LKS-21

Ertesi sabah keyifsiz bir şekilde uyanmış ve odamdan çıkıp mutfağa yönelmiştim. Ayaklarımı sürüyerek içeriye girdiğimde ortaya doğru günaydın dedim. Okan abim elindeki ekmek sepetini masaya bırakırken bana kaçamak bir bakış attı. " Günaydın. " ve ardından sordu " Kenan'ı gördün mü? " İsmini duymamla tüm tüylerim şahlanmış ve gözlerim faltaşı gibi açılmıştı. " N-nerden görücem rüyama girecek değil ya! " diye bağırdım aniden. Okan abim bakışlarını şaşkın bir şekilde benimkilere çevirdiğinde sorunun muhatabının ben değil Eren olduğunu ancak idrak edebilmiştim. Gözlerimi kaçırırken mırıldandım. " Ha pardon. " Ardından daha fazla dikkat çekmemeyi umarak her zamanki yerime oturdum. Kriz yönetimi denen şey bende sıfırdı. Kriz yaratımıysa pekiyi. Kahvaltı her zamanki seyrinde ilerlerken annem, " Hadi hızlıca yiyin ortalığı toplamam lazım. " diye çemkirdi. Ben ağzıma tıktığım patates kızartmasını çiğnerken Okan abim hislerime tercüman olmuştu. " Ne hazırlığı bu yine? " Annem çayını bitirip masadan kalkarken yanıtladı. Ardından telaşla bulaşık makinasının kapağını açtı. " Gün bizde ya oğlum. " Kaşlarım anında çatılıverdi ve mızmızlık modunu açtım. " Of ya yine mi? " Annem abime olan toleransının yüzde onunu bile bana göstermeksizin çemkirdi yeniden. " Sus kız. İşimiz çok, ye de kalk. " Çayımdan son bir yudum alırken sıkıntıyla iç geçirdim. " Tamam hazırlığa yardım ederim ama sonra Şerimin'ime gitcem ben. " Annem masadaki bulaşıkları toparlarken göz teması kurmadan konuştu. " Şermin de gelecek. " Omuz silktim. " Yusuf'la takılırız. " Annem bu kez durup bana baktı. " Ayten Halan da gelecek, Damla'yla. " Benim gözlerim yüzyılın en şok edici magazin haberini yakalamış gazeteciler gibi belerirken abim lafa girdi. " Çok darlamayın kızı. " " Yok oğlum darlama falan. Gelecek tanışacağız o kadar. " Annem ve abim arasında konsensus oluştuğunda nihayet konuşma yetimi geri kazanmıştım. " Oha o kadar ciddi mi bu iş? " Eren abim gözlerini devirerek masadan kalktı. " Ben işe gidiyorum, dedikodumu arkamdan yapın. " Beklentiyle anneme döndüm yeniden. " Evlenecekler mi? " Annem nasip der gibi başını salladığında aynı şaşkınlıkla Okan'a dönmüştüm. Fakat o, bu haberi yeni almış gibi görünmüyordu. İlgisizdi. Belki de bu evlilik meseleleri aklına Elvan'ın nişanlandığını getirmişti. Daha fazla canını sıkmak istemediğim için şimdilik çenemi kapamayı tercih ettim ve tabağımı kavrayıp masadan kalktım. Tam üç buçuk saat süren bir hazırlıktan sonra ilk misafirimiz zili çalmıştı. Ben o esnada duştan yeni çıkmış odamda temiz çamaşırlarımı giymekle meşguldüm. O yüzden kapıyı da annem açmış olmalıydı. Bir saniyeliğine durup dışarıya kulak kesildim ve gelenlerin Ayten halamlar olup olmadığını anlamaya çalıştım. Çok geçmeden de Mualla Teyzenin kart sesi tüm evi doldurdu. Hayret, Okan oğlunu dövdü diye gelmez sanmıştım. Fakat belli ki tavır alacak yüzü dahi yoktu. Üstüme beyaz bir şortlu tulum geçirip saçlarımın nemini havluyla kabaca aldım ve daha da bir şey yapmaya gerek duymayarak odadan çıktım. İçeridekilere nazikçe hoş geldiniz dedikten sonra direkt mutfağa, annemin yanına geçtim. " Gelmediler mi daha? " Annem çayın demi oturmuş mu diye bakarken kaşlarını kaldırıp indirdi. Ben de hemen çay bardaklarını çıkartmaya başladım. Herkes sırayla gelmeye başlamıştı, kapıya artık Bahar abla bakıyordu. Biz de içeride ummalı bir şekilde servis tabaklarını dolduruyorduk. Ve nihayet geldiler. Merakla ve biraz da heyecanla hole fırladım. Ayten Halam beni görünce kocaman gülümsedi. En çok beni severdi. " Kuzum çok özledim seni. " diyerek açtığı kollarının arasına bir çırpıda giriverdim. Her zamanki gibi nefesi karanfil kokuyordu. Karanfil tiryakisiydi. " Ben de seni özledim halacım. " derken geri çekildim. Ve bakışlarım ardından gelen sarışın orta boylu zayıf kıza çevrildi. Kız doğal sarışındı fakat yine de saç uçlarında ombre vardı. Gözleri kahverengi, teni sarıya dönük beyaz, ağzı ve burnu ise minicikti. Tatlı birine benziyordu. Onun bakışları da benimkileri bulduğunda yanakları…