LKS-54

İşittiğim cümleyle oturduğum yerde buz kestiğim anda en az benim kadar şaşkın olan Gülizar Teyze birden cırladı. " Ay olur mu canım öyle, sormadan etmeden? Hem bu kız daha kaç yaşında? " Kenan'ınkileri andıran koyu gözleri benimkileri teğet geçip oğlunda durdu. Yüzünün her bir mimiğinden bu evliliğin olmasını istemediğini açık ediyordu. Kenan gayet sakin bir tavırla annesine baktı. " Hemen evleneceğiz diye bir kaide yok ya beklerim. " Gülizar Teyze bu cevaptan da oldukça rahatsız görünüyordu. " Ay bir de beklerim diyor Allah'ım sen bana sabır ver! Evlilik yaşın geldi geçiyor sen bir de neyi bekleyeceksin? " Onun bağırış çığırışlarından annem de benim kadar rahatsız olmuştu fakat sessiz olmasını söylemekten başka bir şey de diyemiyordu. Gülizar Teyze tüm bedeniyle Kenan'a döndü ve sanki biz orada değilmişizcesine konuşmaya başladı. " Bu kız daha çocuk! Ev çekip çevirmeyi bile bilmez... " Kenan bunun üzerine omurgasını dikleştirdi ve itiraz kabul etmeyen bariton sesiyle konuştu. " Ben çekip çeviririm evi. İçinde o olsun yeter. " O esnada annem de gücenmiş ve konuşmaya girmek zorunda hissetmişti kendini. " Aşk olsun Gülizar, çocuğumun elinden her iş gelir benim. Bilmiyor musun? " O ikisi kendi aralarında bir münakaşaya girdiğinde içinde bulunduğum durumu idrak etmekte güçlük çekiyordum. Birden her şeyin bu noktaya gelmiş olması çok çok fazlaydı. Ne evliliği, ne evi? Sanki her şey benim iradem dışında gerçekleşiyor ve ben de öylece seyrediyordum. Ağzımı bıçak açmıyor tüm bu karmaşanın bir an evvel bitmesini istiyordum. Asıl isteğim buradan def olup gitmekti fakat ayaklarımda dahi derman yoktu. Annem Gülizar Teyzeye fazlasıyla içerleyip bir araya gelmenin iyi bir fikir olmadığını fark ettiğinde oturduğu sandalyeden kalktı ve beni kolumdan kavrayıp doğrulttu. " Hadi komşu hadi, gidin yatın siz de. Geç oldu. " diyerek de o ikisini bir güzel kovdu. Gülizar Teyze kovulmanın getirdiği şaşkınlıkla kalakaldığında Kenan, annesini sandalyesinden kaldırmış ve bahçe kapısına yöneltmişti. " Kusura bakmayın Meliha Teyze. " dedi sadece. Karaları mahcup bir şekilde anneminkilere dikildi, ardından benimkilerde durdu. Yüzünde hem endişe hem de hayal kırıklığı peyda olmuştu. Bir şeyler dememi beklediğinin farkındaydım fakat birkaç gündür olanlar bana fazla gelmişti ve ben hepsinin altında ezildiğimi hissediyordum. Üstelik ağzımı açıp ne diyeceğimi de bilemiyordum. Ne dersem diyeyim bir tarafı inciteceğim muhakkaktı. Evlilik şu an için çok erken bir karardı. Her şey güzeldi evet fakat böyle büyük bir karar bir anda verilmezdi ya. Kimseyi umutlandırmak da kırmak da istemiyordum ve elimden susmaktan başka bir şey gelmiyordu. Ertesi sabah adeta bir kaosa gözlerimi açtım. Okan odama girmeme müsaade etmediği için uyanır uyanmaz kendimi evin içindeki koşturmacanın ortasında bulmuştum. Gözlerimi ellerimle ovuştururken mutfaktan çıkıp salona giren anneme sordum. " Ne oluyor? " Annem elindeki borcamın içinden kokusu odaya yayılan börekleri masaya yerleştirirken yanıtladı. " Abinin arkadaşı geliyor. Kalk da giyin hadi birazdan burada olur. " demesiyle zilin çalması da bir olmuştu. Alelacele yorganımı ve yastığımı kucaklayıp koşturarak salondan çıktım. Koridorda Okan ile karşılaşmış ve yüzüne bile bakmadan odama girmiştim. " Oyalanma giyin çık. " diye seslendi arkamdan. Yorganımı ve yastığımı yatağımın üzerine bıraktım ve perdeleri kapalı olan pencereme doğru ilerledim. Kulaklarım evin içindeki seslerdeyken usulca perdeyi araladım. Oradaydı. Yatağının üzerinde oturmuş yere bakıyordu. Muhtemelen yeni uyanmıştı. Bir süre onu doyasıya izlemek için kendime fırsat tanıdım. Resmen sevgilimin yüzüne hasret kalmıştım. Her şey şaka gibi geliyordu fakat değildi işte. Derin bir iç çektikten sonra Okan şeytanını kızdırmamak için pencerenin önünden ayrıldım. Gardırobumun kapağını açıp üstüme hızlıca bir tişört bir de kot şort geçirdim ve saçlarımı taradım. Hazır olduğumda aralık kaldığını fark ettiğim perdeye yaklaşmış ve kapatmak üzere hamle yapmıştım ki göz göze geldik.…