AİLE PORTRESİ

İyi akşamlar, iyi akşamlar. Sizi bölümle baş başa bırakıyorum. Sizi seviyorum, keyifli okumalar ❤️ Bölüm şarkısı: Billie Eilish - Everything I wanted Bölüm 36: Aile Portresi Onu seviyordum. Aşkın iyileştirici bir gücü olduğunu bilmezdim. Annemi aşıkken izlediğim her seferde bunun ona ne kadar zarar verdiğini, dahası onun da aşık olduğu insanlara nasıl zarar verdiğini izlemiştim. Bu yüzden aşk her zaman benim için korkunç bir olasılık olmuştu. Hiçbir zaman onun iyilikle ve şifayla gelebileceğini düşünememiştim. Bugün, hayatımın yeniden başladığı bu günde artık aşkın korktuğum kadar kötü olmadığını hissediyordum. Biliyordum, tanıyordum çünkü aşkı. Kolları arasında uyuduğum aşktı, dinlediğim nefes sesi aşktı, bedenimi saran sıcaklığı aşktı. Victor'un kolları arasında uyurken pek de şaşırtıcı olmayacak şekilde kendi saçlarım arasında boğuluyordum. Saçlarımın düzleşmesi çok şeyi değiştirmemişti çünkü kalın tellilerdi ve uzunluklarını çok da kısaltmaya gönlüm el vermemişti. Dansçılar genelde saçları hareketlerini zorlaştırmasın diye kısa kullanılardı ama ben saçlarımın bu haliyle memnundum ve benim dansımı engellemiyor, dansıma güç ve renk katıyorlardı. Sırtım Victor'a yaslıydı, daha doğrusu bana sımsıkı sarılmıştı arkamdan ve başı sırtıma yaslıydı. Ben hafifçe kamburumu çıkartarak yastığıma sarılmışken uykumun en tatlı yerindeydim. Bilincim açık sayılırdı ama hala uykum vardı, mutluydum, tam da tembellik yapma modundaydım ama çalan telefon kıymık gibi batıyordu. Victor hiç oralı bile olmadan kendi kendine bir şeyler mırıldandı ve yüzünü enseme yaslayarak uyumaya devam etti. Gözlerimi açmadan el yordamıyla telefonu aradım. Neyin altından çıktığını bilmiyordum ama telefonu bulduğumda Vasili'nin ismi ile karşılaştım. Victor'u arıyordu. Telefonu açtım. "Sabahın köründeyiz," dedim telefonu açarken. "Ne var?" "Sen Victor değilsin," dedi Vasili. "Kimsin sen?" "Salak mısın Vasili?" Gözlerim açıldı. "Sabahın köründe bile niye arıyorsun? Rahat bırak kocamı." Victor'un gülüşü enseme aktığında dudaklarım kıvrıldı, uyanmıştı. "Bir kere o senin kocan olmadan önce ben ne kırbaçlar yedim ondan, biliyor musun sen?" dediğinde neredeyse gülecektim ama kendimi tuttum. Victor kendi kendine bir küfür mırıldandı ama ensemden ayrılmadı. "Seni gebertirim," dedim huysuzca. "O kırbacı boğazına sokarım senin, görürsün." Telefonun diğer ucunda bir sessizlik oldu. "Sen kimsin ve Tanya'ya ne yaptın?" Vasili şokla fısıldadı. Victor gülüyordu. "Kocam hakkında böyle konuşamazsın sen," dedim hemen moda girerek. "Terbiyesiz adam." Vasili kahkaha attı. "Victor nerede?" diye sordu sonra. "Uyuyor," dedim ama uyumuyordu. "Biz konuşurken uyanmadı demek... hım..." Kendi kendine mırıldandı. "Kız gece adamı uyutmadın mı?" diye sorduğunda birden gözlerim kocaman oldu. Victor ise gerildi. "Siz yoksa sincaplar gibi..." "Üf kes sesini!" dedim hemen lafını keserek. "Benim çirkin yüzümü ortaya çıkartma." "Sen zaten çirkinsin," diye takıldı bana. "Sen benim karıma çirkin mi dedin?" Victor başını kaldırarak telefona uzandığında kahkahalara boğulmak üzereydim. "Demedim," dedi hemen Vasili. "Tanya çok sevimli bir kız, çok tatlı bir kız. Demedim öyle bir şey." "Yalan söylüyor." Gözlerimi kırpıştırdım. "Vasili bana çirkin dedi Victor." "Ona inanma Victor, aramıza girmeye çalışıyor, hain kadın." "Karıma hain mi dedin?" Kaşlarını çattığında kahkaha attım. "Kötü kadın, nasıl da gülüyor? Görüyor musun gümüş şeytanım, aramızın bozuk olmasından ne kadar mutlu?" Sırtı üstü uzanarak Victor'a baktığımda ona bana baktı. Göz göze gelince geceden kalma bütün anılar canlandı. Onun gri gözlerinden anıların her birisini okudum. Yanaklarım kızarsa da gülümsedim. "Günaydın," diye fısıldadım. Victor da gülümsedi ve telefonu kulağından uzaklaştırırken yüzüme doğru eğildi. "Günaydın," diye fısıldadı dudaklarıma yaklaştığında. "Victor, sana diyorum. Bu kadının arama girmesine izin verme." Vasili'nin sesi arka planda çınlarken onu duymuyorduk bile. Victor tatlı bir nefesle öptü beni. Onun nefesini içime çek…