ACININ SANATI

Merhaba, merhaba, sizi bölüm canavarları🙂‍↕️ İçten yorumlarınızı bekliyorum. Sizi seviyorum.💖 Keyifli okumalar... 🫀 Bölüm şarkısı: Son Arzum - Selin Bölüm 31: Acının Sanatı Tatyana Ivanova: Babam gittiğinde küçük bir çocuktum, sanırım altı yaşındaydım ve onun gidişini hatırlıyordum. Beni kucağına almış, dizlerine oturarak anlatmıştı. Kapının hemen yanına bir bavul duruyordu. Bavulun içinde kalbim vardı sanki, sevgim vardı. Bu evde bana içten şekilde gösterilen sevgi de o bavulun içinde gidiyordu. Anlayış, şefkat, gülümsemeler ve çikolatalar... Hepsi birlikte gidiyordu o bavulun içinde. Her şeyden önemlisi babam gidiyordu. "Nereye gidiyorsun baba?" demiştim yüzüme düşen saçlarımı küçük ellerimle iteklerken. Ellerim saçlarıma her yaşımda ufak gelirdi. Saçlarım da düşüncelerim gibiydi, onlarla asla baş edemezdim. Fakat onları seviyordum, her zaman. "Biraz uzağa," demişti babam. Çok uzağa gidiyordu aslında. "Neden gidiyorsun ki? Ev iki katlı baba, burada birçok oda var." Gözlerimi kocaman açarak onun yüzüne baktım. Eskiden kendi saçlarımı babamın kıvırcık saçlarına benzetirdim. Fakat aramızda hiç kan bağı yoktu. Onu hala seviyordum yine de, sevmek için engel yoktu. "Artık burada kalamam ama seni görmek için her zaman geleceğim ve sana çikolata getireceğim." Kulağıma doğru eğilip oyunbaz bir şekilde fısıldadı. "Bu aramızda bir sır, büyükannene söylemek yok," dediğinde gülerek başımı salladım. Bana sımsıkı sarıldı, babamın bana öyle sarılmasını hiç unutamıyordum. "Seni seviyorum." "İşe mi gidiyorsun baba?" dedim endişeyle. "Geri ne zaman geleceksin?" "İş için gidiyorum, mutlaka geri geleceğim ama ne zaman geleceğimi bilmiyorum." "Geri geleceksin, söz değil mi? Söz veriyor musun?" Serçe parmağımı ona uzattım. "Söz ver hadi baba." Babam serçe parmağını benimkine doladı. "Söz, geri geleceğim." Geri gelecekti ama ben dokuz yaşındayken değil, on dokuz yaşındayken. Gelirken bir acıyı da getirecekti ama bir yanım yine de sözünü tuttuğu için mutluydu. Ne kadar geç olursa olsun. Şimdi onunla karşı karşıya otururken kaçtığım her şey karşımdaydı. Canımı yakan her şey karşımdaydı. Babam olsaydı diye başlayan bütün cümlelerim artık sonsuza kadar yarımdı. Babam yoktu. Biyolojik olanın kim olduğunu bile bilmiyordum, manevi olan beni terk etmiş, üvey olan beni istismar etmişti. Hayatımda üç tane baba figürü vardı vardı ve üçünün de bende açtığı farklı yaralar vardı. Hepsi de bir noktada canımı yakıyordu. "Biliyor musun?" dedim dumanı tüten çaya bakarken. "Bu sabah biraz düşündüm. Kendime birçok soru sordum. Bir soru çok canımı yaktı. Acaba, dedim kendi kendime. Gerçekten babam olmadığı için mi bu kadar uzun süre bana yüzünü dönmedi?" Babam, ona hala böyle seslenmek doğru olur muydu bilmiyordum ama başka bir şey hala diyemiyordum. Dudakları aralandı. "Tanya, böyle bir şey yok. Elbette seni her zaman öz kızım olarak gördüm, dahası bunu daha iyi şartlarda öğrenmeni istedim ama annen her şeyi olduğu gibi bunu da mahvetmekten çekinmedi." "Beni terk ettin, gerçek bu ve bunda annemin suçu yok. Annemden ayrılmakta haklıydın ama beni de arkanda bırakarak dünyanın öbür ucuna gittin, sen yokken neler yaşadım bilmiyorsun bile," dedim hayal kırıklığı ile. Bir parçam ona hesap sormaya bile hakkım olmadığını söylüyordu. Ne de olsa sorumlu bile değildim diyerek işin içinde çıkabilirdi. Ama yapmadı, sadece hüzünlü gözlerini yüzüme dikti. "Annenden ayrıldığımda senin velayetini almak istedim," dedi düşünceli bir şekilde. "Ama annen senin benim çocuğum olmadığını söyledi, dahası büyükannen de kibar değildi. Beni tehdit etmekten çekinmedi. Büyükannen hakkındaki gerçekleri biliyordum, hiçbir eğitim ve maaş beni ondan daha güçlü hale getirmeyecekti. Bana düşkün olduğunun farkındaydı, bu yüzden seni görmemi bile istemedi." "Büyükannem beni göremeyeceğini sana söyledi mi? Tam olarak nasıl bir cümle kurdu?" "Şimdi pişman olduğu şeyler söyledi," diyerek beni geçiştirdi. "Ne söylediğini duymak istiyorum," diye bastırdım. Büyükannemin yüzüne kendi ellerimle taktığım bir m…