LKS-57

Instagram'dan bana ulaşabilirsiniz. Kitaplarımla ilgili duyurular ve videolara da ulaşabilirsiniz. Hesabım:@ailkesandikli Eve girdiğimden beri hem annem hem de abim asla rahat vermemişti. Odama girip kapıyı kapatsam da açıp peşimden içeriye girdiklerinde sinirle onlara döndüm. " Yalnız kalmak istiyorum anne! " Annem endişeli bir yüz ifadesiyle sordu. " Noldu, ayrıldınız mı yoksa? " Bıkkınlıkla soludum fakat cevap vermedim. " Kızım konuşup hallolur bunun için ayrılınır mı? " Abim girdi bu kez söze. " Kenan'la bir de ben konuşayım. " " Abi! Anne! Lütfen beni yalnız bırakın. Kimseyle de konuşmayın. " dedim tek tek ikisine de bakarak. Annem bir kez daha konuşmaya yeltendiğinde abim onun koluna girdi ve odamdan çıkartmak için hamle yaptı. " Hadi gel anne. " İkisi de odadan çıktığında kapıyı bir kez daha kapattım ve pencereme yaklaştım. Odasının ışığı yanıktı fakat perdeleri kapalı olduğundan içeriyi göremiyordum. Telefonumu cebimden çıkartıp numarasını tuşladım ve aradım. Açmadı. Bir kez daha aradım fakat bir kez daha yanıtsız kaldım. Ben de gergince mesajlara girdim. ' Kenan özür dilerim öyle demek istemedim. ' Bakışlarım ekrana sabitlenmiş gelecek yanıtı bekliyordum ki birden çevrimiçi oldu. Kenan yazıyor... ' İyice düşünüp kararını vermeden yazma Duygu. ' Aldığım yanıtla gözlerim irileşirken hızla yazmaya koyuldum. ' Benim niyetim ciddi. Sadece hazır değilim. Ve sinirlendim. Birden ağzımdan öyle çıktı. ' Kenan çevrimdışı. Sohbet ekranıyla birkaç dakika daha bakıştım fakat çevrimiçi olmadı. En sonunda pes edip telefonu komodinimin üzerine bıraktım ve kendimi yatağa attım. Ne zaman bir şeylerin yoluna girdiğini hissedecek olsam her şey sarpa sarıyordu. Hepsi Gülizar'ın suçu. Dolduruyordur şimdi Kenan'ı bana karşı. Zaten başından beri ilişkimizi onaylamıyordu. Ben de ekmeğine bir güzel yağ sürdüm. Yastığımı başımın altından kaldırıp yüzüme bastırdım ve sessizce çığlık attım. Ama dayanamamıştım ki. Her şeye burunlarını sokmalarından bıkmıştım. O da çok üstüme geldi. Biranda çıktı ağzımdan işte... Neden kimse beni anlamak istemiyor? Çok mu anlaşılmaz bir şey diyorum sanki? Kenan'ı istemiyorum demiyorum ki ben... Okulum bile bitmedi. Erken diyorum. Ne bu ısrar? Tüm gece yatakta bir o tarafa bir bu tarafa dönüp durmuş fakat asla uyuyamamıştım. Ne yani, ayrılmış mıydık şimdi? *** Elimdeki mint yeşili saten kumaşı makinanın altında yavaşça kaydırırken ne yazık ki kafamı hala toparlayabilmiş değildim. Sürekli dalıp dalıp duruyor ve kumaş parmaklarımın arasında gerildiğinde kendime geliyordum. Bir kez daha makinanın iğnesinin boşa dikiş attığını fark ettiğimde irkilerek makinayı durdurdum. " Siktir. " diye bir nida koptu dudaklarımdan. Sima da sesimi duyunca elindeki işi bırakıp yanıma gelmişti. Bakışları saten kumaşta gezinirken kaşları ansızın çatıldı. " Of Duygu ne yaptın ya? " Kirpiklerimi kırpıştırırken ellerimi kumaştan çektim. Sima ise kumaşı iğneden kurtarmış ve havaya kaldırmıştı. " Yamuk dikmişsin. Yeter ama artık ya! " Ben oturduğum yerde gergince bacağımı sallamaya başladığımda Sevde bağrışmaları duyup yanımıza gelmişti. " Ne oldu? " dedi endişeyle. " Özür dilerim. " dedim sadece dümdüz bir sesle. Sima bana ters bir bakış attı. " Aklını işe veremiyorsan git ben yaparım Duygu. Dikişin benden iyi diye sana verdim bok ettin her şeyi sabahtan beri. " " Hey tamam sakin olun, ver bakayım. " diyerek kumaşı elinden aldı Sevde. Sima ne dese haklıydı çünkü sabah da dalgınlıkla yanlış tonda bir makarayla dikiş yapmıştım. " Sökeriz hemen... " diyen Sevde'nin elinden kumaşı kopartırcasına aldı. " Ya bırak Allah aşkına Sevde saten bu. İz kalacağını bilmiyorsun sanki... " Sevde sıkıntıyla bana baktı. " Çok büyük bir şey değil fark edilmez bile. " dese de söylediği şeye inanmadığı belliydi. " Aynen fark edilmez. Burcu hocadan bahsediyoruz. " " Astar sonuçta. " diye son bir kez daha şansını denediğinde oturduğum sandalyeden gürültüyle kalktım. " Özür dilerim Sima. Hepsini baştan dikeceğim tamam mı? " Sima kızgın bir suratla bana bakarken iç çe…