1.Bölüm : GİZLİ MECNÛN

Başlangıç tarihinizi buraya bırakabilirsiniz ❤️ İnstagram: @simiyyiii Tiktok: @simiyyiii Wp kanalı: İnstagram profilimde mevcut. Beni takip edebilir editlerinize etiketleyebilirsiniz sizi seviyorum ❤️ 🌙 📍Konya, 2018 Yağan yağmur yüzüme yüzüme vuruyordu. Hava kapalıydı, esen rüzgar ise iliklerime kadar işlemişti. Hızlıydı adımlarım ama asla ileri gidemiyorum gibi hissediyordum. Sırtımda ki çanta yağan yağmurun etkisiyle ıslandığından dolayı daha da ağırdı artık, yoldan karşıya geçerken izlenildiğim hissi vardı içimde ama dönüp bakamadım. Sanki bir çift göz beni göz hapsine almıştı da üzerimden bir saniye olsun gözlerini çekmiyordu. Dönüp bakmak cesurların işiydi. Ben ise biraz daha çekinen taraftaydım. Kendimde o yöne dönüp bakacak kadar cesaret bulamadığımdan yoluma devam ettim. Okuduğum onca yılımın ardından kazandığım Tıp fakültesi benim için, geleceğim için çok değerliydi. Kendi ayaklarımın üzerinde duran bir kadın olmak istedim hep , hayatımı buna göre şekillendirdim. Pek arkadaşım yoktu. Bölümümde not isteyen bir kaç kişi dışında Konya'da tanıdığım pek kimse de yoktu. Ailem Ankara'da yaşıyor ve orta halli bir aileydi. Okulumun bitmesine hâlâ üç senem vardı. Üç senedir canla başla çalışarak , bölümde hocalarımın gözüne girmiş bir öğrenciydim. Tek arkadaşım Sudeydi. Sude hareketli cıvıl cıvıl benim aksime hayat doluydu. Öyle çok konuşurdu ki bazen . Sorgulardım. Tuhaf olan ben miydim? Yoksa O mu bunu sorgulardım. Bence ben normaldim ama herkes tarafından aksi düşünüldüğünde doğru olan o olmuyordu. Sudeyle Ankara'dan birlikte burda okumak için gelmiştik. Ailelerimizin evi yan yanaydı, O hukuk fakültesi üçünçü sınıf öğrencisiydi. Derslerine durmadan çalışır, ama eğlencesinden de asla geri kalmazdı. Benim böyle bir vaktim yoktu. Tercih zamanı, ikimizinde Ankara'daki üniversitelere puanı kıl payı yetmeyince işimizi şansa bırakmayarak, yakınlığından dolayı Konya'yı yazmış, hızlı trenle gider geliriz diye düşünmüştük. Ama bize kimse tren garının, gerek üniversite kampüsümüze, gerekte yurdumuza olan uzaklığından bahsetmemişti. Kayıt için geldiğimizde bunu fark etmiştik ama artık bunun bir önemi yoktu. İlk yıl devlet yurdu çıkmadığından özel bir yurda kayıt yaptırmış, yedeklerdeki hakkımızın gelmesini orada beklemiştik. Konya'da her tramvay durağında neredeyse bir öğrenci yurdu vardı. Olduğumuz özel yurda yakın bir devlet yurdunda ilk önce Sude kalmaya başladı. Ardından yedeklerden bana sıranın gelmesiyle toparladığım valizlerimle beraber bende kendimi Sude ile aynı odada olamasa da devlet yurdunda bulmuştum. İleride gördüğüm durağın saçaklarının altına girmek için adımlarımı hızlandırdım . Yağmur biraz daha hafifleyene kadar vaktim vardı. Durağa ulaştığımda hiç sevinmediğim kadar mutlu oldum. Daha fazla yağmura maruz kalmayacaktım. Durak boştu ve oturma bölümüne geçip oturdum. Üzerimde yağmurdan yapışmış kıyaferlerime baktım. Yurda çok uzak değildim ama bu yağmurda yürümek biraz aptallıktı. Hele ki şemsiyesiz yürümek bariz aptallıktı. Yanıma yaklaşan ayak seslerini önemsemedim. Hissettiğim ayak sesleri kesildi. Yanıma oturduğunu durak koltuğunun hareketinden anladım. Aramızda hafif boşluk vardı. Kafamı çevirip bakmak istemedim. Benim gibi yağmurdan kaçan biriydi belli ki. Uzunca yapılmış durakta bakıldığında bir kaç tane oturma yeri varken yanımda ki kişi de benim gibi tembelik etmişti sanırım. Turnikelere en yakın oturakları seçmişti. Çantamın titremesiyle çalan telefonumu çantamdan çıkardım . Sude arıyordu ve kesinlikle bir şey yumurtlayacaktı. Hayatımın bir çok döneminde 'iyi ki var' dediğim çocukluk arkadaşım bazı zamanlar 'yine mi Sude?' diye kendisine sordurmaktan asla geri durmuyordu. "Alo Leyla"dedi neşeli sesiyle, sesi beni normalde güldürmeye yeterdi ama onun bu neşesine katılmak için fazlasıyla ıslak ve üşümüş bir vaziyetteydim. "Efendim canım" "Yurtta bekliyorum hâlâ gelmedin, akşama söz verdin geleceksin benimle bak."uyarı dolu ses tonu ile kaşlarım çatıldı. Akşama ne vardı ki? Ve bunu şuan ona sormanın tam vaktiyd…