LKS-52

Aradan geçen birkaç haftada Eren abim Damla'ya son derece sade bir şekilde evlilik teklifi etmiş ve ilk adım atılmıştı. Maaile yanımızda Kenan ile birlikte Damla'yı abime istemeye gitmiştik. Yüzükler takılıp söz kesilirken düşündüğüm tek şey Yusuf'un da burada olması gerektiğiydi. Şermin Annem de tansiyonu nedeni ile annemin davetine icabet etmekten kaçınmıştı. Fakat içimde asıl nedenin bu olmadığına dair bir huzursuzluk vardı. Çıkardı kokusu yakında... Kenan ise bu vesileyle Ufuk ile tanışmış ve bir nebze de olsa rahatlamıştı. Çünkü itiraf etmese de onu kıskandığını görebiliyordum. Ufuk oldukça yakışıklı ve kalıplı bir çocuktu, öyle ki abimler bile yanında ufak kalıyordu. Kenan da muhtemelen hem eli yüzü düzgün olduğundan hem de özellikle bana ve aileme karşı fazla güleryüzlü ve ilgili olduğundan huzursuz olmuştu. Fakat bana bununla ilgili en ufak bir şey bile demedi. Bunu onun, çocuğun üstünde gezdirdiği inceleyici bakışlarından çıkartmıştım. Ertesi sabah okula gitmek için uyandığımda, alnımda ıslak bir bez bulup şaşırarak yatağımda doğruldum. Tam o esnada annem de elinde ateş ölçer ile odama girmişti. " Heh kalktın mı kızım? Nasılsın? " Kaşlarım çatılırken ayaklarımı yatağın dibindeki terliklerime sokmuş, alnımdaki bezi de komodine bırakmıştım. " Ateşlendim mi? " diye sordum çatlak bir sesle. Annem yanı başıma oturdu ve ateş ölçeri alnıma tuttu. " Vallahi havale geçiriyorsun sandım çok korktum, sirkeli su işe yaramasa acile götürecektim. " dedi endişeli bir sesle. Ardından ateş ölçeri alnımdan çekip ekranına baktı. " Çok şükür normal. " " İyiyim sadece hafif boğazım ağrıyor. " " Yusuf'u çağırdım, gelip bakacak. " dediğinde gözlerim faltaşı gibi açılmış oturduğum yerde kaskatı kesilmiştim. " Anne iyiyim gerek yok ona. " desem de zilin sesi, çoktan geldiğinin habercisiydi. Annem beni umursamadan kapıyı açmak üzere odamdan çıktığında derin bir nefes aldım. Bir aydan fazla olmuştu onunla görüşmeyeli. Şimdi sanki eski zamanlardaki gibi, birden bize gelmesi ve hatta benimle ilgilenecek olması beni hem üzüyor hem de çaresiz hissettiriyordu. Onu çok özlemiştim. Fakat diğer yandan ona çok öfkeliydim de. Arkadaşlığımızın bozulmasına neden olduğu için... Buna hakkım var mıydı hiç bilmiyordum çünkü sonuçta çocukken de olsa ben de ona aşık olmuştum. Bu aklınızla alabileceğiniz bir karar değildi. Fakat bunu yansıtmak onun tercihiydi. Evet biliyorum içinde tutmasını istemek bencilce ve hatta belki de zorbalık. Fakat onu kaybetmeme neden olan her hissinden nefret ediyordum. Elimde değildi... Kapım tıklanıp açıldığında derin bir nefes doldurdum ciğerlerime. Onunla aynı havayı solumak bile çok güçtü artık. İçeriye doğru kararsız bir adım attığında gözlerimiz buluştu. Kısa bir an ne diyeceğini bilemedi. Fakat sonra boğazını temizleyip lafa girdi. " Hastaymışsın. " Bakışlarımı elalarından kaçırırken omuz silktim. " Ciddi bir şey değil. " Gülümsediğini, görmesem dahi anlayabiliyordum. " Bırak da ona ben karar vereyim fare. " dedi birden. Ve gözlerimiz bir kez daha buluştu. Bu defa bakışlarını kaçıran oydu. Bana doğru iki uzun adım attı ve tam önümde durdu. O esnada annem de peşinden içeriye girmişti. " Heh oğlum boğazım kötü diyor. Bir bakıver. " Yusuf gözlerini dudaklarıma indirdiğinde gergince başımı geri çekmiştim. " Ağzını aç. " İkiletmeden açtım. " A de. " " Aaaaa. " " Farenjit olmuşsun. " dediğinde ağzımı kapamıştım. " Sıcak soğuk bir şey yiyip içme birkaç gün. Bitki çayı iç. Bol sıvı tüket. " Başımı salladım usulca. " İlaç falan gerekir mi oğlum? " Yusuf anneme döndü ve nazikçe yanıtladı. " Parol ya da Minoset olacaktı sizde Meliha annem. Ateşlenirse ya da yutkunma güçlüğü çekecek kadar ağrısı olursa yutar. " " Sağ olasın çocuğum seni de yordum sabah sabah. " Annem Yusuf'a minnet dolu gözlerle bakıp odamdan çıktığında Yusuf'un da peşinden çıkacağını sanmıştım fakat yanıldım. Ciddi bir konuşma yapacakmış gibi derin bir nefes aldıktan sonra bakışlarını benimkilere kaldırdı. " Seninle konuşmak istediğim bir şey var. " Gözlerimi elalarından…