yabancı.

herkese merhaba🤍 yepyeni bir hikayeyle karşınızdayım: Lilyum ve Kurt 🐺🌸 ilk bölüm birazcık uzun oldu çünkü sizi bu dünyanın atmosferine yavaş yavaş çekmek istedim umarım okurken siz de benim hissettiğim merakı ve heyecanı hissedersiniz LVK evrenine daha ilk satırlardan inanılmaz şekilde bağlandım umarım zamanla siz de Maren ve Arel Lev'in dünyasına benim kadar bağlanırsınıızz🖤 söylemek adettendir her zamanki gibi bölüm hakkındaki düşüncelerinizi, teorilerinizi ve hislerinizi yorumlarda benimle paylaşmayı unutmayın. Yorumlarınızı okumayı gerçekten çok seviyoruumm 🥹 Şimdiden herkese keyifli okumalar! 🤍 ig:sevvallbyrmby tt:hilasbey † 𓃦† · L İ L Y U M V E K U R T · · · ─ · 𖥸 · ─ · · BÖLÜM 1 / YABANCI Moskova, Rusya Şubat ayının sert ayazı Moskova'nın üzerine ağır bir sis gibi çökmüştü. Günlerdir dinmeyen kar, mezarlığın siyah mermer taşlarının üzerine sessizce düşüyor, gökyüzünü kaplayan gri bulutlar şehri olduğundan daha kasvetli gösteriyordu. Demir kapılar açıldığında birbirinin aynısı siyah araçlardan oluşan uzun bir konvoy ağır ağır içeri girdi. Araçların motor sesleri sustuğunda geriye yalnızca rüzgarın uğultusu ve kar tanelerinin toprağa değerken çıkardığı ses tınıları kaldı. Siyah takım elbiseli yüzlerce adam, tek bir komut almadan aynı anda araçlardan indi. Hiçbiri konuşmuyor, hiçbiri etrafına bakmıyordu. Herkes gözlerini mezarlığın ortasında bekleyen siyah tabuta çevirmişti. Bugün yalnızca bir cenaze kaldırılmıyordu. Rusya'nın en güçlü ailelerinden biri, yıllardır kurduğu imparatorluğun kurucusunu toprağa veriyordu. Vladimir Vronsky'nin ölümü yalnızca ailesini değil, yeraltı dünyasının dengelerini de değiştirecek kadar büyük bir olaydı. Cenazeye katılan herkes bunun farkındaydı. Kimileri gerçekten yas tutmak için oradaydı, kimileri ise bundan sonra kurulacak yeni düzeni kendi gözleriyle görmek istiyordu. Kalabalığın en önünde duran genç adam, siyah paltosunun cebindeki ellerini hiç çıkarmadan tabuta bakıyordu. Yirmi altı yaşındaydı. Uzun boyu ve dik duruşuyla kalabalığın arasında istemeden de olsa dikkat çekiyordu. Esmer teni, koyu kahverengi saçları ve keskin yüz hatları, donuk havanın içinde daha sert görünüyordu. Paltosunun yakasının hemen üzerinden boynuna uzanan kurt motifli dövmenin yalnızca küçük bir kısmı seçilebiliyordu. Fakat onu asıl unutulmaz yapan şey gözleriydi. Loş gökyüzüne rağmen ateş gibi parlayan kehribar gözleri, tek bir duygu bile ele vermiyordu. Arel Lev Vronsky... İsmi fısıltıyla bile söylendiğinde insanların ses tonu kendiliğinden düşüyordu. Babasının tabutu omuzlarda ağır ağır ilerlerken yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı. Ne doldu ateş kehribarı gözleri ne de bakışlarını kaçırdı tabuttan. Çocukluğundan beri babasıyla arasında hiçbir zaman gerçek anlamda bir bağ kurulmamıştı. Birbirlerine kan bağıyla bağlı olsalar da aynı çatı altında yaşayan iki yabancı gibiydiler. Bu yüzden bugün gözlerinden tek damla yaş süzülmüyordu. Kalabalığın birkaç adım gerisinde duran kadın ise aynı metaneti gösteremiyordu. Siyah mantosunun içinde titreyen ellerini birbirine kenetlemiş, ayakta durabilmek için bütün gücünü topluyordu. Arel, bakışlarını ilk kez tabuttan ayırıp annesine çevirdi. Hiç konuşmadan yanına yürüdü, koluna girdi ve hafifçe kendine çekti. Kadın başını oğlunun omzuna yasladığında Arel'in sert ifadesi yalnızca bir anlığına yumuşadı. Onu gerçekten tanıyan çok az kişi vardı ama hepsi aynı gerçeği biliyordu. Dünyada en değer verdiği insan annesiydi. Toprak tabutun üzerine düşmeye başladığında mezarlığın sessizliği daha da ağırlaştı. Kimse hareket etmiyor, kimse bulunduğu yerden ayrılmıyordu. Çünkü herkes aynı sorunun cevabını düşünüyordu. Vladimir Vronsky'nin ölümünden sonra bu imparatorluğu kim yönetecekti? Cevap aslında herkesin gözlerinin önündeydi. Arel, mezara son kez baktı. Ardından annesinin üşüdüğünü fark etti. Başını hafifçe çevirerek sakin bir ses tonuyla konuştu. "Uvedite moyu mat'. Nemedlenno." (Annemi götürün. Hemen.) Ne bağırmıştı ne de emir vermişti. Buna rağmen cümlesi biter bi…