuşum gibi hissetmek hoşuma gitmiyordu ama ikimizin adına da dürüst olmak benim görevimmiş gibi hissediyordum. Aynı hisleri paylaşıyorduk fakat sanırım bu durumu sürekli hatırlatan taraf ben olduğum için kötü polis durumuna düşen her zaman ben oluyordum. Sessiz kalışımdan ya da düşündüğüm şeylerin yüzüme yansımasından mıdır bilmem Selim telaşla konuşmaya başladı. “Hemen hayır deme,” derken heyecanını fark edip sesinin tonunu düşürdü. “Bahar’ım lütfen hemen reddetme,” diye bitirdi cümlesini. “Selim,” dedim ama devamını getiremedim. Zaten Selim de buna fırsat vermeden konuşmaya devam etti. “Güzelim her şeyi ben ayarlayacağım. Hiçbir sorun olmayacak. Kimse de bizi görmeyecek.” Selim’in bu kadar hevesli olması, kendinden bu kadar emin konuşması beni de umutlandırdı, bu yüzden tereddüt ettim. Selim’in düşündüğünün aksine ben de en az onun kadar istiyordum fakat yine de bir yanım korku içindeydi. Selim benim tereddüt ettiğimi hissetmiş gibi gözlerime heyecanla baktı. “Lütfen Bahar, söz veriyorum hiçbir sorun olmayacak.” “Ne yapacağız?” diye sordum merakımı gizleyemeden. Onun heyecanı bana da bulaştı. Kendimi kaptırmamak için direndim ama onunla baş başa geçireceğim bir zamana sahip olma düşüncesine kapılıp gitmemem ve heyecanlanmam…