İSTANBUL

Merhaba, tatlı bir bölümle geldim. Biraz kısa ama şu an ara bölümlerdeyiz. Bu yüzden bir iki bölüm daha böyle gideceğiz, daha sonra her zamanki aksiyona ve bölüm uzunluğuna kavuşacağız. Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın 🫀 Bölüm 45: İstanbul Son bir dilek hakkım olsaydı Victor ile ikinci bir yaşam dilerdim. Onunla olmak benim bir mucizeydi ve Tanrı'nın bana bahşettiği bu olağanüstü mutluluk ile ne yapacağımı bilmiyordum. Hayatım boyunca hiç bu kadar mutlu olmamıştım, hiçbir bu kadar anın içinde yaşamamıştım. Fakat Victor ile olmak bu demekti. Anı yaşamak demekti. Büyükannem ayağa kalktığında elindeki kadehi kaldırdı. "Biricik torunum Tanya ve onun sevgili eşi Victor için kadeh kaldıralım," dediğinde onunla birlikte herkes kadehini eline almıştı. Victor'un kolları arasında dururken gülümseyerek onu izledim. "Bütün hayatları için mutlu olmalarını ve birbirilerini asla kaybetmemelerini diliyorum. Yıldızım, güzel torunum. Hep mutlu ol." Ağır duygulardan ötürü nemli gözlerle ona öpücük attım. "Bu şarap acı," dedi Vasili yüzünü buruşturarak. Gülerek başka yere baktığımda birden herkes onu onaylar nitelikte başını sallamaya başladı. Geleneklerinin yerine getirilmesini istiyorlardı. "Sanırım onlara istediklerini vermek zorundayız," dedi Victor beni kendine çektiğinde. Ruslar, gelin ve damat ne kadar iyi öpüşürse şaraplarının o kadar tatlı olacaklarına inanıyorlardı. Bu bir gelenek haline gelmişti ve acı şarabı tatlandırmanın yolunun aşktan geçtiğini düşünüyorlardı. Utangaçlığımı bastırmaya çalışarak ona gülümsedim ve kollarımı boynuna sardım. Victor dudaklarımı öptüğünde birden alkış ve tezahürat tufanı başladı. Gülüşümü bastıramadım ama bu dudaklarımızın ayrılması için yeterli değildi. Victor belim geriye doğru bükülene kadar üzerime eğildi ve öpücüğümüzü mümkün olan en uzun süreye taşıdığında başım dönmüş şekilde ayrıldık. Alkışların ve ıslıkların arasında kahkahalar atarak doğruldum ve dudaklarına bulaşan ruju silerken parmaklarıma kondurduğu öpücüklerin tadını çıkarttım. Bize getirilen kadehleri yudumlamadan önce tokuşturduk, herkes memnuniyetle şarabını içmeye başlamıştı. Onun göğsüne doğru biraz daha sokuldum. Bugün keyfimi hiçbir şeyin kaçırmasına izin vermeyeceğime söz verdiğim için bize doğru yaklaşan üç adama bile gülümsedim. Vlad, Garold, Mishe. "Tebrikler," dedi Vlad elindeki mücevher kutusunu bana uzatırken. "Küçük bir hediye." "Teşekkürler," dedim kutuyu sorumlu ekipten bir yardımcıya uzattığımda. "Halam çok mutlu olmalı," dedi Garold alayla. "Tam da isteği gibi gösterişli bir düğün olmuş." "Keşke eşleriniz de gelseydi," dedim hepsine. "Neden onlar da gelmediler?" "Gerek yok," dedi Mishe. "Evde kalmaları daha iyi." Şimdi onunla bir kadının evde kalıp kalmayacağı üzerine bir tartışmaya girmek isterdim ama hayır, kendi düğünümü sabote etmeyecektim. "Sizi tebrik ederim, evlenmek dünyadaki en aptalca şeydir ama başarmışsınız." "Eminim karın da böyle düşünüyordur," dedi Victor. Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdığımda Mishe başını yana yatırarak kardeşine baktı ama bir cevap vermedi. "Bugün bir eğlence yok sanırım," dedi Garold. "Hiç şaka yapmadığım günler çok sıkılırım." Bana baktı. "Gelin hanım bugün şaka yapmayacak sanırım." "Başka zamana sözüm olsun Garold," dedim şaraptan bir yudum almadan önce. "Verilen sözleri hiç unutmam," dedi hevesle. Gülümsedim. "Ben de." Çok yakında bu şehirden gideceklerdi ve ben de o zaman arkasından el sallarken gülecektim. Adi herifler. "Tekrardan tebrikler," dediler ve uzaklaştılar. Tarihin en soğuk tebrik sohbetiydi. "Onlarla böyle restleşmen çok hoşuma gidiyor," dedi Victor kulağıma. "Ama onları kışkırtma. Babama söz verdiğim için kardeşlerimi öldürmeyeceğimi söyledim ama benim de bir sınırım var. Sana bir şey yaparlarsa onları öldürmekten başka çarem kalmaz." Kulağımın altına bir öpücük kondurup geri çekildiğinde başımı kaldırıp gözlerine baktım. "Endişe etme, ben iyi olacağım. Ne de olsa Victor Ivanov'un karısıyım." "Güzel karım." Victor gevşeyerek gülümsedi ve kaşla göz ara…