LKS-33

Okan abim evden çıktıktan sonra ben de Yusuflara gitme kararı alarak çıkmıştım. Fakat sokağa çıkmamla aniden karşıma dikilen devasa bedenle olduğum yere çakıldım. " Ay zaten karanlık bir de siyah giyinmişsin. " diye çemkirirken bakışlarım onun çekik gözlerini bulmuştu. " Nereye? " diye sordu ilgiyle. " Yusuf'a. " Kaşları havalanırken kollarını göğsünde kavuşturdu. " Sen benden mi kaçıyorsun? " Birden gözlerimi kaçırdım. " Hayır. " " Nerede o camımı taşlayan kız? " diye sorduğunda gözlerimi kocaman açmış ve panikle etrafa bakınmıştım. Fakat sokakta bizden başka kimse yoktu. " Şş biri duyacak. " Gözlerimi bir kez daha onun karalarına çıkarttığımda alayla parıldadıklarını gördüm. Sol yanağındaki gamzesi de hafif bir çizgi halinde açığa çıkmıştı. Bu adam hep bu kadar yakışıklı mıydı? Ve ben ne zamandır onun hakkında böyle şeyler düşünüyordum? Sessizliği yine onun kadifemsi sesi bozdu. " Konuşmamız yarım kalmıştı. " Kaşlarım çatıldı ve anlamazlığa vurdum. " Hangi konuşmamız? " Tek kaşı havalanırken gamzesi kayboldu. " Bahçemde seni bastığım akşamki konuşmamız. " dediğinde gözlerimi utançla onunkilerden ayırdım ve huzursuzca nefes verdim. " Söyleyeceklerini söylediğini sanıyordum. " Kollarını yavaşça çözdü ve postürünü dikleştirdi. " Sormak istediğin hiç mi bir şey yok? " Bakışlarım ona uğramazken omuz silktim, bilmiş bir tavırla ekledi. " Kafandaki soru işaretlerini görebiliyorum. " Sessizce yutkundum. Evet vardı, bir sürü hem de. Fakat nasıl soracağımı ya da cevaplarını nasıl karşılayacağımı bilmiyordum. Hiç beklemediğim bir anda elini hafifçe omzuma yerleştirdi ve baş parmağıyla çıplak omzumu okşadı. " Lütfen. Kaçma, konuşalım. " Dokunuşu içime tesir ederken reddedemedim. Büyülenmiş gibi başımı salladım ve sonra onun beni kendi bahçelerine götürmesine izin verdim. Okan evde yoktu. Eren abim işteydi. Söylediğine göre Gülizar Teyze de çoktan uyumuştu. Sadece yarım saat oturup konuşacaktık ve sonra kalkacaktım. Herhangi bir tehlike yoktu. Kapının yan çaprazında kalan masaya oturduğumda dakikalar içerisinde benim için sütlü kahve yapmış ve getirmişti. Teşekkür ederek uzattığı kupayı kavradım. Kendi kahve kupasını masanın üzerine yerleştirdi ve karşımdaki sandalyeye oturdu. " Açıkçası böyle bir konuşmayı yapacağımı hiç sanmıyordum, o yüzden biraz hazırlıksızım. " dediğinde bakışlarımı onunkilere kaldırdım. Kara gözleri gözlerimde yumuşakça geziniyor benden bir tepki bekliyordu. Gerçekten anlatması gereken şeyler vardı. Ve ben konuya neresinden girmem gerektiğini hiç bilmiyordum. Her şey benim için aşırı yeniydi. Derin bir nefes aldım ve alt dudağımı yaladım. Sonra zaten bariz olan o soruyu sordum. Bir de ondan duymak istiyordum. " O gün, Nuni'ye bahsettiğin kız... ben miydim? " Gözleri bir an için dudaklarıma indi fakat sonra yeniden gözlerime çıktı. " Yıllardır, Nuriye Anneye anlattığım tek kız sensin. " Bu cesur itirafı karşısında ne yapacağımı bilememiş öylece kalakalmıştım. Yıllardır demişti öyle değil mi? Gözlerimi onun yoğun karalarından güçlükle ayırırken yutkundum ve ardından, " Nasıl... yıllardır... " diye geveledim. Birden hiç beklemediğim bir anda masanın üzerinden uzanıp elimi kavradı. Yüreğim ağzımda atarken irkilip elimi hapseden eline baktım. Parmakları çok güzeldi. Her şeyi çok güzeldi. " Gözlerini kaçırma lütfen. " dediğinde bakışlarımı yeniden onunkilere kaldırdım. Minnetle gülümsedi. " 4 yıl oldu. " Gözlerim duyduğum şeyle irice açılırken refleksle elimi avcundan çekmiştim. Kaşları hafifçe çatıldığında o da elini geri çekti. Huzursuz görünüyordu. " Korkuttu mu seni bu durum? " Hiçbir şey diyemedim. Diğer elimdeki kupayı masaya bırakırken tedirgin hissediyordum. Dört yıl ne demekti? Nasıl böyle bir şeyi fark etmemiştim ki? " Yemin ederim ki vaz geçmeyi denedim. " dediğinde benim de kaşlarım çatılmıştı. Konuyu değiştirmek istedim. Çok fazla geldi bu bilgi aniden. " Ama sen.. Leyla ile evlenmeyecek misin? " Bıkkın bir ifadeyle yüzünü sıvazlarken sandalyesinde geriye yaslandı. " Hayır. " " Ama sana sordum. Leyla yüzünd…