ÖLÜM VE YAŞAM

İyi akşamlar! Ben geldim. Doğum günümde hönkürerek kitabımın finalini yazdığım için tadım tuzum yoktur hsjahdkahdk Beni doğduğuma pişman ettiler dermişim hahahahahha Bir sonraki bölüm final bölümüdür. Kendinizi hazırlayın, keyifli okumalar.❤️ ❄️ Bölüm şarkısı: Ariana Grande - The Boy is Mine Bölüm 50: Ölüm ve Yaşam Victor Ivanov: Hayatım boyunca çok fazla güçsüz düştüğüm an oldu. İçine doğduğum kurtlar sofrasında çark her zaman döner, çarkı döndüren isim de her zaman değişirdi. Ben çarkı elimde tuttuğum günden beri güçsüz olmamak ve o çarkın altında ezilen kişi olmamak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Tek bir hatam olmuştu. Merhamet etmek. Beni içine doğurduğu dünyaya göre bana haddinden fazla merhamet ve sevgi aşılayan annemin de tek hatası bu olmalıydı. Abilerime merhamet etmemem gerektiğini biliyordum. Vasili söylemişti, onları öldürerek gerçek bir gösteri yapmalıydım. Beni cemiyete kabul ettiğinde Salvatore söylemişti. Onları öldürerek gücümü kanıtlamalıydım. Felix söylemişti. Asla benim kadar merhametli olmayacağını ve yaptığımın hata olduğunu söylemişti. Kendi kararlarımı kendim verirdim. Bu yüzden hiçbirisine kulak asmadım ve kendi bildiğimi okudum. Ne de olsa en doğru yol, kendi bildiğin yoldur. Sonra karımı fark ettim. Benim için gecenin ortasında eline silah alarak şehri ayağa kaldırdığında merhamet etmedi. Yurnayev'i öldürürken merhamet etmedi, ikinci kez düşünmedi ve kendinden o kadar emindi ki adamlarımız ikinci bir emir için beklemediler. O emrettiğinde o evi yaktılar. Bizi bulduğunda merhamet etmedi, ikinci kez düşünmedi. Onları yaraladı, canlarını yaktı. Vlad'in çocuğunu kullanırken ne kadar hassas davranırsa davransın Vlad'e merhamet etmedi. O an doğru olanı onun yaptığını anladım. Merhamet ölümcüldü. Asla işlenmemesi gereken bir günah gibiydi. Bugün merhamet göstermekten vazgeçtim. Yalnızca birkaç kişinin adını aklıma kazıdım ve merhamet kelimesini sadece onların adının sonuna yazdım. Şimdi karşımda duran iki yüze bakarken oturduğum sandalyede rahattım. Parmaklarım kopan ikinci parmağımın kökünde gezinirken sarılı ellerine, yüzlerinde kalan kötü izlere baktım. Mishe'yi direkt öldürmüştüm çünkü o piç, karıma silah çekmişti. Lanet olası ölümün kıyısında bile olsam kimsenin karıma silah çekmesine izin vermezdim. "Ne halt ettiğini sanıyorsun?" Vlad karşımda dizlerinin üzerine çöktürülmüş halde beklerken yağan kar sıklaşıyordu. Gülümsedim. "Hata yaptığımı fark ettim," dedim açıkça. Dudağının kenarı kıvrıldı. "Hata yaptığın bir gerçek," dedi başını salladığında. "Karının yaptıklarını sineye çekmişken bir de gelip bizi yataktalarımızdan aldırdın. Bu kadarına katlanacağımızı düşünüyorsan düşünme." Gülümsemem genişledi. "Güzel şaka yapıyor değil mi?" Gözlerim Garold'a kaydı. "Sizden bile iyi şaka yapıyor." "Senden iyi şaka yapıyor," dedi Garold. "En azından karının espri anlayışı var." "Haklısın." Başımı salladım. "Ama son şakayı ben yaparım ve son gülen iyi gülermiş derler." Garold arkasına doğru bakındı. Arkası boşluktu. Aşağısında metrelerce kar yığını olan bir tepedenin başındaydık. Onları aşağı ittiğimde kana gömülecekti. Tıpkı beni gömdükleri gibi. "O zaman replikleri söyleyelim mi?" Vlad yutkundu. "Ne-ne repliği? Ne saçmalıyorsun?" Vlad bana Garold'dan daha fazla zarar verdiği için onu daha fazla korkutmak istedim. İlk onu atarsam akıbetini anlayamayacaktı. Ama insan onu yakalayacak olan sonran kaçmak isterdi. "Neydi replik?" Kaşlarımı kaldırdım. "Hatırlamıyor musunuz?" İkisi de sessiz kaldı. "Replik şuydu: Piçlerin mezarı olmaz." Ayağımı göğsüne vurarak Garold'u arkaya doğru ittiğimde haykırarak tepeden aşağı düştü. Vlad'ın bembeyaz kesilen suratına döndüğümde öne doğru gelmeye çalıştı. "Hayır, yapma..." Ona döndüm. "Seni kara gömeceğim." Haykırarak onu bekleyen akıbetten kaçmaya çalışırken göğsüne ayağımla vurarak onun da düşmesini sağladım. İkisinin de yere düştüğünün sesleri gelene kadar bekledim. Rüzgar esiyor, kar tipiye dönüyordu. Minik kar taneleri kirpiklerime bile tutunurken gülümsedim. Tam da…