K.A.K.

İyi akşamlar. Size 16.000 kelimelik bir bölüm yazdım. Eğer güzel yorumlar almazsam ve bana bol bol yorum atmazsanız küserim size.🥺 Keyifli okumalar diliyorum ❤️ Bölüm şarkısı: The Weeknd - Die For You Bölüm 26: Kalbin Açık Kapısı Ruhumda bir sorun olduğunu biliyordum. Oldum olası kendimdeki eksik parçaların zamanla yara öbeklerine dönüşen çukurlar olduğundan habersizdim. Annesinden sevgi görmeyen her çocuğun saçında, kollarında ve ruhunda yararlar olurdu. Okşanmamış saçlar da yara tutardı, hiç sarılmamış kollar da acırdı ve hiç sevilmemiş ruhların ıstırabı en büyük olanlardı. Victor'un çıktığı kapıdan bakarken kendimi sokağa terk edilmiş bir çocuk gibi hissettim, sonra bunun bir saçmalık olduğunu söyledim kendime ve kadına döndüm. "Otur lütfen," dedi bana gülümserken. Gösterdiği koltuğa otururken gergindim ama kendime sakladım bu gerginliği. "Nasılsın Tanya?" dedi önündeki defteri açarken. "İyiyim, siz?" "Ben de iyiyim. Kendini rahat hisset lütfen," dedi kibarca. "Burada konuşulan her şey burada kalır, kimse bilmez." "Victor'a hiçbir şey söylemeyecek misiniz?" diye sordum merakla. Tebessüm etti. "Elbette hayır, sadece eğer çok önemli bir şey olursa sana yardımcı olması için ona anlatacağım. Çünkü bazı önemli durumlarda çevreden yardım almak en iyisidir." Öne doğru eğildi. "Hem aramızda kalsın," diye fısıldadı. "Victor seni çok seviyor, bu yüzden seni asla yargılamaz ve sana yardımcı olmak için koşarak gelir," dediğinde ben de gülümsedim. Benden kendi psikoloğuna mı bahsetmişti? "Böyle durumlarda bile yardım alınır mı? Ne de olsa bana siz yardım etmeyecek misiniz?" "Elbette herhangi bir durum varsa bunu biz çözeceğiz Tanya, sen çözeceksin hatta. Ben sadece sana yardımcı olacağım, Victor da sana yardım edecek. Sadece bu kadar, eğer yolun sonunda bir başarı varsa bunu yalnızca sen elde etmiş olacaksın. Yardım almakta sorun yoktur, tamam mı?" Başımı salladım. Küçükken büyükannem kimsenin bunu bilmesini istemezdi ama görünen o ki pek çok öğretisi gibi bu da yanlıştı. "Daha önce hiç psikoloğa gitmiş miydin?" diye devam etti. "Evet, uzun süre önce. Gece terörü ile mücadele ediyordum, şey..." Ellerime baktım. "Aslında hala ediyorum. Bir ilaç kullanıyorum, psikoloğum ilacın uykuma yardım edeceğini söylemişti." Yutkundum. "Hala kullanıyorum." Adını söylememi rica ettiğinde bozuk bir telaffuz ile karşılık verdim, ilaçlar konusunda her zaman berbattım. "Uykuların son zamanlarda nasıl peki?" "Bir süre önce yine çok kötü olmuştum ve en şiddetli atağımı geçirdim ama sonrasında biraz hafifledi. Son zamanlarda ilaç kullanmıyorum." Başımı iki yana salladım. "O zaman dozunu biraz düşürelim mi?" diye sordu önüne not alırken. "Biraz bu ilacı deneyelim, çünkü diğeri gerçekten ağır, hafif bir doz daha iyi olur. Eğer iyi hissetmezsen o zaman yeniden eski ilacına döneriz." "Olur, tabii." Hevesle başımı salladım. Hayatım ne kadar kötüye giderse gitsin belki de ben başarıyordum, öyle değil mi? Yapabiliyordum belki de, hayatta kalkmaktan daha iyisini ortaya koyabiliyordum. İlacımın dozu düştüğüne göre, bu iyiye işaretti, değil mi? "Doktorun ile başka bir şey üzerine konuşmuş muydunuz?" diye sorduğunda kafamda onlarca düşünce belirdi. Aklımın bir köşesinde bir şeyleri Victor'a anlatabileceği gerçeği kendini gösteriyordu. Yutkundum, ya büyükannem doğru söylüyorsa? Ya bütün insanlar gibi o da sorunlu kişilerden kaçıyorsa? Ya benden kaçarsa? Derin bir nefes aldım. Ama bana karşı dürüst olmuştu değil mi? Direkt buraya geleceğini söylemiş, sorunlarını açık açık olmasa da bana anlatmıştı. O zaman ben de dürüst olmalıydım. Hem sonunda yeniden bir psikoloğa gidecek cesareti yeniden bulmuşken devam etmeli ve Victor'a söylediğim gibi sorunlarını çözen o zeki insan olmalıydım. "Evet. O..." Sesimin titremesine engel olamadım. Durup yutkundum. Tanrım, lütfen Victor benden kaçmasın. "O benim Borderline olduğumu düşünüyordu." Alyona sadece başını sallamakla yetindi ve defterine bir şeyler not alırken bana eski psikoloğumun adını sordu, nefesimi kontrol etmeye çalışırk…