ÖLÜMCÜL SEÇİMLER

Bölüm Şarkısı: Billie Eilish / Lovely Merhaba. Bir haftada ne özledim sizi ayol. Yorumlarınızı ve oylarınızı bekliyorum. Özellikle yorumlarınızı bekliyorum, en çok yorum atın, tamam mı? Keyifli okumalar dilerim 🤍 ❄️ Bölüm 8: Ölümcül Seçimler Hayat bazen huysuz bir kocakarıdan beter oluyordu. Önüme açtığı kartlardan birisini seçmemi istiyordu ama bana sırtını dönmüş kartların her birinin iç yüzünde aynı sembol vardı. Görmesem de biliyordum. Elimde Kılıç Onlusu tutuyordum ve bunun sonucunun nereye gideceğini görebiliyordum. Her şeyin en kötüsünü düşünmek asla kurtulamadığım bir huyumdu. Yolun sonunda beni delirtecekti. Gözlerimi solgun ellerimden kaldırarak yanımda oturan adama baktığımda bütün dikkatinin yolda olduğunu fark ettim. On dakikadır bu arabanın içindeydik, son derece kontrollü ve sakin hareketleri ile iyi bir şofördü. Hiç konuşmuyordu ama benden yana bir beklentisi var mıydı bilmiyordum. "Nereye gidiyoruz?" diye sordum, sessizlik çıldırtıcıydı. "Evime, halamla tanışacaksın." "Ne?" Aniden ona döndüm. "Halanla mı?" Tepkim karşısında kaşlarını kaldırarak bana baktı. "Evet?" "Hemen mi? Bu çok hızlı olmaz mı, yani biraz daha beklemek daha doğru olurdu sanki. Halana durumu anlattın mı? Aniden karşısına bir kadın çıkartmanı ve onunla evleneceğini söylemeni normal karşılar mı?" "Yani her gün bir kadını onun karşısına çıkartmıyorum," dedi düşünceli bir şekilde. "Ancak Aliyev Ailesi ile böyle bir durumun gerçekleşmesi olasıydı. Evden ayrılmadan önce Vasili'den ona durumu anlatmasını istedim. Eminim o düşük çenesiyle her şeyi anlatmıştır." "Yine de önce biz konuşsak daha iyi olur," dedim önüme döndüğümde. "Ben hala ne olduğunu anlamış değilim, kafamda onlarca soru var. Seni bile tanımıyorum." "O zaman benim evime gidelim." Kırmızı ışıktan sola doğru döndü. "Orada daha rahat konuşuruz." "Olur." Onun evine gitmek bana kendimi pek iyi hissettirmese de yakında evleneceğim adamın evine gitmekten çekinmem saçmaydı. Zamanla alışacaktım ama şimdilik her şeyin normalleşeceğine kendimi inandırırsam daha kolay olacaktı. "Torpido gözünü açar mısın?" diye sorduğunda uzanıp torpido gözünü açtım. Açar açmaz birkaç çikolata paketi kayarak yere düştü. Onlarcası da oradaydı. Düşenleri almak için eğildim, hızlıca topladım. "Orada bir sigara paketi olması gerekiyordu, verir misin?" Çikolata paketlerinin bu kadar çok olması ona hiç tuhaf gelmemişti belli ki. Çikolataların arasını karıştırarak sonunda paketi buldum. "Çekinme," dedi paketi alırken. "İstersen yiyebilirsin." "Yok, teşekkür ederim." Çikolata yersem şu an bu gerginlikle kusardım zaten. Uzanıp elimdeki çikolatayı da aldı ve bacaklarının arasına bırakıp sigara paketini açmaya girişti. "İstersen ben açayım," dedim torpido gözünü kapatırken. Arabanın kontrolünü kaybetmesinden endişe ediyordum. Paketi bana geri uzattı. Böylece paketi açıp içinden bir dal çıkarttım. Bana yandan bir bakış attı. "Yakar mısın?" Tamam, bu o kadar da hoşuma gitmemişti ama bir kere teklif etmiştim. Sigarayı dudaklarımın arasına yerleştirerek cebimdeki çakmakla ateşledim ve duman ciğerlerimi doldurana kadar bir nefes çektim, ardından da ona uzattım. Sigarayı aldığı an kendi tarafımdaki camı açarak dumanı üfledim. Bu yeni tanıştığım birisine karşı aşırı samimi bir davranıştı. Yolculuğun geri kalanı sessizdi. Victor sigarasını içtikten sonra aldığı çikolatayı sadece iki ısırıkta bitirdi. Çok geçmeden gideceğimiz yere vardık. Burası bir rezidanstı. Onu takip ederken bulutların arasında kaybolan rezidansı inceledim. Altın renkli asansöre binip de en üst katın düğmesine bastığında bile ona bakmayı reddettim. Oysa asansörün aynasından beni izlediğini biliyordum. Asansör durduğunda tek bir dairenin olduğu en üst katın önündeydik. Panele sayıları hızlıca yazarak kapının açılmasını sağladığında hemen arkasındaydım. İçeri girdi, öncelikle ayakkabılarını çıkartıp kenardaki gömme dolaba koyması dikkatimi çekti. Ben de eve ayakkabı ile girilmesinden nefret ettiğim için bu hoşuma gitti. Harika, hiç tanımadığım müstakbel gangster…