BİR DEMET ŞEFKAT

Bölüm şarkısı: Porselen Kalbim - Sena Şener Merhaba arkadaşlar, nasılsınız? Size çoook uzun bir bölümle geldim, umarım çok seversiniz. Size keyifli okumalar dilerim, lütfen oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın 🤍 ❄️ Bölüm 20: Bir Demet Şefkat Kelimelerin gücüne çok inanırdım ama hiçbirinin bu kadar can yakabileceğine birebir şahit olmamıştım. Hiçbiri bana böylesine saplanmamıştı. Hiç bu kadar kötü suçlanmamıştım. İnsanlar beni anlardı, tamam, kendimi ifade etmek konusunda dünya markası değildim ama insanlar genelde beni anlardı. Ben daha önce hiç bu kadar anlaşılmadığımı hissetmemiştim. Üstelik bu kişinin annem olması işleri daha kötü hale getiriyordu. Nasıl toparlanacağımı bilmiyordum. Her şey bayır aşağı gidiyordu ve tutunacak tek kişi de Victor'du ama o da benimle birlikte yuvarlanıyor gibiydi. "Bu ne demek oluyor?" diye Victor. "Tanya bu hale gelene kadar kimse onu fark etmedi mi? Onunla aynı evde yaşıyorsunuz ama onun ne halde olduğunu görmedin mi?" "Annesi ile araları hep bozuktu," diyen ses büyükanneme aitti. Her şey yavaş yavaş yerine oturuyordu ama başımdaki ağrı hala büyük bir engeldi netlikle aramda. "Ama Mila çok ileri gitmiş. Bu kadar saçmalayacağını düşünemedim. Ondan özür dileyeceklerini düşündüm, buraya gelirken gerçekten pişman görünüyor." "Bu iş canımı çok sıkıyor," dedi Victor, sesindeki huzursuzluk küf kokusu kadar ağırdı. "Tanya'yı bir daha bu halde görürsem hepsinin canına okurum. Siktirip gitsinler! Tanya'nın onları nişanında görmek istemediği ortada!" "Sakin ol biraz," dedi büyükannem. "Ben icabına bakacağım." "Bir tokatla çözebileceğini sanmıyorum." Victor sinirle alay arasında bir çizgide yürürken duraksadım. Büyükannem anneme tokat mı atmıştı? Bunu yaptığını daha önce hiç görmemiştim. "O puştu en başında ortadan kaldırmam gerektiğini biliyordum," dedi büyükannem hiddetle. "Sırf ortada Mila var diye bir şey yapamıyordum ama bir de bebek çıktı şimdi başıma! O şerefsiz benim de canımı çok sıkıyor ama salak kızım ona resmen tapıyor!" Hem de ne tapmak. Annem ona Tanrı'ya inandığından çok inanarak kendini mahvediyordu. Kendisiyle birlikte beni de mahvediyordu. Annemin özeti buydu aslında. Kendisi mahvolduğunda herkesin mahvolmasını isterdi. "Tanya'nın üvey babasıyla bir sorunları var?" diye sordu Victor, sesinde kanın kokusu vardı. Kısa bir sessizlik oldu ve büyükannemin iç geçirdiğini duydum. "Başından beri pek iyi geçinemezler o kadar." Gözlerimi açtım. Hala kendi odamda olduğumu anlamam uzun sürmedi. Usulca yutkundum. Burada kalmak istemiyordum. Onlar burada olduğu sürece bir saniye daha beklemek istemiyordum. Bu evin yüzlerce metrekare olduğunu biliyordum fakat benim için sadece bir metrekare kadar dardı şimdi. "Victor." Adı dudaklarımdan bir fısıltı gibi döküldü ama o beni duydu. Fısıltımı duyarak hızla üzerime eğildiğinde solumda olduğunu fark ettim. Bana yukarıdan bakarken kaşları çatıktı. Aynı saniyelerde büyükannem onun hemen bir adım arkasından bana bakıyordu. "Tanya," dedi titreyen bir sesle. "Nasılsın?" Victor'a baktım. "Götür beni buradan," dedim. "Lütfen," diye yalvardım ona. Hayatım boyunca annemin bana inanması için yalvardığımda küçüktüm. Şimdi ise ondan uzaklaşmak için yalvarıyordum. "Götür beni buradan." "Tanya, delirme lütfen. Bu haldeyken gidemezsin," diyerek karşı çıktı büyükannem ancak Victor çoktan eğilip elini sırtıma koyarak beni kaldırmıştı. Utancımı gizlemek benim içim açımdan çok zordu. Zamanında onun gibi birisiyle asla işimin olmayacağını söylemediğim adamın arkasına saklanıyordum. Ailemden korunmak için. Ona yaslanıyordum, yıkılmamak için. Oturup ayaklarımı yataktan sarkıttığımda havanın çoktan kararmış olduğunu fark ettim. Odanın ışıklarının hepsi yanıyordu. "Yapman gereken," dedim ona baktığımda. "Onları benden uzak tutmaktı. Senden sadece bunu istedim. Sen değil ama Victor bunu yapacak." Ne halde olduğumu bilmiyordum, ne kadar dağılmış göründüğümü bilmiyordum. Acınacak halde olmalıydım. Belki de Victor benim gibi bir kıza acıdığı için böyle iyi davranıyordu ama gururum…