LKS-7

Telefonuma gelen Instagram mesaj bildirimi ile gözlerimi elimdeki lila kumaştan ayırıp hemen yanımda duran telefona çevirdim. Ardından ekrana çift tıkladım. Saat 03:02'ydi. Bu saatte bana kimin neden mesaj attığını merak ederek ekran kilidini açtım. 1 yeni mesaj isteği. Kaşlarım çatılırken bildirime tıkladım. 'Duygu engelimi kaldırır mısın?' Bıkkın bir nefes verirken tuş kilidini geri kapadım. Gerçekten zaten zor atlatmıştım ve şimdi bu yaptığı hiç hoş değildi. Parmaklarımla şakaklarımı ovarken kucağımdaki kumaş parçalarını halıya ittirip yerden kalktım. Su içmek için odamdan çıkarken telefonuma gelen yeni bildirimin sesini işitmiştim. Olan şuydu. Bir buçuk yıllık ilişkimizi sıkıldığını söyleyerek aylar önce bitirmişti ve şimdi yeniden konuşmak istiyordu. Son birkaç ayım onun yüzünden özgüvenim ve hayat enerjim diplerde geçmişti. Üstelik bu durumu aileme yansıtmamaya çalışmak beni bir hayli yormuştu. Şimdi ise tam atlattım, toparladım derken her şeyin başa sarmasından öyle korkuyordum ki. Üstelik ismini her gördüğümde içimde bir şeyler yer değiştiriyordu. Sessiz ve uzun adımlarımla mutfağa girdiğimde abimi bir anda karşımda bulunca kısa bir çığlık koy vermiş sonra yine kendi ellerimle ağzımı kapatmıştım. " Abi napıyorsun bu saatte burada? " diye fısıldadım ardından. Abim camın önünden ayrılırken izmaritini küllüğe bastırdı. " Sıcaktan uyuyamadım. Sen neden ayaktasın yarın okulun yok mu? " Başımı sallarken Okan abime yaklaştım. " Var. Ödev yetiştirmeye çalışıyorum. " Camı kapatıp mutfaktan çıkarken " Gecikme. " dedi. *** Ertesi sabah şaşırtıcı bir şekilde ilk alarmda kalkmayı başarmıştım. Hızlıca yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladım ve üstümü değiştirdim. Bugün sunumum vardı o yüzden her zamankinden daha özenli giyinmek istemiştim. Üstüme krem triko askılı bir elbise geçirdim ve saçlarımı hızlıca sepet örgü yaptım. Bordo bir ruj sürüp rimelle kirpiklerimi hacimlendirdim. Son olarak da buz mavisi kot ceketimi ve çantamı alıp odamdan çıktım. Yol her zamanki gibi 1 saat 15 dk civarı sürmüştü. Uykumu tam alamadığım için gözlerim sürekli dalıyordu fakat iki espresso shotla bu meseleyi halledebileceğime inanıyordum. Okulun binasına girdiğimde bir yandan da Sevde'yle mesajlaşıyordum. Ders başlamadan onu giydirmem gerekiyordu. Ben kantin katına çıkıp kahvemi aldığımda o da gelmişti. " Günaydın. " dedi neşeli bir sesle. " Günaydın çok stresliyim. " " Yetişmedi mi yoksa? " dedi bir anda panikle. Kahvemden koca bir yudum alırken yanıtladım. " Yok yok yetişti. Sadece gerginim işte. " Karşıma otururken göz kırptı. " Halledeceğiiz. " " Bütün gece Kerim mesaj atıp durdu. " dedim gözlerimi kaçırarak. " Ne? Oha ne yazdı? " Omuzlarımı silktim. " Konuşmak istiyormuş falan işte. " " Yanıtladın mı? " " Yok. " " Birkaç hafta daha erken pişman olsaydı bir şansı olurdu belki... " dediğinde kaşlarımı çattım. " İyiyim böyle. Ona ihtiyacım yok. " Başını salladı. " Bence de. " *** Sıra bize geldiğinde heyecandan kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Sevde her zamanki gibi diktiğim takımı harika taşımıştı. Fakat Burcu Hoca'nın poker suratından hiçbir şey anlaşılmadığı için beğenip beğenmediğinden emin olamıyordum. Nihayet inceleme ve puanlama faslını bitirdiğinde göz teması kurdu. " Duygu şahane bir terzisin, tek bir hata yok biçme ve dikmede. " Midemin heyecanla kasılmasıyla elimi karnıma bastırmak istedim fakat kendime engel oldum. " Fakat biz terzi yetiştirmiyoruz. Stilist yetiştiriyoruz. Takım gayet güzel. Model açısından da şanslısın. Fakat ben özgün olmanızı istedim. Diktiğin esere baktığımda ünlü markaların ürünlerinden farklı bir şey göremiyorum. " Yüzüm ışık hızıyla düşerken itiraz ettim. " Yaka detayı... " " Evet esprili bir yaka detayı yapmışsın. Hoş. Fakat ağzımdan wow kelimesini duydun mu? Ya da sınıfa soralım," bedenini sınıftakilere çevirdi ve sesini yükseltti. " İçinizden kimse içinden dahi olsa wow dedi mi? " Kulaklarımdan itibaren kızarmaya başladığımı hissettiğimde sınıftan çıt bile çıkmamıştı. " Renk konusunda da oldukça şanslıydın fakat iyi…