İLK ŞANS

Konya 📍 2018 Sabah kurduğum alarm sayesinde uyandım . Gece geç yatmanın etkisiyle gözlerim biraz kızarmış olsada yüzümü renklendirip kendimi giyinme dolabımın önünde buldum. Üzerime balıkçı yaka bir kazak ve bol paça siyah bir kot giydim. Siyah ceketimi giydim .Oğuz uzundu. Biraz daha boyuna yaklaşabilmek için topuklu çizmelerimi giydiğimde hazırdım. Sevgilim: Yurdun kapısının önündeyim. Mesajı görür görmez. Son kez kendime bakıp odamdan çıktım. Yurttan çıktığımda onun arabasını gördüm. Dışarı çıkmış beni bekliyordu. Siyah giyinmişti ,benim gibi. Onunda siyah deri ceketı vardı üzerinde , uyumlu duruyorduk. Beni görünce mutlu olduğunu görebiliyordum. Bana doğru yaklaştı. Elini belime atıp kendine çekti. Kötü hissetmedim. Rahatsız olmadım. Bende ona sarıldım. "Sarılma borcun vardı. O yüzden sarıldım ama rahatsız olmadın değil mi? "diye sordu güzel sesiyle. "Hayır, sorun yok."dediğimde kapımı açarak arabaya binişimi bekleyip kapıyı kapattı. Arabanın önünden dolanıp arabaya bindi. Arabayı çalıştırdığında yola çıktık. Nereye gideceğimizi bilmiyordum ama sormakta istememiştim. "Gideceğimiz yer çok uzak değil."dedi içimi okumuş gibi . Değiştirdiği vitesten sonra bacağımın üzerinde ki elimi elinin içine aldı. "Buz gibisin çok mu üşüdün?" "Yok kansızlık var bende, biraz üşüdüm. "dediğimde elinin içindeki elimden gözlerimi ayırmadım. "Isıtırız şimdi, uykunu aldın mı?"diye sordu ilgiyle. "Aldım daha dinç hissediyorum. Sen nasılsın?" "Hasta olacağım sanırım ama doktorum çok ders çalışıyor."dediğinde ufak bir tebessüm belirdi dudağımda. "Doktorun henüz doktor değil, kendine dikkat etsen iyi olur." Sözlerimle içten bir gülümseme sundu. "Olsun ben mezun olmasam da savcı lazım olursa her an hazırım."dediğinde bu sefer sinsi bir şekilde güldüm. Babam dururken mi? Tabi canım. "Babam savcı , annem ise avukat . Sana pek gerek kalmaz sanırım." Tek kaşı kalkarken şaşırdığı yüzünden belli oluyordu. "Ciddi misin? Bunu neden şimdi öğreniyorum."dedi şaşkınlıkla. "Çünkü daha yeni tanışıyoruz." "Ben seni hep uzaktan izledim. Yani hakkında bildiklerim sınırlıydı."dediğinde ona hak vermeden edemedim. Onu düşündüm o an. Bir buçuk yıl birini sevmek, hele ki öylece uzaktan izleyerek sevmek bir hayli zor olsa gerekti. "Öğrenirsin zamanla."dedim gülümseyerek, yüzümde ki gülümseme ona da bulaştı. Elimi tutan elini dudaklarına doğru götürdü. Elimin üzerine minik bir öpücük bıraktı. İçimde oluşan heyecana biraz daha heyecan kattığından kalbim hızla atmaya başladı. " Öğreniriz güzelim vaktimiz çok." dedi kendinden emin bir sesle. "Çok var mı daha?"diyerek yola döndüğümde konunun dağılmasını amaçlıyordum. "Acıktın mı?"sorusuyla başımı salladım. "Çok acıktım, ve çok susadım, ben çok su içerim aslında yemek yemesem bile olur ama su benim en temel ihtiyacım." "Sende bende su gibisin işte."dedi iç çekti. Kıkırdadığımda bakışları yüzümü buldu. "Suyun bile romantizmini mi yapacaksın ? Her dediğime böyle güzel sözler söyleyemezsin."dedim yarı sitemle. "Rahatsız mı ettim seni?" ilk sarıldığında da bunu söylediğinden beni rahatsız etmekten çekindiğini hem sözlerinden hem hareketlerinden anlayabiliyordum. "Hayır . Utanıyorum sadece. İlk defa böyle bir durum içindeyim." "Daha önce hiç hayatında biri olmadı mı?" "Olmadı."dediğimde ani bir frenle duran araba ile kendimi tutmasam ön cama yapışırdım sanırım. "Nasıl olmadı. Hiç mi olmadı? Gerçekten ilk sevgilin ben miyim?" "Hiç olmadı . İlk sevgilim sensin." "Leyla, bak iyisin değil mi ? Kızım 'sevgilim' diyorsun." dediğinde kahkaha atmamak için kendimi zor tuttum. "Deli misin ya çalıştır arabayı, olmadı işte ilk sensin."dediğimde arabayı çalıştırmadan hemen önce , yine elimin üzerine bir öpücük bıraktı. Ama elimi bırakmaya hâlâ hiç niyeti yoktu. "Kurban olurum kızım sana ben."dedi aniden. İşte bunu beklemiyordum. Güldüm bu hallerine , komikti . Kocaman adam nasıl mutlu oluyordu. "Senin oldu mu?" "Gideceğimiz yerde bir gözleme yapıyorlar görmelisin, hele patateslisi muazzam." "Olduysa söyleyebilirsin, çocuk muyum ben bana patates…