K.C.Ü.

İyi akşamlar💖 Umarım seveceğiniz bir bölüm olur. Sadece içten yorumlarınızı bekliyorum. Sizi seviyorum.💖 Keyifli okumalar diliyorum ❤️ Bölüm şarkısı: Şebnem Ferah – Can Kırıkları Bölüm 29: Kırık Camlar Üzerinde Güveni kazanmanın onu kaybetmekten çok daha kolay olduğunu her zaman duymuştum ama hiçbir zaman bunu yaşamamıştım. Yaşamak, duymaktan çok daha beterdi. Şimdi karşısında durduğum kapının arkasındaki kadın da benim güvenimi kaybetmişti ama sanırım gerçekten de bende bir sorun vardı. Bir şekilde, fikirlerim değişmişti. Çünkü belki de, demişti bir yanım. İkinizi de tanırken size en şekilde yardımcı olacak kişi odur. Telefonumu sessize alırken kapının önünde dikildim. Sabah uyandığımda, daha doğrusu yataktan çıktığımda bir karar vermiştim. Gece boyunca gözüme bir an bile uyku girmemişti ve doğan güneşi izlerken artık ne yapmam gerektiğinden emindim. Yara bandını bir anda çekersek daha az acırdı değil mi? Geçmişin üzerindeki bandı bir anda çekecektim. Çok kanayacaktı, Tanrı'm, o kadar çok kanayacaktı ki çok korkuyordum ama yapmak zorundaydım. Gün gün ölen bir hasta gibi ara sıra gelmektense bir anda her şeyi anlatmalıydım. Evet, sorunlar ben anlatır anlatmaz halledilmeyecekti ama Alyona her şeyi biliyor olacaktı ve sonraki seanslarda tekrar tekrar geçmişi yaşamak zorunda kalmayacaktım. Eğer her şeyi bir anda anlatamazsam bir daha asla anlatamazdım. Odanın kapısını çaldım ve içeri girdim, Alyona beni görünce ayağa kalktı. Dudaklarındaki çekingen gülümseme dikkatimden kaçmamıştı. Başımla selamladım onu. "Merhaba Alyona." "Merhaba Tatyana. Gelmene ne kadar sevindim, anlatamam. Hoş geldin." Gülümsemeye çalıştım ama beceremedim. Zaten neden gülümseyecektim ki? "Victor beni görmek istediğini söyledi. Müsait miydin? Sekreterin bugün sadece bir hastan olduğunu söylemişti." "Evet, birkaç saat sonra gelecek. Ben de kalan işlerimi hallediyordum. Otursana lütfen." Kapıyı arkamdan örterek gösterdiği koltuğa oturdum. O da yerine oturdu. "Tatyana öncelikle içtenlikle özür dilemek istiyorum. Bütün bunları yaşamana neden olanlardan birisi olduğum için özür dilerim. Ancak durumu sana açıklamama izin ver." Yalnızca başımı sallayarak devam etmesini belirttiğimde zaman kaybetmeden devam etti. "Durumunu birisi ile paylaşmam gerekiyordu. Yeni tanıştığın ailen ve büyükannen ile arandaki durum göze alındığında onlara söylemek istemedim. Doğrusu büyükannenin yeniden tedavini durdurmak istemesinden endişe ettim. Victor'a ailenden başka birisi var mı diye sorduğumda ise babandan bahsetti ama baban da hayatına yeni girmişti, bundan memnun olmayabileceğini söyledi fakat birisi bilmek zorundaydı ve Victor'u seçmek zorunda kaldım çünkü seni koşulsuz şartsız destekleyecek tek kişinin o olduğuna inanıyorum." "Önce bana söylemen gerekiyordu," dedim kaşlarım çatıldığında. "Victor da birkaç gün önce öğrendi zaten, senin dünkü randevundan birkaç gün önceydi, aradaki birkaç günün sorun olmayacağını düşündüm ama Victor'un halasına anlatacağını ben de düşünemedim. Doğrusu ona da kızamadım çünkü olabilecek en içten ve dürüst şekilde rica etmiş nezaketlerini. Eminim o da halasından böyle bir şey beklemiyordu." "İzin ver ben de seninle açık konuşayım Alyona," dediğimde "Lütfen," diyerek teşvik etti. "Victor ile aramız çok kötü ve sen ikimizi de biliyorsun. Ben onu senin tanıdığın kadar tanımıyorum, bu yüzden birbirimiz arasındaki iletişim kopuklukları konusunda da en iyi sen yardımcı olabilirsin. Hem Victor sana geldiğine için, her şeye rağmen senin iyi bir psikiyatrist olduğuna inanıyorum. Bugün buraya geldim," dedim işaret parmağımı masasına vurduğumda. "Çünkü her şeyi anlatmak istedim. Sana her şeyi anlatacağım ve sen de beni kurtaracaksın, beni iyileştireceksin, sana inanıyorum ama bu odada konuşulanlardan bir tanesi bile Victor'a ya da bir başkasına söylenirse seni mahvederim." "Tatyana..." dedi şaşkınlıkla. "Bana öyle bakma," dedim elimi kaldırdığımda. "Sana güvendim, inandım ve anlatmaya başladım ama ilk seferde o ya da bu nedenden güvenimi kaybettin. Şimdi s…