TATSIZ ŞAKALAR

İyi akşamlar. Yeni bölüm oldukça heyecanlı ve aksiyon dolu, kaosun nabzını ufak ufak arttırıyoruz. Yorumlarınızı ve oylarınız bekliyorum. Yeni bölümde görüşmek üzere. Keyifli okumalar. ❄️ Ariana Grande - Yes, and?  Bölüm 39: Tatsız Şakalar İnsanın en sevdikleri tarafından incitilmesi bozulmuş bir yemek gibi, çirkin bir tat bırakıyordu damakta. Ellerimdeki kana bakarken o tadın kan kokusu olduğundan emin oldum. Ellerimin üstünde, küçük lekeler halindeydi. Yutkundum ve nefes nefese onun üstünden yana kaydım. Buraya tam on beş dakika önce gelmiştim. On beş dakika öncesinde yüzüme bakarak sırıtan bir Anna görmek benim için kırılma noktası haline gelmişti ve sonrasında neler olduğunu bile hatırlayamayacak kadar öfke bürümüştü gözlerimi. Aylardır verdiğim emeğe, benim özelime gölge düşürmek istemişti. Bana olabilecek en aşağılık şekilde bir kez daha ihanet etmişti. Olduğu yerde inlemeyi andıran sığ nefesler ile uzanmaya devam ederken gözleri güç bela bana döndü. Onun gözlerine baktım, geldiğimiz noktanın tek sorumlusu oydu. Victor kapının önünde dikiliyordu, sakindi ve yüzünde tek bir mimik bile oynamıyordu. "Dansı elimden aldın," diye fısıldadı. "Bunu sen istedin." "Geri kalan hayatını hapiste geçireceksin," dedi Victor bana doğru yürüdüğünde. Anna acısına rağmen hızla ona döndü. "Hakkında çoktan işlem başlatıldı ve hapiste olman için elimden geleni yapacağım." "Yap... Yapamazsın," diye fısıldadı. "Nastya gibi akıllı olsaydın ve ona yalvarıp dansın için izin isteseydin şu an başka bir hayat yaşıyor olurdun." Elini bana uzattığında ona tutunarak ayağa kalktım. "Ama kırmızı çizgiyi geçtin, sana söyledim, karımın canını yakanının hayatını mahvederim dedim ve çizgiyi geçtin Anna. Artık hayatın dört duvarın arasından geçecek." Ağlamaya başladı. "Hayır." "İntihar bile edememen için elimden geleni yapacağımdan emin olabilirsin." Kolunu belime sararak beni kendine çekti ve son kez yerde yatan Anna'ya baktıktan sonra beni evin dışına yönlendirdi. Onun kolundan çıkmadım, ona tutundum çünkü Anna ile yaşadıklarım hep en zor atlattıklarımdan birisi oluyordu. Çünkü aynı sofraya oturduğum insanlar bana ne zaman ihanet etse yediklerim hep boğazıma tıkanıyordu. Aşağı indiğimizde arabanın yanına gidene kadar konuşmadık. Tam yanında durduğumuzda ise yağan karın altında buz tutmayı bekleyen bir göl gibi bekledim. Birkaç derin nefes beni sakinleştirdi ancak içimdeki hüzün dağılmadı. Öfke duymam gerektiğini biliyordum ve öfkenin yanındaki hüzün asla uzaklaşmıyordu. "İyi misin?" Victor elleri yanaklarımı kavrandığında sevgi dolu dokunuşu içime yayıldı. "Daha iyiyim," dedim başımı sallarken. "Acılar insanı gerçekten büyütüyormuş ama ihanetler kadar değil." Dudakları alnımı buldu. "Daha iyi olacaksın," dedi inançla. "Sen bir yıldızsın ve senin ışığında bir ay olmaya çalışan herkes seni her daim kıskanacak. Çünkü senin kendinde bir ışık var. İnsanların seni kıskanmasına, seni devirmeye çalışmasına alış güzelim, en iyi olmak böyle bir şeydir." Kalbim yumuşarken gülümsedim ve ona doğru sokuldum. "Sen de en iyisi olduğun için mi biliyorsun bütün bunları?" diye sordum. Gülümsedi. "Daima zirvede olmak orada kalmak için de çaba gerektirir tabii. Yapım gereği başka yerde oturamıyorum, hep zirvede olmam gerek," dediğinde kıkırdadım ve kollarımı boynuna dolayarak ona sımsıkı sarıldım. Victor'un belimi çevreleyen kolları beni daha da yakınına çekti fakat uzun sarılmamız çok geçmeden çalan telefonuyla bölündü. O farklı ritimi duyduğumda önemli bir arama olduğunu anlayarak geri çekildim. "Ne oldu Vas?" Victor büyük bir ciddiyetle aramayı cevapladı. Vasili'nin söylediği şey kaşlarının çatılmasına neden olduğunda ben de ciddiyete büründüm. "Tamam, geliyorum ben," dedi telefonu ve kapattı. "Sen eve geç." Arabasının anahtarını bana uzattı. "Artık Anna'yı bir daha görmeyeceksin, endişe etme. Benim önemli bir işim çıktı." "Ne işi?" "Güzel haber, abilerim düğünüme gelmek için erken davranmışlar." Kaşlarım çatıldı. "Burnuma kötü kokular geliyor." "Bu tatlı burundan mı bahsed…