LKS-42

Yazar Bakış Açısından Okan arabayı kızın yaşadığı apartmanın önünde durdurduğunda, oturduğu yerde hafifçe ona döndü. Genç kız ay ışığında bile parıl parıl parlayan sarı saçlarını kulaklarının arkasına almış, uykulu gözlerle kendisine bakıyordu. Gülümsedi. Elini kaldırıp kızın minik yüzünü nazikçe kavradı. Uzun zaman sonra ilk kez içinden geldiği gibi davranıyor ve bunu yaparken de asla suçluluk hissetmiyordu. " Güzel kızım benim. " dedi mırıltıyla. Sonra kıza doğru eğilip sırasıyla alnından ve göz kapaklarının üstünden öptü. Geri çekildiğinde genç kızın yorgun yüzüne sıcak bir tebessüm oturmuştu. Yanağını adamın avcuna daha da yaslarken gözlerini yumdu ve iç geçirdi. Nihayet bu karmaşanın bittiğine seviniyordu. Her ne kadar derinlerde bir yerlerde büyük bir soru işareti taşısa da. " Yarın seni işe ben götürmek istiyorum. " dedi adam nazikçe. Sesi dikte eder gibi değil, daha çok izin ister gibi çıkmıştı. Kız gözlerini açıp adamın endişeli yüzüne baktı. Erkan Ulubey'i kafasına taktığını biliyordu. Hoş haklıydı da, daha önceki gün baş başa romantik olarak yorumlanabilecek bir akşam yemeği yemişlerdi. Doğal olarak Okan da kendisini göstermek, bir nevi tehlikeyi ortadan kaldırmak istiyordu. Genç kız derin bir iç geçirdikten sonra omurgasını dikleştirdi. Bu hareket adamın avcunun kayarak yüzünden ayrılmasına neden olmuştu. Genç kız, erkeklerin sevgililerinin işyerlerine durduk yere çiçek göndermelerinden, iş çıkışları kapılarına gelmelerinden, öğle yemeklerinde sürpriz yapmalarından kelimenin tam anlamıyla irrite olurdu. Onların bu kadın sahipli, herkes ayağını denk alsın tavırlarını fazlasıyla utanç verici ve aşağılayıcı bulurdu. Fakat zorla da olsa gülümsedi ve başını salladı. " Olur. " Bu ilişkinin, başladığı ilk andan itibaren iki taraf için de fazlasıyla fedakarlık gerektireceğinin bilincindeydi. Üstelik bu kez Okan'ın böyle bir talepte bulunmak için haklı bir nedeni olduğunun da farkındaydı. Kendisini onun yerine koyduğunda, belki aynı şekilde değil fakat o da benzer davranırdı. Adam, sevgilisinin onayını duyduğunda büyük bir rahatlama hissetti. Çünkü bu isteğinin onu kızdırmasından daha da kötüsü kendisinden soğutmasından korkuyordu. Gülümserken büyük bir minnetle kızın yeşil gözlerine baktı. Bu gözlere ilk gördüğü an vurulmuştu. Sevde'yi görmeden önce yeşilin böyle bir tonu olduğundan bile habersizdi. *** Karşı evin kapalı perdelerine bakmayı kesip yatağıma döndüğümde son kez telefonuma baktım fakat mesaj yoktu. Kenan evden ayrılalı iki saatten fazla olmuştu ve hiçbir mesajıma dönmemişti. Belki çok yoğundu, belki ofise gitmesi gerekmişti ya da uyuyakalmıştı. Bilmiyordum. Ama içimde büyük bir huzursuzluk vardı. Telefonu komodinimin üzerine bırakıp yorganımı üstüme çektim ve gözlerimi kapadım. Sabah uyandığımda, ekranımda açıklama içeren samimi bir mesaj bulmayı umarak... Fakat öyle olmadı. Hiçbir mesajıma cevap vermediği yetmezmiş gibi günaydın dahi yazmamıştı. Birkaç saat daha bekledikten sonra dayanamayıp aradım. Açmadı. Telefon ekranına kafam karışık bir şekilde bakarken bahçeye çıktım. Öğlen olmuştu. Masanın önündeki sandalyeye yerleşirken içimdeki huzursuzluk katlanarak artıyordu. Başına bir şey gelse duyardık çoktan değil mi? Gözlerim sokağı tararken arabasının olmadığını fark ettim. Muhtemelen işteydi. Ben içimde büyük bir karmaşayla bahçede otururken evin kapısı açıldı ve annem elinde bir tepsi fasulyeyle dışarıya çıktı. " Heh kızım yardım et de şunları ayıklayalım. " Benim cevabımı beklemeden karşıma oturmuş, tepsiyi de ortamızdaki masaya bırakmıştı. Ben de el alışkanlığı tepsideki fasulyelere uzanıp hiç sorgulamadan kırmaya başladım. " Yarın akşam Filiz Teyzenin kızının istemesi var. " dediğinde kısa bir an Filiz Teyzeyi çıkartamamış boş boş bakmıştım. Annem tüm mahalleliyi çok yakından tanıdığı için bizim de onun kadar hakim olduğumuzu sanıyordu. Gerçi öyle de sayılırdık. " Gitmek zorunda mıyız ben Reyhan Ablayla iki yıldır görüşmedim bile. " derken kırdığım fasulyeler önümde minik bir tepecik oluşturmaya başlamış…