🕊️BÖLÜM 5.1🕊️

"Yalnızca ölü balıklar akıntıyı takip eder." *** Neva (03-Siyah) Odanın anasını ağlattım. Dur daha bu hiçbir şey! Tavşanımı ağlatmaya nasıl cüret edebilir! Ellerim öfkeden titrerken Neva'nın yazdığı günlüğü okuyordum. Bu seferki fazın şiddetini ruhumun en derinliklerinde hissediyordum. Tavşanımın ne kadar çok ağladığını cehennemin üçüncü katından hallice olan göz yanmalarımdan çıkarsayabiliyordum. Şimdiye kadar hiçbir gardiyan Neva'yı ağlatmamıştı. Evet benim duygusal tavşanım her zaman sulu gözdü, hassas bir kalbe sahipti. Ama kimse ona yaklaşmaya çalışmamıştı. Her zaman ya babamın yüksek standartlarından ya da uzun süreli yalnızlığın vermiş olduğu değersizlik duygusundan dolayı üzüntüye kapılmış ya da kaygıları tavan yapmıştı. "Ben hiçbir halta yaramıyorum değil mi? Bebek bakıcısı gibi hissettiğini söyledi. Arkadaşlarımla buluşmaktan bile korkan işe yaramazın tekiyim. 01'i hayal kırıklığına uğrattım. İmza: 02-Beyaz" Ben aslında Neva'nın bedeninde istenmeyen o fazlalık olan kişiliktim. Farkındayım, ama şimdiye kadar uyumlu olmak, sessiz kalmak, ağlamak hiçbiri işe yaramadı. Ve ben de oyunu yeniden yazdım. Şimdi herkes ben ortaya çıkmayayım diye uğraşıyor. Neva'yı bir zamanlar görmezden gelenler, şimdi de göreceğim korkusuyla titriyorlardı. "Delirdi kız, annesi öldü diye tırlattı." "Deme kııız, annesi intihar etmiş diyorlar..." "O kadın zaten yaşıyor muydu da hah!" Annemin öldüğü gün zaten hastaneye kaldırılmışım. Telefon-televizyon yasakmış. 02 her şeyi anlattı bana. Babam annemin ölümünü saklamış benden. İşin garibi babam bana bir bok parçasıymışım gibi iğrenerek bakıyordu. Diğer iki karaktere bu kadar tiksinç bakmadığına eminim. Babam benim bu kişiliğimi görmeyi asla kabul etmedi ve beni malikâneye hapsetti. Kısacası iki Neva'nın da başını ben yaktım. Başlarım böyle hayata! Yeter lan fino köpeği miyim neyim ben?! Her şeye 'he' deyip şekilden şekile giren Neva dönemi bitti. Tavşanımı üzeni gebertirim. Bundan sonra ben adamları şekilden şekile sokacağım. Yanlış anlaşılmasın, 16 yaşına kadar bedende ikamet eden Neva bence aslında asıl kişilik değil. Aptal doktor beni alter ego mudur nedir, sahte kişilik yaptı yani. Evet kesinlikle çoklu kişiliğim var ama istenmeyen misafir ben değilim. 16 sene sonra bedeninin ev sahipliğini yapmaya gelen asıl gerçek benlik benim! Başta tek başıma hüküm sürmek istiyordum ama diğer iki Neva'nın yazışmalarını okumak bir süre sonra rahatsızlık verdi. "Üçüncü kişi, bunu okuduğunu biliyorum. Ben ev sahibi kişiliğin. Bizimle iş birliği yapman gerekiyor. Seni yok saymıyorum, sen de bizi yok sayma. İmza: 01-Gri" "Evet, 01 doğru söylüyor. Ben 02'yim. Şu an bunu ağlayarak yazıyorum. Çünkü babam yine doğum günümü kutlamadı. Eğer ben yazmasaydım neden bu kadar öfkeli olduğunu nereden bilebilirdin ki 03? Sen de yazmalısın... İmza: 02-Beyaz" Bir de bana kafalarına göre 03 lakabını vermişlerdi! Okudukça sinirlerim bozuluyordu. Bir süre daha sadece yazışmalarını okudum, iş birliğine yanaşmadım. Ama 01 ile 02 yazışmayı bıraktıklarında bomboş bir dünyada gibi hissettim. Öfkeliydim ama niye? Tırnaklarım avucumun içini kanatıyordu ama neden? İntikam almak istiyordum ama kimden? Canını yakmak istiyordum ama kimin? Onlar yazmazsa ne yaşadığımı bilemiyordum... Sadece hissediyordum, ölümcül, boğucu bir histi. Öfkemi doğru yere aktaramadan rahatlayamıyordum. Nihayet pes ettim. "Lanet olsun, neden bıraktınız yazmayı?" Bu sefer o kadar uzun süre bedende kaldım ki! Aslında istediğim bu değil miydi? Bedenin asıl sahibi olmak? Yaksam yıksam da çare olmuyordu, beni yatağa bağlamışlardı. Öfkelendiğim şeyin ne olduğunu bile bilmediğimden vahşi bir hayvandan farkım yoktu. Önüme gelene esip gürlüyordum. Nihayet güçlü yatıştırıcılarla aklım bulanık bir gölete döndüğünde gözlerim karardı ve uyudum. Uyandığımda aradan bir ay geçmişti ve yine dehşet bir öfke vardı içimde. Sığamıyordum bedenime. Ama ilk yaptığım şey günlüğü açıp okumak oldu. Çünkü en son yatağa bağlıydım. Demek ki diğer kişiliklerim benim bedenimi özgür bırakmışlard…