LKS-71

Merhabaa hit ve yorum bırakmayı lütfen unutmayın ve beni Instagram'dan takip ederseniz çok sevinirim :)) Kenan arabanın kapısını kapatıp yanıma geldiğinde gerginliğin vücudunda kol gezdiğini hissedebiliyordum. Beni belimden sarıp kendine doğru hafifçe çekmesi Yusuf'a açık bir mesajdı. Yusuf elalarını önce benim üzerimde gezdirdi sonra ise Kenan'ın karalarına dikti. Derin bir nefes aldığında konuşacağını fark edip dikkat kesilmiştim. " Kenan. " demesiyle sertçe yutkundum. Tatsızlık çıkmasından çok korkuyordum. Her şey yoluna girdi derken başa dönmemizden çok korkuyordum. " Özür dilerim. " dediğini işittiğimde ise tuttuğumu yeni fark ettiğim nefesimi, titrek bir şekilde dudaklarımın arasından bırakmıştım. Elini havada açtı ve kendini açıklamakta zorlandığını ortaya koyan bir mimikle yeniden konuştu. " Kendime yakışmayan şeyler yaptım. " Kenan'ın belimdeki eli gergince kımıldandığında şaşkın bakışlarımı onun yüzüne kaldırmıştım. Gözleri şüpheyle kısılmış direkt olarak Yusuf'a bakıyordu. Dudaklarımı sıkıca birbirine bastırdım. " Çocukça davrandım. Senden de özür dilerim Duygu. " dediğinde ise yeniden ona dönmüştüm. Ne yapacağımı bilemeyerek öylece durdum. Şu an burada tam karşımdayken içimden geçen tek şey ona sıkıca sarılmaktı fakat bunu yapamayacağımı biliyordum. İşlerin bu noktaya gelmesi benim hatam değildi, o yüzden özür dilemesi gereken de oydu. Bunu da biliyordum. Ve özründe samimi olduğunu da görebiliyordum. Fakat Kenan benim gibi düşünmüyor olmalıydı. Öksürerek boğazını temizledi ve konuya bodoslama girdi. " Yusuf, özrünü kabul ettim. Ama seni Duygu'nun yakınında görmek istemiyorum. " Bu katı duruşu içimin ürpermesine sebep olurken Yusuf da yıkılmış görünüyordu. Elaları hüzünle benimkilere çevrildi fakat çok oyalanmadan yeniden Kenan'ınkilere çıktı. Ardından başını hafifçe salladı. " Anlıyorum. " Kısa bir sessizliğin hemen ardından omurgasını dikleştirip bu kez kendinden daha emin bir şekilde konuştu. Bakışları Kenan'da olsa da bana hitaben konuştuğunu anlayabiliyordum. " Ama için rahat olsun. Benden yana Duygu'ya kardeşlik dışında bir his kalmadı. " Bu sözleri gözlerimin yaşarmasına yettiğinde Kenan farkında olmadan parmaklarını belime saplamıştı. Sessizce başını salladı. İnanıp inanmadığını anlamamıştım. Bense inanıyordum. Eski Yusuf gibi bakıyordu bana. Burnumun direği sızlarken Yusuf daha fazla burada durmanın bir manası olmadığını düşünmüş olacak ki müsaade istedi ve yanımızdan ayrıldı. Uzaklaşır uzaklaşmaz elimin tersiyle gözlerimin altını sildim. Kenan ise belimi bırakıp bedenini bana döndürmüştü. " Ne düşündüğünü biliyorum. " dedi sakince. Gözlerimi kaldırıp onun karalarına baktım. " Ne istediğini de biliyorum. İkinci bir şansı hak ettiğini düşünüyorsun. " dediğinde karşılık veremedim. Çünkü doğruydu. Sıkıntıyla iç geçirdi. " Fakat ona güvenmiyorum Duygu. Lütfen anla beni. Bu bir anda gelip de her şey bitti, eski halimize dönelim demesiyle olacak bir şey değil. Ve ben... " elini kaldırıp sol gözümün altını sildi. " Sevgilimin etrafında ondan hoşlanan başka bir adam olmasını istemiyorum. " Başımı hafifçe salladım. " Anlıyorum. " Yavaşça yutkundu. " Zaman gösterecek ne kadar samimi ve ne kadar dürüst olduğunu. Ben de böyle olmasını istemezdim. " diye mırıldandığında ise sessiz kaldım. Bazı şeyler için zamana ihtiyacımız vardı. Çokça zaman... *** Yazar Bakış Açısından Park yine dolduğunda bu kez bir eksik ve bir fazla vardı. Duygu gelememişti fakat Yusuf uzun bir aradan sonra buradaydı. Herkes onun gelişini sevinçle karşılarken Feyza uzakta bir köşede telefonuyla ilgileniyordu. " Nerelerdesin oğlum sen? Veda bile etmeden çekip gittin. " diye sitemde bulunan Umut'tu. " Ne desen haklısın. Ama bir süreliğine buradayım artık. " Ceren kafası karışmış bir şekilde sordu. " Bir süre derken? " Yusuf elalarını Feyza'nın üzerinden çekip Ceren'in buz mavisi gözlerine dikti. " TUS'a gireceğim iki hafta sonra. " Bu defa konuşan Emir'di. " Sonra dönüyor musun? " Yusuf başını salladı sessizce. " Neden gittin ki Bursa'ya? " diye sor…