LKS-73

Omuriliğimden itibaren bir ürperti geçtiğinde bir an için zamanın durduğunu sandım. Ve hatta sonra geri sardığını. Yıllar öncesine gittiğimizi birden... Çok eskiye. Lise zamanlarına. Birbirimize olan aşkımızı anımsadım. En saf en çocuk duygularla. Birbirimize ömür boyu böylesine aşık kalacağımızı sandığımız, birbirimiz olmadan nefes dahi alamadığımızı iddia ettiğimiz, henüz yara almamış ve gelecekten umutlu halimize döndüm. İlk el ele tutuştuğumuz ve hatta ilk öpüştüğümüz güne. Nasıl heyecanla çarpmıştı kalbim. Göğüs kafesimi yarıp dışarıya fırlayacağından korkmuştum. Bacaklarımın bağı tıpkı bugünkü gibi çözülüvermiş ve ona tutunmuştum. Hep ona tutunurum sanmıştım. Fakat öyle olmadı. Gençliğimin sadece bir bölümünde bana eşlik eden bu çocuk, kendisiyle birlikte tüm bu masum duyguları da alıp götürdü. Hayat ne garip. Yıllar önceki bana sorsalar asla ayrılmayız, evleneceğiz biz derdim. Oysa şimdi karşımda bir yabancı duruyordu. Yıllar onu da yıpratmıştı fakat gözlerindeki ışık aynıydı. Gülümsediğini kesti sonra bakışlarım. Gülümsemesi de değişmemişti. Fakat önceden daha samimiydi neşesi. Sertçe yutkundum ve ismimin bir kez daha anılmasıyla an'a döndüm. Zaman yeniden akmaya başladı. Karşımda dikilen genç adam bana doğru hamle yaptığında ve hatta ileri gidip kollarını bedenime doladığında tamamen bir yabancıya sarıldığımı hissettim. Gözlerinde ve sesinde taşıdığı minik hatıralar dışında hiçbir şeyden eser kalmamıştı. Hiçbir duygu yoktu. Geçmişe dönüp gülümsememe yetecek kadarını bakışlarında ve tebessümünde görmüştüm yalnızca. Her şey ne kadar da değişmişti. O an aklıma gelen şeyle kendimi hızla geri çekip omzumun üstünden arkaya baktım fakat onu göremedim. Arabası da yoktu. Gitmişti. Kaşlarım gayriihtiyari çatıldığında panik vücudumu birden ele geçiriverdi. Beni bırakıp gitmişti. Ne hissediyordu? Öfke? Kızgınlık? Kıskançlık? Soner'in omzuma dokunmasıyla benimle konuştuğunu fark ettim fakat ne dediğini duymuyordum. Algılarım kapanmıştı sanki. " Senin ne işin var burada? " dediğini okudum dudaklarında. " Burada çalışıyorum. " diye geveledim. " Şansa bak ben de. " dediğinde ise sesi uğultu halinde de olsa kulaklarıma ulaşmıştı. " Benim acelem var.. " diyerek bıraktım onu ardımda. Büyük kabalık. Fakat umursamadım. Vücudumda dolanan panik yüzünden, kibarlık bir yana dursun nefes almayı bile unutmuş vaziyetteydim. Aklıma direkt olarak elimdeki telefonum geldiğinde hızla numarasını tuşladım ve kulağıma dayadım. Fakat açan olmadı. Bir kez daha denedim. Bir kez daha. Ve sayısız kez daha. Mesajlar bıraktım. Fakat geri dönüş alamadım. En son kendimi çaresiz bir şekilde ağlayarak Okan'ın yanına giderken bulmuştum. Ona neden gittiğimden de emin değildim. Eren abimi telaşlandırmak ve üzmek istemiyordum çünkü zaten tatlı bir telaşın içerisindeydi. Aslında Okan'a gitmemin bir nedeni daha vardı. Kenan'ın geçmişini en iyi onun bildiğini biliyordum. Kenan bana hiç anlatmamış, ben de hiç sormamıştım İrem ile arasında geçenleri. Fakat Okan abim biliyordu. Şu an kendisini o zamanki gibi çaresiz hissettiğine emindim. Fakat ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Otobüse atlayıp yol boyu ona ulaşmak için çabalamaya devam ettim fakat hiçbiri sonuç vermedi. Durakta inip abimin apartmanına vardığımda ise artık gözlerimde yaş kalmamıştı. Zile basmamla abimin kapıyı açması bir oldu ve beni bu perişan halimle görünce inanılmaz endişelendi tabii. " Duygu ne bu hal? " diye sorduğunda içeriye girdim ve çantamı kolumdan çıkartıp koltuğun üstüne fırlattım. " Abi bana yardım et. Kenan'a ulaşamıyorum. " Okan'ın kaşları mümkünmüş gibi daha da çatıldığında ellerimi yüzümü sıvazladım. " Abi... bugün şirkette eski sevgilimle karşılaştık. O da orada çalışıyormuş ve... " Abim birden kesti. " Ney? " Gözlerim onunkilere kitlendiğinde sertçe yutkundum. Abimin Soner'den haberi yoktu. Bu bilgi beynime yeni iletildiğinde içimden küfrettim. Fakat ne olursa olsun başka da yolum yoktu zaten. Anlatmaya devam ettim telaşla. " Abi lisedeki sevgilim. Bırak şimdi buna takılmayı bana yardım…