GÖRÜNEN YARALAR

Bölüm şarkısı: Sezen Aksu - Farkındayım Merhaba, nasılsınız? Umarım çok iyisinizdir, sizleri ve yorumlarınızı çok özledim. Bol bol yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın. Şimdi sizi bölümle baş başa bırakıyorum. Keyifli okumalar diliyorum. ❄️ Bölüm 22: Görünen Yaralar İyi birisi olmak her zaman kötü birisi olmaktan zordu. Kötüler için bazı şeyleri göğüslemek daha kolaydı kanımca. Beklentiler yoktu her şeyden önce. Kötü birisinden kimse hiçbir şey beklemezdi, kimse en ufak hatasında ona arkasını dönüp gitmezdi, kimseye her zaman hoşgörü göstermek zorunda değillerdi, yüzlerine çarpılan kapıları yine onlar çalmak zorunda değillerdi. Oysa iyiler için beklentiler vardı, çok fazla beklenti ile karşı karşıya kalıyorlardı. Yüzlerine çarpılan kapıları, o kapıyı çarpanlar yeniden çalsınlar diye bekliyorlar, çalmadığında ise gelip seni kibirli olmakla suçluyorlardı. Bir kez alttan almadığında, bir kez hata yaptığında, bir kez yanlış yola saptığında bütün yüzler senden çevriliyordu ve kimse senin iyi birisi olmanı umursamıyordu. Olduğum yerde huzursuzca kıvranırken bir kez aramam cevapsız kaldı. Chloe mesajı atıp telefonu kapatmıştı sanırım. Zamanında bana doğru salladığı o parmak şimdi ikimizin de umurunda değildi, benden bir iyilik beklentisi vardı. Tam da bana arkasını döndüğü sebepten ötürü. Kaşlarım çatılırken ofladım. Ona sırtımı dönemezdim, ben acımasız olamazdım. Odanın kapısı açıldığında Victor'u gördüm. Benim için hazırlattığı dans odasındaydım. Oda hala tozluydu ve dekora geçmek için hala boya kokusunun çıkmasını bekliyorlardı. Kapıyı arkasında sessizce kapattı. "Bir şey mi oldu?" dedi bana doğru yaklaşırken. "İyi misin?" Sıkıntıyla kemirip durduğum parmağımı ağzımdan çektim. Ona söylemeliydim. "Chloe mesaj attı," dedim dibimde durduğunda. Başımı kaldırarak gözlerine baktım. "Hani şu okuldan arkadaşım." "Matta'nın sevgilisi değil mi? Hani benden bilgi kaçıran kız?" Dudaklarımı büktüm. "Sana bir kastı olmadığını biliyorsun," dedim onu yumuşatmak için. "O bunun ne kadar tehlikeli olduğundan bile habersizdi. Kendince sevgilisine yardım ettiğini sanıyordu." "Ne istiyormuş?" dedi sözlerime cevap vermeyerek. Mesajı görmesi için ekranı ona çevirdim. Yazıyı okuduğunda Victor hafifçe kaşlarını kaldırdı. "Sence Matta onu öldürür mü?" dedim korkuyla. Gözlerini ekrandan çekti ve gri gözleri bana döndüğünde pek de umutlu görünmüyordu. "Eva, kardeşi yerine koyduğu kuzeninin sevdiği kadındı ve onları gördüğünde kuzenini bile dinlemeden Eva'yı öldürdü," dediğinde kalbim ağırlaştı, sanki kanım yoğunlaşmış gibi daha ağır ve zor atmaya başladı. Göğsüme yayılan acıyı görmezden gelemedim. "Üstelik Eva yalnızca on yedi yaşındaydı, korkusundan çıplak bir şekilde dışarı fırlamıştı ve bunların hiçbiri Matta'nın onu evin önünde vurmasına engel olmadı." "Victor, Chloe..." Sesim titrken yutkunamadım. "O... O dayanamaz." Victor derin bir nefes aldı. "Onu aradın mı?" Başımı salladım. "Açmıyor." Kısa bir an duraksadım. "Ben... Matta'yı arasam?" Kaşları çatıldı. "Matta mı?" "Evet, senin telefonundan Matta'yı ararım. Arkadaşıma ulaşamadığım için endişeli olduğumu söylerim, Victoria onu provalara bekliyordur eminim. Kuğuların provasını bilmiyorum ama Chloe'nin oraya dahil olduğunu biliyorum." Ellerini beline koydu. "Bilemiyorum," diye mırıldandı başka yere bakarken. "Onunla konuşmanı istemiyorum." "Ben de konuşmak istemiyorum," dedim ona doğru bir adım daha attığımda. Bedenim neredeyse bedenine değiyordu. "Ama senin telefonundan konuşacağım, böylece senin yanımda olduğunu bilecek ve bir sorun olmayacak." Victor bana bakmayı reddederek birkaç saniye daha sessiz kaldı. Ona ısrarla bakmaya devam ettiğimde ise telefonunu bana uzattı. Kocaman gülümsedim. "Teşekkür ederim." Parmaklarımın ucunda yükselerek yanağını öptüğümde Victor saklamaya çalıştığı bir gülümsemeyle boğazını temizledi. "Ara hadi," dedi telefonu işaret ettiğinde. "Şifre?" Ekranı ona gösterdim. "251221." Hemen tuşladım ve telefon açıldığında rehberde Matta'yı adı soyadı kayıtlı şekilde buldum. Onu ara…