LKS-23

O esnada annem aralık kapıdan yavaşça içeriye süzüldü. " Uyandın mı kızım, nasıl oldun? " Bakışlarımı onunkilere çevirirken yutkundum. " İyiyim sadece duş almam gerek. " Başını salladı. " Tamam sen duşa gir ben de nevresimini değiştireyim. " Elimdeki suyu kafama dikip bardağı komodine bıraktım ve havlumu almak üzere hareketlendim. O esnada Yusuf yorgunluğu her halinden belli olan sesiyle konuştu. " Ben gidip biraz uyuyayım akşama doğru gelirim yine. " Sadece baş salladım. Fakat annemin içine sinmemişti. " Oğlum kahvaltı hazır bir şeyler ye sonra git. " Onlar bunun üzerine minik bir münakaşaya girdiğinde odadan çıkıp kendimi banyoya kilitlemiştim. Havlumu duşakabinin üstüne astım ve derince bir nefes aldım. Aynadaki aksim o kadar keyifsizdi ki bana bakmasından hiç hoşlanmamıştım. Başımı çevirip üstümdekileri çıkartmaya koyuldum. Allah'ım ne oluyor? İkinci kez ve böylesine sapkın bir rüya... Vücudum ıslak kıyafetlerden kurtulduğunda ürperdim. Sonra içeriye girip sıcak su ayarını yapmaya çalıştım. Fakat beynimde arka planda ikidir gördüğüm rüyanın muhasebesi dönmeye devam ediyordu. Hiçbir izahı yoktu. Ergenliğimde Yusuf'a aşıkken rüyalarımda onunla öpüştüğümüzü görürdüm bazen. Fakat o çok daha duygusaldı. Bu ise çok... arzuluydu. Su bir anda ayağımı haşladığında musluğu hızlıca soğuğa çevirdim. Bu kez de buz kesmişti. Her banyo yapışımızda bununla uğraşıp duruyorduk çünkü ev gerçekten çok eskiydi. Neyse ki doğalgaz gelmişti de şofben çilesi çocukluğumda bitmişti. Dakikalar sonra nihayet ılık suyu tutturduğumda duş başlığını terden yapış yapış olmuş vücuduma tuttum. Ve vücudum yavaş yavaş gevşemeye başladı. İzahı yok diyorum çünkü ona karşı hislerim yoktu. Nasıl olabilirdi ki zaten? Düşüncesi bile huzursuz ediciydi. Derin bir iç geçirirken saçlarımdaki şampuanı durulamaya koyuldum. Ve çok geçmeden başımda ve vücudumda pembe havlularımla banyodan çıktım. Odama geçip temiz kıyafetler giydim ve saçımı hızlıca kurulayıp mutfağa yöneldim. Herkes toplanmış ve kahvaltıya başlamıştı. Ve görünen o ki annem Yusuf'u ikna etmeyi başarmıştı. " Günaydın. " dedim güçsüz bir sesle. Eren abim endişeli bakışlarını yüzüme dikti. " Abicim iyi misin? " Hafifçe baş sallarken yerime oturdum. " Halsizim sadece. " Okan abim saçlarıma dokundu. " İyi kurutmamışsın. " Omuzlarımı silkerken yanıtladım. " Dipleri kuru. " Saçlarım çok uzun ve yoğundu, o yüzden kurutmaktan nefret ediyordum. Doğru düzgün kuruması yarım saatimi alıyordu. Yaz günlerinde zaten kurutma makinası kullanmazdım fakat hastayken mecburen kullanıyordum. Okan abim itiraz etmeden yemeğine devam ettiğinde ben de tabağımdaki yumurtaya banmak üzere elime bir parça ekmek aldım. Kahvaltı esnasında çok bir muhabbet dönmemiş yalnızca Eren abim arasıra Yusuf'a laf atmıştı. Fakat o da o kadar uykusuzdu ki her zamanki enerjisinden eser yoktu. Nihayet yemeklerimizi bitirdiğimizde ise izin isteyerek kalktı. Ben de peşinden bahçeye kadar çıktım. " Çok teşekkür ederim. " dedim üzgün bir sesle. Gülümseyerek baktı ve omzumu sıktı. " İyileş tamam mı? " Başımı salladım. Eğilip başımın üzerine minik bir öpücük bıraktı ve sonra arkasını dönüp bahçeden çıktı. Onun peşinden ben de eve dönmek için arkamı dönmüştüm ki ismimin anılmasıyla olduğum yerde durup yan eve baktım. " Duygu, " Bakışlarım bahçe duvarının diğer tarafındaki Kenan abiye ulaştığında hızla başımı çevirdim. Bu aşırı tepkimi o da fark etmiş olmalı ki sordu. " Bir sorun mu var? " Ben de bu soru üzerine normal davranmak için yoğun bir çaba harcayarak yeniden ona baktım. Üstünde siyah bir tişört, altında gri eşofmanı ve dağınık saçları ile yeni uyandığı belli oluyordu. Yavaşça yutkundum ve " Günaydın. " diyebildim yalnızca. " Günaydın. " dedi o da benimkine yanıt olarak. Sonra koyu irisleri kısıldı. " Solgun görünüyorsun.. " Bakışlarımı kaçırmamak için üstün bir savaş verirken ne yapacağımı bilemeyerek bileğimdeki bileklikle oynamaya başlamıştım. " Üşütmüşüm biraz. " Gözleri anlayışla kapanıp açıldı. " Geçmiş olsun. " " Teşekkür ederim. " derken göz kon…