LKS-70

Birden telefonunu eline alıp oturduğu taştan kalktı. Bu hareketiyle ben de geriye savrulmuş ve popomun üstüne düşmüştüm. " Feyza? " dedim tedirgin bir şekilde. " Yok bir şey Duygu.. " dedi tekrar ağlamaklı bir sesle. Panikten eli ayağına dolaşmıştı. Avcumun üzerine abanarak yerden kalktım. " Neyi öğrenir herkes? " diye sordum bu kez daha yüksek bir sesle. Adımlarını parkın çıkışına yönelttiğinde atik davranıp kolunu kavradım. " Feyza noluyor? Tehdit mi ediyor seni? " " Y-yok bir şey lütfen bırak... " diyerek hıçkırdı. O esnada Umut ve Ceren de şakalaşmayı kesip bize dönmüştü. " Bana anlat, çözebiliriz belki... " desem de ikna edemedim. " Lütfen bırak. " derken kolunu silkip elimden kurtulmayı başarmış ve koşmaya başlamıştı. Arkasından şaşkınca bakakaldığımda Ceren ve Umut yanıma geldi. " Ne oldu öyle? " diye soran Ceren'di. Sıkıntıyla soludum. " Bilmiyorum ki. Sanırım Mehmet onu tehdit ediyor. " Ceren'in kaşları çatılırken Umut arsız bir küfür patlattı. " Neyle? " Omuz silktim. " Anlatmadı. " " Gidip öğreniriz biz de. " diyerek öne atıldığında Ceren kolunu kavrayıp çekiştirdi. " Dur yapma bir şey. Kızın başına iş açmayalım, bilmeden etmeden. " Umut kararsız bakışlarını benimkilere çevirdiğinde ben de en az onun kadar öfkeli ve kararsızdım. Derin bir iç çektiğimde omuzlarım önüme düştü. " Ceren haklı.. " diye mırıldandım sonunda. Mehmet'in kapısına dayanırsak öfkeyle, Feyza'ya zarar verecek bir şey yapabilirdi. Neyle tehdit ettiğini dahi bilmiyorduk üstelik. Feyza'nın elini kolunu bu denli bağladığına göre büyük bir şeydi. " Ben Kenan'la konuşacağım. Bir yolunu bulacağım. " dedim sonra sakince. Bu işi onun çözebileceğine emindim. " Bize de haber ver mutlaka. " dedi Umut. Başımı salladım usulca. " Tamam. Şimdi gidiyorum. Yarın görüşürüz. " " İyi geceler. " diye mırıldandı Ceren. " İyi geceler. " *** Ertesi gün Kenan'a, dün gece olup bitenleri hızlıca anlatmış ve yardım istemiştim. O da bana sunumumla ilgilenmemi, gerisini kendi halledeceğini söyledi. Onu dinledim. Ne yapıp edip bu sorunu çözeceğinden emindim. Bugünün hem Feyza hem de bizim için güzel bir gün olmasını umuyordum. Ta ki atölyede kahve krizi patlak verene kadar... Üçümüz de tasarımlarımızı hazır hale getirip askılıklara asmıştık. Geriye yalnızca kurulun değerlendirmesi kalmıştı. Fakat Ece Hanımın odasından çıkıp, yanımıza tasarımları almak için geldiği o kısa zaman diliminde hiç olmayacak bir şey gerçekleşti. Atölyedeki dikiş makinalarından fazla olanları taşımak için gelen çalışanlardan biri, dengesini kaybedip masanın üzerindeki kahve fincanını devirdi. Ve tüm kahve İpek'in tasarımına boca oldu. Hepimiz şoka girmiş bir şekilde olan biteni seyrederken İpek panikle çığlık atmıştı. " Hayır hayır! " diye inledi telaşla. Hızla askılığa ilerledi ve tasarımını çekip çıkarttı yerinden. Elbisenin etek kısmında devasa bir kahve lekesi vardı. Gözleri yaşarırken sızlandı. " Hayır ya... " Birden öne atılıp elbisesinin eteğini kavradım. " Kes bunu. " Bakışları yüzüme döndüğünde kafası karışmıştı. " Eteğin lekeli kısmını kes. Mini yap. " " Ama.. göğüs dekoltesi var. " dediğinde kaşlarım çatıldı. Tasarımlarda birden fazla dekolte istenmiyordu. " Tamam. Kapatırız. " dedim bu kez. Ve Sevil isyankar bir sesle araya girdi. " Yalnız bu yaptığın doğru bir şey değil. " Cümlesinin muhatabı bendim. Yüzüm gerilirken ona döndüm. " Yardım edecek misin yoksa orada dikilecek misin? " Kaşları şaşkınlıkla havalandı. " Ne yardım edeceğim? Rakibiz biz. Unuttun galiba. " Sertçe yutkundum. " Kızın hiçbir suçu yok Sevil. Sen de gördün. " Omuz silkti. " Ee? " Kirpiklerimi şaşkınlıkla kırpıştırdım. " Ne demek ee? Senin de başına gelebilirdi. " " Ama gelmedi. " deyip İpek'e baktı " Üstelik gelseydi bile başkasının aklına ihtiyaç duymadan müdahale ederdim. Bunun gibi ağlayarak sonumu beklemezdim. " Kaşlarım derince çatıldığında sesimi yükselterek konuştum. " Bu kadar acımasız olmak için ne yaşadın sen? " Alayla gözlerini kıstı. " Belli ki burayı hak etmiyor. Neden bu drama? " Burnumdan soluyarak yeniden…