LKS-63

Takı merasimi bittip herkes dağıldıktan sonra salonda biz bize kalmıştık. Damla'nın anne ve babası bir köşede Ayten Halam ile konuşurken biz ise Okan abimin ricası üzerine yanlarına toplanmıştık. Kahvelerini hepimizde kaçamak bir şekilde gezdirirken masanın üzerinde yumruk halinde duran elinin üzerine Esra'nın eli kapandı ve destek verir gibi sıktı. Bunu yalnızca ben değil Sevde de görmüştü. Birkaç adım uzağımızda öylece duruyor ve dik dik ikisine bakıyordu. Burak ise onu eve bırakmadan ayrılmak istemediği için onun hemen yanındaydı. Abim gözlerini hemen yan sandalyesinde oturan Esra'ya çevirdi ve diğer eliyle kızın, yumruğunu kavrayan eline teşekkür edercesine hafifçe vurdu. Ve ardından elleri ayrıldı. Hepimiz ne diyeceğini merakla beklerken Damla endişeli bir suratla bizi izliyordu. Kızın en güzel gecesini mahvetmek gibi bir rezillik yapmazdık inşallah. " Ben özür dilerim sizden. " dediğinde önce bana sonra da Eren'e baktı. Bu, beklediğimiz bir şey olmadığından şaşkın bir ifadeyle karşılamıştık. Yavaşça yutkundu. " İyi bir abi olmaya çalıştım hep. " derken sözleri banaydı. " Seni her şeyden ve herkesten uzak tutarsam koruyabileceğimi düşündüm. Yıllarca bana yaptığımın ne kadar yanlış olduğunu anlatmaya, göstermeye çalıştınız fakat görmedim. Ama inan tek bir an bile kötü bir niyetim olmadı benim Duygu. Sen benim biricik kardeşimsin. İyi niyetliydim fakat kötü şeyler yaptım. Geç de olsa fark ettim. " Sözlerini dinlerken ne zamandır yüreğimde konaklayan ağırlığın hareketlendiğini hisseder gibi oldum. " Özür dilerim. Sevgimi göstermeyi bilmediğim için de. Abilik etmeyi bilmediğim için de. " dediğinde gözlerim dolmuştu. Ardından bakışlarını Eren'e çevirdi. " Ne dediysen, ne yaptıysan hep haklıydın. " diye itirafta bulundu. " Sen kusursuz bir abisin Eren. Senin gibi olmak istedikçe zıttını yapmam da bundandı belki. Senin kadar iyi olamamak korkusu. " Derin bir iç geçirdiğinde aylardır kafasında dönüp duran düşünceleri toparlamaya çalıştığının farkındaydım. " Başta sana çok kızdım. Çok da kırıldım. Ama sonra... " durdu ve gözlerini Esra'ya dikti. " Esra ile tanıştım. " dediğinde içim acıyarak Sevde'ye baktım. Gözleri kıpkırmızı olmuş vaziyette direkt olarak abime bakıyordu. Burak ise güç vermek istercesine kolunu sıkıca kavramıştı. " Kapı komşusuyuz Esra ile. Psikolog kendisi. Çok uğraştı ama nihayet ikna etti beni terapiye gitmeye, tatlı diliyle. " derken gözlerinde gerçek bir minnet vardı. Esra da ona gülümseyerek baktı. Aralarında bir yıl gibi kısa bir sürede çok fazla yaşanmışlık ve paylaşım olduğu belliydi. " Onun sayesinde bugün, bir nebze de olsa daha aklı başında bir adam olarak karşınıza çıkabildim. " Annem yaşlı gözlerini Esra'ya çevirip sesli bir nefes verdi. " Ah güzel kızım benim. Allah senden razı olsun. " Esra bu kez samimi bakışlarını anneme yöneltmişti. Abim konuşmaya devam etti sakince. " Hasta olduğumu bile kabul etmeyen ben, sizin için iyileşmeye çalışıyorum. Biliyorum kabahatim boyumu aştı. Ama beni affedebilecek misiniz? " Annem son sözüyle içli içli ağlamaya başlamıştı. Ben de daha fazla yerimde duramayarak ona doğru adımladım ve ince kollarımı boynuna sıkıca doladım. " Ben de özür dilerim abi. " derken ağlamamı engellemek ister gibi dudaklarımı büzüştürmüştüm. Abim oturduğu sandalyeden kalkıp bana daha düzgün sarıldığında Eren abim de yanımıza gelmişti. Dakikalarca sürdü sarılma ve hasret giderme faslımız. Sonrasında nihayet annemin aklına Damla ve Eren'in düğün gecesinde olduğumuz geldi de hep birlikte onları arabayla evlerine uğurladık. Tüm bunlar olurken Kenan da başka bir köşeden bizi izlemekle yetiniyordu. Okan'ın kendisini affetmediğinin farkındaydı ve buna saygı duymayı tercih etmişti. Damla'nın ailesi de bizle vedalaşıp arabalarına bindikleri esnada Sevde yanıma geldi. " Sevgililer mi? " Başımı ona çevirmeden önce gözlerim, çaprazımızda duran Okan ve Esra ikilisine değdi. " Komşum dedi. Sevgilim derdi öyle olsa herhalde. Hem sanmıyorum bu kadar çabuk seni unutup da yeni biriyle birlikte olacağını. "…